บทที่ 37 จานร้อน

“ทำไมฉันถึงโง่เป็นควายมาได้ตั้งหลายปี”

ชิดจันทร์กระดกเหล้าเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า รอยน้ำตายังคงปรากฏบนใบหน้า เพื่อนรักทั้งสามคนทำได้เพียงเอ่ยปลอบใจเป็นประโยคเดิม ๆ วนไปวนมา

“ก็แกรักเขามาก มากจนหลับหูหลับตาเชื่อทุกคำพูด แต่ได้รู้ตอนนี้ก็ดีแล้วนะ ดีกว่าแกแต่งงานมีลูกกับเขาไปแล้วเพิ่งมาเห็นสันดาน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ