บทที่ 10 Chapter 10 NC

Line

winwiner

winwiner : อยู่ไหนวะ?

winwiner : รับสายดิ!!!!

Saai Mai Talk

Saai Mai Condo's

อืดดดดดด อืดดดดดดดดดด อืดดดดดดด!!

ติ๊งต๊อง ๆๆๆๆ ติ๊งต๊อง ๆๆๆๆๆ

เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่โต๊ะข้างเตียงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่หัวค่ำจนถึงตอนนี้จนแบตหมดไปรอบนึงแล้วฉันถึงได้ต้องชาร์จแล้ววางทิ้งไว้ แต่ตอนนี้มันไม่ได้ดังแค่โทรศัพท์นะเสียงกริ๊งคอนโดฉันดังติดต่อกันเกือบครึ่งชั่วโมงได้แล้ว รวมถึงเสียงทุบประตูที่ดังอย่างต่อเนื่องไม่ยอมหยุด ดีหน่อยที่เขาไม่โวยวายเสียงดังหน้าห้อง

ติ๊งต๊อง ๆๆๆๆๆ

อืดดดดดด อืดดดดดดดดดด

ฟึ่บ!!

ฉันคว้าโทรศัพท์มาดูก่อนจะกดรับสายไปทั้ง ๆ ที่ยังนอนอยู่บนเตียงที่เดิม

''เปิดประตู!!!!!!''

เสียงตะคอกที่ดังทะลุออกมาจากโทรศัพท์ดังไม่แพ้กับเสียงที่หน้าประตูห้องดังลอดเข้ามาเลย

''วินกลับไปก่อนได้มั้ย''

นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ฉันไม่ได้พูดประโยคนี้ออกมา ก่อนหน้านี้แค่เขาบอกว่าว่าให้ฉันทำอะไรฉันก็พร้อมจะทำไม่เคยขัดไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง

''ไหม! เปิดประตูแล้วเปลี่ยนรหัสห้องทำไมวะ แม่ง!!!''

ปลายสายยังโวยวายไม่หยุดพร้อมกับสบถออกมาอย่าหัวเสีย

''ก็เพราะรู้ไง ว่าวินจะต้องมา''

คำตอบของฉันทำเอาปลายสายเงียบไปทันที

''ทำไมดื้อนักวะไหม? จะขยันทำให้โมโหไปถึงไหน''

คำพูดของเขาทำให้ฉันเผลอเม้มปากแน่น ความรู้สึกแน่นหน้าอกนี้มันคืออะไร

''ไหมดื้อหรอวิน ไหมเคยดื้อกับวินด้วยหรอ ... ไหมว่าคนละไหมแล้วหล่ะที่วินกำลังพูดถึง เพราะไหมคนที่วินกำลังพูดอยู่มันเอาแต่ทำทุกอย่างที่วินต้องการทั้งนั้นอ่ะ''

อ่า ... ฉันเป็นอะไรเนี่ย

ไม่เคยเลยสักครั้งที่ฉันจะพูดทุกอย่างที่คิดออกมาแบบนี้

''ไหม ... เปิดประตูมาคุยกันดี ๆ ไอ้แซมมันเล่าให้ฟังแล้วเรื่องที่ไหมรู้เมื่อตอนบ่าย''

ฉันไม่ได้ตอบกลับอะไรเขา ยังคงเงียบอยู่เพราะไม่รู้จะตอบอะไรเหมือนกัน

''อย่าเงียบได้มั้ยวะ?''

''วินเรื่องของเราให้มันจบลงวันนี้ได้มั้ย''

''พูดเหี้ยไรวะไหม!! เปิดประตูถ้าไม่เปิดจะพังเข้าไป จะเอาไง!!!!?''

เสียงเอะอะโวยวายดังอยู่หน้าห้อง ซึ่งมันดังขึ้นกว่าเดิมเพราะเขาเริ่มทุบประตูแรงกว่าเดิมทำให้ฉันต้องยอมลุกจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูให้เขาก่อนที่ข้าห้องจะเรียกยามมาลากเขาไป

''หยุดทุบประตู กำลังไปเปิด ...''

เสียงโวยวายเงียบลงทันที ก่อนที่ฉันจะกดวางสายแล้วเดินไปเปิดประตูให้คนที่ยืนหน้าตึงรออยู่

ผลั่ก!!

''วิน เจ็บ!!''

ฉันพูดเมื่ออยู่ ๆ เขาก็พุ่งเข้ามาก่อนจะกระชากแขนฉันแล้วลากเข้าห้องพร้อมกับผลักฉันลงเตียงอย่างแรง

''พูดไรออกมารู้ตัวมั้ย?''

คนตัวโตที่ยืนอยู่ปลายเตียงจ้องหน้าฉันก่อนจะถามออกมาด้วยท่าทีที่ดูยังไงก็โมโห

''รู้ ...''

ฉันตอบกลับไปพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงดี ๆ

''รู้แล้วพูดออกมาทำไม!!''

''วิน เรื่องของเราแม่งไม่มีไรให้ไปต่อนี่แล้ววินจะมาโมโหทำไม''

คำพูดของฉันทำให้เขากัดฟันแน่น ฉันรับรู้ได้ว่าเขากำลังพยายามระงับอารมณ์

''แล้วคิดจะไปกับใครอ่ะ ไอ้เหี้ยยุกต์หรอ?''

ฉันทำหน้างงทันที ยุกต์เกี่ยวอะไร

''ไม่เห็นเกี่ยวเลย สี่ปีแล้วนะวิน วินคิดจริง ๆ หรอว่าไหมโอเคอ่ะ?''

''แล้วมีไรไม่โอเคก็พูดมาดิวะ? ถ้าไม่พูดจะรู้มั้ย?''

เข้าย้อนถามพร้อมกับมองหน้าฉันนิ่งเพื่อรอคำตอบ

''ช่างเหอะ ... ไหมง่วงแล้ววินกลับไปก่อนได้มั้ย''

ฉันบอกปัดก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อที่จะไปเปิดประตูให้เขา

''ไหม ...''

พรึ่บ!

คนตัวสูงขยับเข้ามาใกล้ฉันก่อนจะคว้าฉันเข้าไปก่อนเอาไว้แน่น

''ไม่ทะเลาะได้มั้ย? เรื่องคอนโดถ้าไม่โอเคก็บอก พูดออกมาเลย''

นี่เขาคิดจริง ๆ หรอว่าฉันไม่โอเคแค่เรื่องคอนโด

''นั่นมันสิทธิ์ของวิน อื้อออออ''

ยังไม่ทันที่จะได้พูดจนจบเข้าก็ล็อกท้ายทอยฉันเอาไว้จนแน่นก่อนจะก้มลงมาปิดปากฉัน พร้อมกับส่งลิ้นร้อน ๆ นั้นเข้ามาสำรวจจนทั่ว

ตุบ!

ฉันปล่อยให้เขาจูบจนพอใจโดยที่ไม่ขัดขืน จนรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่หลังสัมผัสกับเตียงนั่นแหละ

''วินไม่เอา''

ฉันดันเขาออกก่อนจะพูดออกมาแบบนั้น

''ก็ไม่ได้ให้เอา ให้นอนเฉย ๆ''

''อื้อออ วินอย่ากัด''

ฉันครางออกมาเบา ๆ พร้อมกับยกมือขึ้นดันไหล่เขาเมื่อรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ซอกคอเพราะเขากัดมันอย่างที่ชอบทำประจำ

''หอมจังวะไหม วินก็ใช้ไม่เห็นหอมแบบนี้เลย''

เขาบ่นพึมพำที่ซอกคอของฉันก่อนจะค่อย ๆ กดริมฝีปากลงไปย้ำ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ขบเม้มเบา ๆ เขารู้ดีว่าแบบไหนที่ทำให้ฉันสติเตลิด แต่สำหรับฉันแค่เป็นเขาร่างกายฉันมันก็พร้อมจะตอบสนองเขาทุกอย่าง ใจง่ายสิ้นดี

“อ๊าาา วิน! อื้อออ”

ฉันครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อคนตัวโตที่คร่อมฉันอยู่เลิ่กกระโปรงนักศึกษาฉันขึ้นก่อนจะใช้นิ้วแหวกกางเกงชั้นในของฉันแล้วส่งนิ้วเข้าไปในตัวฉันอย่างที่ชอบทำประจำ

“อื้อออ วิน!”

“แบบนั้นแหละไหม เรียกแค่วินก็พอ”

เขาเงยหน้าจากซอกคอของฉันแล้วพูดออกมาพร้อมกับใช้มืออีกข้างปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของฉันอย่างชำชอง

“ถอดเกงให้หน่อย”

ฉันทำตามคำพูดของเขาอย่างง่ายดาย ใช้เวลาเพียงไม่นานเขาก็เปลือยเปล่า

“เอาคาชุดได้ป่ะ?”

คำพูดของเขามันไม่ได้หมายถึงคำขออนุญาต เขาแค่พูดออกมาเฉย ๆ

“อ๊ะ! อื้อออ อื้ออออ”

ฉันร้องออกมาเมื่อเขาปลดตะขอบราฉันออกก่อนจะก้มลงไปดูดนมฉันอย่างแรง อีกข้างก็ไม่ปล่อยให้ว่างโดยการใช้นิ้วเขี่ยมัน ทุกอย่างที่เขาทำมันทำให้ฉันเหมือนจะขาดใจตายให้ได้จนต้องจิกผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น

“อ๊าาาา วินเสียว!! อื้อออออ”

ฉันเปร่งเสียงออกมาก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงเพราะเขาเพิ่มนิ้วจากสองเป็นสามแล้วขยับเข้าออกไม่หยุด จนฉันแทบจะเสร็จคานิ้วของเขาเลยแหละ

“ใจเย็นดิ อ้าขาหน่อยไหม”

เขาพูดพร้อมกับจับขาฉันอ้าออกก่อนจะขยับเข้ามาแทรกตรงกลาง

“วินไม่เอาสด!”

ฉันยันตัวขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเขายังไม่ใส่ถุงยาง

“เฉย ๆ ไหม”

“วินไม่ อ๊ะ!! อื้ออออ วิน!!!”

ฉันพยายามจะขยับตัวหนีเพราะเขาไม่ใส่ถุงยาง แต่จะไปทำไรได้ล่ะเพราะเขาล็อคขาฉันเอาไว้ก่อนจะดันท่อนเอ็นของเขาเขามาจนสุดในครั้งเดียว

“หึ่มม!! แน่นเหมือนเดิมเลยว่ะ!”

พั่บ!

“อ๊าาาา ! เจ็บ!”

ฉันร้องออกมาเสียงหลงพร้อมกับเอื้อมมือไปจิกแขนเขาอย่างแรงเมื่อเขาดึงมันออกแล้วกระแทกเข้ามาอย่างแรงอีกครั้ง

“อ้าขาไหม เดี๋ยวก็แหกหรอก”

“อ๊า อื้อออออ!! อื้อ ๆๆ”

ฉันครางออกมาเมื่อเข้าเริ่มกระแทกตัวตนของเขาเข้ามาไม่หยุด

“ร้องดัง ๆ”

พั่บ ๆๆๆๆ

“อื้อ ๆๆ อื้อออออ อ๊าาาาา วินแรงไป อื้อออ”

เขากระแทกจนตัวฉันปทบจะลอยขึ้นจากเตียง ครั้งนี้มันรุนแรงกว่าปกติเพราะอารมณ์ของเขามันไม่คงที

“รับให้ไหวไหม ดื้อ!!”

“อ๊าาาาา อื้อออออ วิน โอ๊ยยยย!!”

พั่บบบ ๆๆๆๆ พั่บ ๆๆๆๆ

หลังจากจบประโยคนั้นของเขาเท่านั้นแหละ ...

Win Talk

11.39 น.

''ไหม? ไหม?''

ผมตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอคนตัวเล็กที่เมื่อคืนนอนอยู่ด้วยกันแท้ ๆ แต่ตอนนี้ที่ว่างข้าง ๆ กลับว่างเปล่าผมลุกจากเตียงแล้วเดินหาจนทั่วห้องก็ไม่เจอ หายไปไหนวะแม่ง!!

ผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินไปคว้าโทรศัพท์ของตัวเองที่ตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมาเมื่อมันส่งเสียงรบกวนการนอนผมตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

''ทำไม? ทำกูชิบหายแล้วโทรมาทำไม?''

ผมกดรับก่อนจะด่าออกไปทันทีอย่างหัวเสีย

''สัส ทำน้อยใจไปได้ ก่อมึงน้อยใจนะแบกร่างมึงมาที่คณะด่วน!! อีกครึ่งชั่วโมงมีสอบไอ้ควายยยย!!''

แม่งเอ้ย!!!

ผมไม่รู้ตัวว่าเผลอสบถออกไปเยอะขนาดไหน ก่อนจะตัดสายไอ้ไทเกอร์แล้วพุ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว