บทที่ 22 อย่าร้อง

พูดจบก็โน้มลงบดจูบเร่าร้อน มือใหญ่ลากขึ้นบีบขยำความอวบอิ่มครัดเคร่งอย่างแรงจนเธอสะดุ้งโหยง ร้องประท้วงดิ้นรนแต่ไม่อาจรอดพ้นเงื้อมมือคนตัวโตได้

ปากร้อนถลำไถลออกมาจูบไซ้ซอกคอ ชิดจันทร์นอนนิ่ง น้ำตาไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้าง กลั้นก้อนสะอื้นจนลมหายใจขาดห้วง

“รัฐ ช่วยลูกจันด้วย”

ปลายเสียงสั่นเครือดัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ