บทที่ 12 รอเสียบ
เพียงขิมสะบัดแขนออกจากมือใหญ่ของพี่ชายเพื่อนที่เพิ่งได้รับการแนะนำให้รู้จักกันในวันนี้
“คุณรู้ใช่ไหมว่าหมอนั่นเป็นใคร”
ดวงตาคมกล้าน่ากลัวทำคนตัวบางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ จะโกหกก็คงทำไม่ได้เพราะความแตกหมดแล้ว
“รู้ค่ะ คุณรัฐเป็นแฟนยัยลูกจัน”
“ฮะ หมอนั่นเป็นแฟนน้องสาวผมจริง ๆ เหรอ แล้วทำไมไม่มีใครบอก จะได้ให้คนจับตาดูไว้แล้วกันไม่ให้เข้ามาสร้างความวุ่นวายในงาน หรือที่หมอนั่นมาทำลายงานหมั้นของน้องผมมีคุณรู้เห็นเป็นใจ”
“จะบ้าหรือไงคะคุณพี่ชายเพื่อน ฉันจะไปทำอย่างนั้นทำไม อย่ามากล่าวหากันนะ”
“ผมมีชื่อ ยัยลูกจันก็แนะนำให้คุณรู้จักแล้ว จำชื่อผมไม่ได้หรือไง”
“จำได้ค่ะ คุณหมอชยุตม์”
หมอหนุ่มพยักหน้าพึงพอใจที่คนตัวบางท่าทางดื้อรั้นจำชื่อของเขาได้
“ยัยลูกจันมีแฟนแล้วทำไมถึงไม่มีใครบอกผม รวมทั้งยัยลูกจันด้วย”
“ก็งานหมั้นครั้งนี้มันเป็นการหมั้นปลอม ๆ เพื่อรักษาชื่อเสียงให้เฉย ๆ ไม่ใช่หรือไงคะ แค่ปีเดียวยัยลูกจันก็เป็นอิสระ ระหว่างนี้จะคบกับใครต่อก็ได้ เลยยังไม่ได้บอกแฟน อีกอย่างเขาไปสัมมนาที่นิวยอร์กค่ะ ยัยลูกจันติดต่อไม่ได้ตั้งแต่เกิดเรื่อง ใครจะคิดล่ะคะว่าเขาจะโผล่มาเซอร์ไพรส์”
ชยุตม์ถอนหายใจ ยกมือขึ้นลูบหน้าด้วยความเครียดจัด งานหมั้นที่จัดขึ้นเพื่อรักษาชื่อเสียงให้น้องสาวจากคลิป Uncensored ที่สร้างความฉาวโฉ่ไปทั่วประเทศ แต่ในวันงานหมั้นกลับมีผู้ชายอีกคนมาแสดงตัวว่าเป็นคนรัก คงสร้างความฉาวโฉ่ให้น้องสาวของเขายิ่งขึ้นไปอีก
“อยากจะบ้า แล้วทีนี้จะทำยังไงกัน แทนที่จะดีขึ้นกลับฉาวยิ่งกว่าเดิม”
“ฉันว่ารอยัยลูกจันเคลียร์กับแฟนก่อนดีกว่าไหมคะ หมอนั่นอาจจะรับไม่ได้จนเลิกกับเพื่อนฉันไปเลยก็ได้”
หมอหนุ่มหรี่ตามองเพื่อนรักของน้องสาวอย่างรู้ทัน ก่อนหน้านี้ตอนที่แนะนำให้รู้จักกัน เขามองออกว่าพี่ชายฝาแฝดของเธอคิดอะไรกับน้องสาวของเขา นี่คงจะอยากให้น้องสาวเขาเลิกกับแฟนเพื่อเคลียร์ทางให้พี่ชายตัวเองได้จีบอย่างสะดวกสินะ
“หึ รออยู่เหมือนกันสินะ”
“รออะไรคะ”
“รอเสียบไง”
“ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิง”
คนตัวบางสุดเย้ายวนตอกกลับทันควัน จะบ้าหรือเปล่าที่มาหาว่าเธอรอเสียบเพื่อนรัก เธอชอบผู้ชาย ถึงชื่อจะเป็นเครื่องดนตรีไทย แต่ก็ไม่นิยมเล่นดนตรีไทยย่ะ
“ผมหมายถึงพี่ชายฝาแฝดของคุณต่างหาก”
เพียงขิมอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะฉลาดและช่างสังเกตขนาดนี้
“แล้วแต่คุณจะเข้าใจค่ะ”
“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ อย่าพยายามให้เสียแรงเปล่า”
“ดูคุณจะเชียร์คุณปัณณ์จนออกนอกหน้าเลยนะคะ”
“ก็นายปัณณ์มันเป็นว่าที่น้องเขยผม ตอนนี้เขาสองคนกำลังจะหมั้นกัน คนอื่นก็เป็นแค่คนนอก อีกอย่าง ผมจะบอกอะไรให้ ว่าพ่อแม่ผมไม่ยอมให้ยัยลูกจันถอนหมั้นกับนายปัณณ์ง่าย ๆ หรอกนะ บอกให้พี่ชายคุณทำใจเถอะ”
เพียงขิมเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ต่อให้เขาไม่บอกเรื่องของปัณณธี หรือต่อให้ชิดจันทร์เลิกกับแฟน เธอก็ไม่คิดว่าพี่ชายฝาแฝดของเธอจะมีหวัง คบกันมาตั้งหลายปียังไม่ยอมแสดงออกให้ชิดจันทร์ได้รู้ ชาตินี้ทั้งชาติก็คงไม่กล้าบอก
“นั่นมันเป็นเรื่องของพวกเขาค่ะ ถ้าวันหนึ่งยัยลูกจันกลับมาโสดอีกครั้ง พี่ชายฉันอาจจะเป็นคนแรกที่ยัยลูกจันคิดถึงก็ได้ ใครจะไปรู้”
“เพ้ออยู่เหรอคุณน่ะ อยู่ในโลกของความจริงบ้างนะ”
ท่าทางอวดดีราวกับเด็กดื้อนั่นทำเอาหมอชยุตม์หมั่นไส้ จึงต่อล้อต่อเถียงด้วยจนแทบหลุดความเป็นตัวเอง ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนอย่างเขาจะมาทำอะไรไร้สาระแบบนี้
“เพ้อไม่เพ้อก็คอยดู ฉันนี่แหละจะทำให้ยัยลูกจันเลือกพี่ชายฉันให้ได้”
“ผมก็จะคอยกีดกันให้ถึงที่สุดเลย”
เพียงขิมสะบัดหน้าแล้วเดินหนี จากที่จะไปหาเพื่อนเลยเปลี่ยนใจเดินกลับที่เดิมแทน
ขณะเดียวกันในห้องนั่งเล่น รัฐปกยืนมองแฟนสาวในชุดไทยหรูหราด้วยสายตาเจ็บปวด
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับลูกจัน ทำไมคุณถึงหมั้นกับผู้ชายคนนี้ ที่เขาพูดตอนสัมภาษณ์มันเรื่องจริงใช่ไหม”
ชิดจันทร์ถอนหายใจ ยื่นมือไปกุมมือใหญ่เอาไว้แล้วเอ่ยปฏิเสธปากคอสั่น
“รัฐ คุณฟังลูกจันก่อนนะคะ คุณเห็นข่าวแล้วใช่ไหม เรื่องคลิปหลุด เอ่อ...เรื่องนั้น”
“ผมเห็นแล้ว เพื่อนส่งมาให้ มันเป็นคลิปจริง ๆ หรือตัดต่อ”
แม้จะมั่นใจว่าไม่ได้มีการตัดต่อ แต่ถ้าเธอพูดแบบนั้น เขาก็พร้อมจะเชื่อ
“คลิปจริงค่ะ ลูกจันขอโทษ มันเป็นความเข้าใจผิดของลูกจันกับเขา เราทะเลาะกัน เขาก็เลยจูบลูกจัน”
คนตัวโตกัดกรามกำมือแน่น ดวงตาวาววับ อยากจะประเคนหมัดใส่ใบหน้าหล่อ ๆ ของหมอนั่นให้ปากแตก
“ผมไม่แคร์ ก็แค่จูบ แล้วทำไมต้องหมั้นกันล่ะ ในเมื่อลูกจันไม่ได้อยากจูบกับเขา”
“มันเป็นข่าวฉาว ลูกจันโดนด่าเพราะก่อนหน้านี้เขาก็มีข่าวว่าทำผู้หญิงท้อง ลูกจันเสียหายมาก พ่อแม่เลยไม่ยอม ผู้ใหญ่เลยจัดงานหมั้นให้แล้วจะให้แต่งงานกันด้วย แต่รัฐไม่ต้องกลัวนะคะ ลูกจันบอกกับทุกคนว่าจะยอมหมั้นเพื่อกลบข่าวฉาวกับเขาแค่ปีเดียว แล้วจะถอนหมั้นกันทันทีค่ะ”
“ตั้งหนึ่งปีเลยเหรอครับ”
“ถ้าหมั้นแป๊บเดียวแล้วถอนหมั้น ก็จะเป็นข่าวฉาวอีก แต่การหมั้นครั้งนี้มันก็แค่การหมั้นปลอม ๆ เราไม่ได้ชอบกัน เกลียดขี้หน้ากันด้วยซ้ำ”
รัฐปกเลิกคิ้ว มองสบตากับเธออย่างไม่อยากเชื่อ ว่าคนเกลียดกันที่ไหนจะจูบกันได้ ขนาดเขาเป็นแฟน คบกับเธอตั้งหลายเดือนกว่าที่เธอจะยอมให้เขาจูบ เรื่องบนเตียงยิ่งไม่ต้องพูดถึง แม้แต่หน้าอกของเธอเขายังไม่ได้รับอนุญาตให้จับด้วยซ้ำ แต่หมอนั่นจับเธอถอดเสื้อผ้าจนเกือบเปลือย แถมยังทั้งกอดทั้งจูบเธอจนน่าเจ็บใจ
“เขาชอบลูกจันใช่ไหม”
“บ้าหรือคะ เราเกลียดกันค่ะ เกลียดกันตั้งแต่เด็กแล้ว เขาแกล้งลูกจันมาตลอด อึดอัดจะตายที่ต้องถ่ายละครกับเขา ถ้าไม่เพราะป้าอัณณ์แม่ของเขาขอร้องให้ลูกจันรับละครเรื่องนี้ ลูกจันไม่มีทางยอมทำงานกับเขาแน่”
“จริงหรือครับ”
“จริงสิคะ ลูกจันหมั้นกับเขาปลอม ๆ แต่ในช่วงหนึ่งปีนี้เราบอกใครไม่ได้เด็ดขาดว่าเราเป็นแฟนกัน ถ้าคุณคิดว่ามันไม่แฟร์กับคุณ จะเลิกกับลูกจันก็ได้”
ปลายเสียงสั่นเครือจนน่าสงสาร ดวงตากลมโตไหวระริกมีน้ำตาเอ่อคลอ รัฐปกจึงดึงคนตัวบางเข้าสู่อ้อมกอด
“ผมรอลูกจันได้ ผมเข้าใจทุกอย่าง แต่ที่ไม่เข้าใจคือเขามายุ่งอะไรกับแฟนของผมจนต้องมาจัดงานบ้า ๆ นี่”
“ลูกจันขอโทษค่ะ”
“คุณไม่ผิดเลย ผมไม่ได้โกรธคุณสักนิด ผมขอโทษนะที่เอาแต่ใจ จะพยายามไม่ทำให้ลูกจันลำบากใจนะครับ หนึ่งปีต่อจากนี้ ผมจะรอลูกจันอยู่ที่เดิม ถึงเราจะยังเปิดเผยกับใครไม่ได้ว่าเราคบกัน แต่แค่ลูกจันไม่ทิ้งผมไปไหนและสัญญาว่าจะไม่รักผู้ชายคนนั้น ผมก็จะรอลูกจัน”
“รัฐ...ขอบคุณมากนะคะที่เข้าใจลูกจัน”
คนตัวบางโอบกอดร่างแกร่งแน่น ๆ รู้สึกโล่งอกที่เขาเข้าใจ แม้เธอจะเห็นแก่ตัวขอให้เขารอ เขาก็ยังเต็มใจจะโดนเอาเปรียบ คนแบบนี้เหรอที่เพื่อนเธอคัดค้านไม่ให้คบกันเพราะหาว่าเขาเสแสร้งไม่น่าไว้ใจ
“ผมรักลูกจันนะ”
“ลูกจันก็รักคุณค่ะ”
หลังบานประตูกระจก ชายหนุ่มรูปหล่อในชุดสูทสีครีมกัดกรามกำมือแน่น ดวงตาคมกร้าววาววับ ไม่พอใจที่คู่หมั้นของตัวเองกำลังพลอดรักกับชายอื่น แม้การหมั้นหมายครั้งนี้มันจอมปลอมหรือแม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นคนรักตัวจริงของเธอก็ตาม เพราะคนอย่างเขาไม่ชอบการเสียหน้าที่สุด
มือใหญ่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปแล้วดึงคนตัวบางออกจากอ้อมกอดของชายอีกคน
รัฐปกถลาตามแต่กลับถูกปัณณธีผลักหน้าอกจนเซถอยหลังไปหลายก้าว
“รัฐคะ”
ชิดจันทร์พุ่งตัวไปหาคนรักแต่ถูกมือใหญ่กระชากกลับ เขากำข้อมือของเธอแน่นจนต้องเบ้หน้าและพยายามแกะมือเขาออกด้วยความเจ็บ
“ขอโทษด้วยนะที่มาขัดจังหวะ แต่ผมคงต้องพาคู่หมั้นไปทำพิธีต่อแล้ว และหวังว่าคุณจะไม่มาแสดงตัวฉีกหน้าพวกเราอีก”
“ลูกจันเป็นแฟนผม คุณไม่มีสิทธิ”
“ผมไม่ได้หูหนวก ได้ยินที่พวกคุณคุยกันหมดนั่นแหละ แต่ตอนนี้ลูกจันกำลังจะหมั้นกับผม ถึงคุณไม่เห็นแก่หน้าผมที่จูบแฟนคุณจนต้องหมั้นกันล้างอาย แต่คุณควรเห็นแก่หน้าแฟนคุณกับพ่อแม่ญาติพี่น้องของเธอสักหน่อยนะ ไม่ใช่เดินดุ่ม ๆ มาขัดขวางงานหมั้นของคนอื่น ทำให้จากที่จะหายฉาวมันจะกลายเป็นฉาวมากกว่าเดิม”
ปัณณธีกล่าวตำหนิ แม้ตนจะเป็นคนต้นเรื่องให้เกิดความฉาวนี้ก็ตาม
“เพราะคุณไม่ใช่หรือไง ถึงทำให้ลูกจันโดนคนด่าทั้งประเทศ”
“ใช่ เพราะผม ผมก็กำลังรับผิดชอบการกระทำของตัวเองอยู่นี่ไง ถ้าคุณเห็นแก่แฟนคุณจริง ๆ ก็ช่วยอยู่เงียบ ๆ อย่าแสดงตัวให้คนอื่นรู้อีก อ้อ หลังจากนี้ด้วยนะ จะทำอะไรกันก็อย่าให้มันประเจิดประเจ้อ เพราะคนนอกไม่มีใครรู้ว่างานหมั้นครั้งนี้มันจอมปลอม”
ดวงตาสองคู่มองสบกันราวกับมีประกายไฟวิ่งผ่าน ก่อนบรรยากาศชวนอึดอัดจะถูกทำลายลงไปเมื่อชยุตม์เดินมาตามทั้งสองคนกลับเข้าไปร่วมพิธี
“ปัณณ์ ลูกจัน กลับไปทำพิธีหมั้นต่อได้แล้ว นักข่าวกำลังซุบซิบกันอยู่”
“ค่ะ”
ชิดจันทร์ตอบกลับ แม้จะถูกคู่หมั้นจับมือพาเดินออกจากห้องแต่ดวงตายังคงมองหน้าแฟนหนุ่มด้วยความอาลัยอาวรณ์จนปัณณธีอดหมั่นไส้ไม่ได้
“อาลัยอาวรณ์กันเหลือเกินนะ”
“ก็คนเขารักกัน ไม่เหมือนคุณหรอก ผู้ชายไม่มีหัวใจ ไร้สามัญสำนึก”
พูดจบก็สะบัดมือของตัวเองออกจากมือของเขา แล้วเดินนำหน้ากลับเข้าไปในงาน แม้ใจจริงจะอยากหนีตามแฟนหนุ่มไปเลยด้วยซ้ำเพราะเหม็นขี้หน้าผู้ชายคนนี้เต็มที
