บทที่ 39 แกกับพี่ฉัน...

ร่างบอบบางเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนานอนร้องไห้เงียบ ๆ นานร่วมชั่วโมงแล้วแต่คนตัวโตที่นั่งกลุ้มใจอยู่ปลายเตียงยังไม่ยอมปริปากพูดกับเธอแม้แต่คำเดียว

หัวใจดวงน้อยปวดร้าว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยเห็นเธอมีค่าแม้แต่น้อย แต่เพราะความรักและเขาเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคที่สุดเป็นเหตุผลให้เธอยอมอยู่ภายใต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ