บทที่ 5 ตอนที่ 5
“มาร์ เพื่อนมาร์เมาแล้ว พาไปส่งดิ” คชาโยนวาริชลงที่โซฟาข้างๆมาดาม ก่อนจะได้สายตาโกรธเคืองมาจากคนที่เอื้อมมือมาดึงกระโปรงตัวเองลง
ไม่ทันหรอกวาริช คชาเห็นหมดแล้ว สีแดงเหมือนชุดที่ใส่นั่นแหละ
“ไหนบอกจะไปคุยที่คอนโด”
วาริชพูดเสียงเบา ไอ้นี่ผีเข้าผีออก กลับกรอกไปเรื่อย ภัสรสรยังไม่ไปไหนเลย เธอไม่อยากโดนไอ้นั่นลากไปทำอะไร ดูหน้ามันก็รู้ว่าไม่ยอมจบง่ายๆ คิดผิดจริงๆที่ยอมคบด้วย
“อีวา มึงแรดขนาดจะตามคชาไปที่คอนโดเลยรึไง” มาดามถึงกับรีบเบรค เมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อน ก่อนเธอจะโดนวาริช กระชากหน้าให้หันไปมองทางภัทรสรที่นั่งจ้องเธอ เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
“เห็นยัง คนที่แกบอกว่าดีนักหนา ให้ลองคบไปก่อน เป็นไงละ มันจะฆ่าวารึเปล่าเนี้ย”
ภัทรสร คือรุ่นพี่ที่มหาลัยของมาดาม เธอเป็นคนแนะนำให้วาริชเอง เพราะเขาแสนดี แต่พอคบกับเพื่อนเธอไปเกือบปี สันดานก็เริ่มออก เกาะเพื่อนเธอกินไม่เท่าไหร่ เอาไม่เลือกนี่สิ เธอถึงได้โดนวาริชบ่นแวดๆอยู่ตลอด ว่าจะหาแฟนให้เพื่อนทั้งที ช่วยหาคนดีๆ ไม่ใช่หมา
“แต่พี่ภัทรเขาไม่น่าจะเป็นได้ขนาดนั้นนะ” ไม่ได้แก้ตัวแทนไอ้นั่นหรอก แต่เธอเสียหน้าที่แนะนำคนชั่วให้เพื่อน
“พอๆ ช่วยคิดดิ แบบนี้ยังแจ้งตำรวจไม่ได้นะม๊า ชีวิตวาแม่งไม่ปลอดภัยเลยวะ”
ไม่ได้โทษใครหรอก เธอผิดเองที่ยอมคบกับคนอื่นง่ายๆ เพราะอยากลืมใครบางคน แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิดเดียว คนๆนั้นยังอยู่ในความทรงจำเสมอ
“ขนาดนั้นเลยเหรอ”
คชาที่ไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง เพราะเขาไม่เห็นประโยชน์อะไรจากการช่วยวาริช แต่เท่าที่ฟังดู มันก็ไม่ควรปล่อยผ่านไปเฉยๆนั่นแหละ มันอันตรายเกินไป
“ถ้าไม่คิดจะช่วย ไม่ต้องเสือกเลยคชา”
คนกำลังใช้ความคิด ไม่อยากขอร้องไอ้คนที่โยนเธอลงกับโซฟาอย่างไร้ความปราณีเป็นรอบที่สองหรอก ไม่ช่วยก็ไม่ง้อ
“เอ้าอีนี่”
กับคนอื่นคชาพูดเพราะนะ แต่กับยัยคนที่เชิ่ดใบหน้าสวยๆอยู่ตอนนี้ พูดแล้วมันกระดากปาก เพราะปากเขากับวาริช มันหยาบพอๆกันนั่นแหละ
“เดี๋ยววาไปคุยอีกรอบ ไม่ชอบค้างคา แต่ถ้ายังไม่ยอม วาคงต้องแจ้งตำรวจ”
วาริชลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาเดิน ก็ถูกคชาลากไปทางโต๊ะที่มีภัทรสรนั่งกินเหล้าอยู่
“เป็นแฟนเก่าอีนี่เหรอ เลิกกันแล้วนี่ ทำไมยังตามมาคุกคามไม่เลิก รู้รึเปล่าว่ามันแจ้งจับได้”
ภัทรสรมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านิ่งๆ เขาไม่ได้สนใจไอ้นี่เท่าไหร่ คนที่เขาสนใจคือวาริช ที่ถูกไอ้นี่จับมืออยู่ เขาพอจะรู้จักผู้ชายตรงหน้า แต่วาริชเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาจะไม่ยอมเลิก
“พี่ไม่เลิกครับ”
ภัทรสรถือคติที่ว่าด้านได้อายอด ถ้าเขาพลาดบ่อเงินบ่อทองตรงหน้าไป แสดงว่าเขาใจหมามาก
“พี่ภัทรพอเถอะ วาไม่ชอบกินของเหลือใคร ถ้ายังตามไม่เลิก วาแจ้งตำรวจจริงด้วย”
เธอไม่สนใจว่าเขาจะฟังหรือทำตามไหม แต่อิวาจะแจ้งตำรวจไว้แน่ๆ ชีวิตวาริชมีค่า ถ้าเกิดต้องมาพังเพราะถูกแฟนเก่าตามระราน วาไม่ยอมอยู่เฉยๆแน่
“อย่าให้ผมเห็นคุณเข้าไปวุ่นวายกับเธออีก เธอเป็นเพื่อนผม ตำแหน่งของคุณก็ดูดีนะ รักษามันไว้ให้ดีละ ผมไม่อยากใช้อำนาจบีบคุณออกสักเท่าไหร่” คชาเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป
ภัทรสรไม่กล้าเอาหน้าที่การงานไปเสี่ยงกับการตามตัววาริชหรอก คนแบบนี้ดูก็รู้ว่าเข้าหาวาริชเพราะอะไร ตอนนี้วาริชดูค่อนข้างจะมีเงิน ต่างจากเมื่อก่อนเยอะ และมันก็เป็นตัวล่ออย่างดีสำหรับผู้ชายหิวเงินอย่างภัทรสร
น่าสงสารนะ แต่คชากลับอยากสมน้ำหน้า จะมีแฟนใหม่ทั้งทีเลือกที่ดีกว่าเขาหน่อยก็ไม่ได้
“ม๊า กลับเหอะ”
วาริชเดินกลับมาที่โต๊ะด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอไม่ได้กินเหล้าจนถึงขนาดจะเมาไม่ได้สติ แต่ก็ยอบรับว่ามึนหัวอย่างหนัก ถ้าขับรถกลับเองมันไม่ไหว อาจจะได้สอยท้ายรถชาวบ้านแน่ๆ และเธอต้องเลือกใช้บริการเพื่อนสาวอย่างมาดาม มากกว่าจะไปยืนเอ๋อโบกรถแท็กซี่หน้าร้าน
“วา กลับเองได้ไหม เหมือนที่บ้านจะเรียกตัวด่วนอะ” มาดามชูโทรศัพท์ของตัวเองให้เพื่อนดู ว่าเธอได้รับไลน์จากพี่ชายให้กลับบ้านแบบด่วนจี๋ชะนีตั้งตัวไม่ทัน ก็อยากจะไปส่งวาริชก่อนแหละ แต่คอนโดของวาริชกับบ้านของเธอ มันไปคนละทางกันเลยเนี่ยสิ
“เคร เดี๋ยววาเคลียร์เรื่องค่าใช้จ่ายเอง ขับรถดีๆนะม๊า แกก็ดื่มไปเยอะเหมือนกันนี่”
มาดามเก็บของเรียบร้อย ก่อนจะกอดวาริชทีนึง แล้วเดินไปขึ้นรถสุดหรูของตัวเองทันที ถ้าเธอกลับถึงบ้านช้า พี่ชายเธอได้ด่าบ้านพังแน่ ไอ้พี่นั่นมันยิ่งไม่ปกติ มาดามไม่ได้กลัวพี่ชาย แต่เขาคือบ่อเงินขนาดใหญ่ของเธอนะสิ
