บทที่ 82 เรียกพี่ปัณณ์สิ

“อือ คุณปัณณ์ ช่วยลูกจันด้วย”

เสียงแผ่วเบาราวกระซิบแต่คนที่กำลังเล้าโลมอย่างเร่าร้อนกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาวาวโรจน์ มือใหญ่กำต้นคอเล็กทันทีด้วยความโกรธ

“เรียกมันทำไม รักมันนักเหรอ”

คนตัวบางฝืนลืมตาขึ้นมาอย่างยากเย็น ริมฝีปากสั่นระริก ร่างกายบิดเร่า กำลังจะเพลี่ย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ