บทที่ 122 บทที่ 122

“ก็...ฉัน...ฉัน คุณอย่ามาดุฉันนะ! เออ ฉันมันโง่เอง!” อ้ายเอ่ยพูดออกไปทั้งน้ำตาคลอพลางเช็ดเหงื่อที่กำลังผุดออกมาบนใบหน้าไปด้วย ‘เขาจะซ้ำเติมเธอทำไม แค่นี้เธอก็รู้สึกแย่รู้สึกเสียใจที่ตัวเองเสียรู้ให้อาร์แล้ว แล้วอีกอย่างตอนนี้เธอเองก็เริ่มรู้สึกไม่ไหวแล้วด้วย’ อ้ายคิดในใจแล้วเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำที่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ