บทที่ 16 Chapter 16
Saai Mai Talk
Somsom Condo's 03.20 น.
''อือออ ค่ะ?''
ฉันรับสายโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างัวเงีย กี่โมงแล้วเนี่ยฉันเพิ่งจะเคลิ้มหลับไปได้ไม่นานเองนะ
''ไหม นี่แซมนะ''
ฉันลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืดแทบจะทันทีเมื่อได้ยินว่าใครที่โทรมาหากลางดึกแบบนี้
''มีไรวะไหม?''
ส้มส้มที่นอนอยู่ข้าง ๆ ผุดลุกขึ้นมานั่งแล้วถามฉันอย่างงง ๆ
''โทรมามีอะไรรึเปล่า''
ฉันถามกลับไปอย่างสงสัยแล้วก็ไม่เข้าใจว่าเขาโทรหาฉันทำไมตอนนี้
''ช่วยมาดูไอ้วินหน่อยได้มั้ย แม่งเมาเป็นหมาเลยใครเข้าหน้าก็ไม่ติดล่าสุดเด็กที่ร้านจะหิ้วไปส่งที่คอนโดแม่งซัดจนน่วมเลย''
ฉันเผลอกำโทรศัพท์แน่นอย่างไม่รู้ตัวหลังจากได้ยินชื่อของใครบางคน
''ถ้าพวกนายยังรับมือไม่ได้ เราก็คงช่วยอะไรไม่ได้หรอก''
คำตอบของฉันทำให้ปลายสายเงียบไป แต่เสียงเอ๊ะอะโวยวายดังแทรกออกมาแทน
''ไหม ขอร้องเลยแม่งร้านจะพังแล้ว แล้วไหมเอาอยู่แน่นอนเพราะตั้งแต่มันบ้าเนี่ยเรียกหาแต่ไหม''
เสียงไทเกอร์แทรกมาแทนที่แซม ฉันคิดว่ามันน่าจะวุ่นวายพอสมควรจากเสียงเอ๊ะอะที่ดังแทรกมาให้ได้ยินไม่หยุด
''อือ เดี๋ยวออกไป ร้านแซมใช่มั้ย?''
''ใช่ ๆ ด่วนเลยนะไหม''
ติ๊ด!
''อีไหม มึงไม่ต้องไปปล่อยแม่งบ้าไป''
ส้มส้มที่รับรู้ได้ทันทีว่าฉันกำลังจะไปไหนเพราะสปีกเกอร์โฟนที่ฉันเปิดให้มันฟังด้วยเมื่อกี้
''มึง กูเป็นห่วงเขา''
คำพูดของฉันทำเอาส้มส้มถึงกับถอนหายใจออกมา
''เออ ๆ เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อน''
''ไม่ต้องมึง มึงนอนเถอะดึกแล้วถ้ายังไงเดี๋ยวกูโทรหานะ''
ส้มส้มชั่งใจนิดหน่อย สุดท้ายก็ยอมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจแล้วยอมปล่อยฉันให้ออกมาคนเดียวในที่สุด
Z Bar
เพล้ง!!! โครมมมม!!!
เสียงที่ดังมาจากชั้นสองของร้านทำให้ฉันที่ยืนอยู่ชั้นหนึ่งเงยหน้าขึ้นไปมองความวุ่นวายด้านบน พนักงานในร้านที่ตอนนี้ควรจะต้องกลับไปผักผ่อนกลับต้องมายืนมุงเพื่อดูเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้น
ฉันถอนหายใจออกมานิดหน่อยก่อนจะตัดสินใจเดินไปตามทางแล้วขอแทรกพวกพนักงานที่มุงกันอยู่ตรงบันไดเพื่อขึ้นไปชั้นสอง
''เหี้ยวินมึงช่วยมีสติหน่อยได้มั้ยวะ แม่งเอ้ย!!''
เสียงไทเกอร์ที่โวยวายขึ้นอย่างหงุดหงิดทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าเขาคงจะเหลืออดกับเพื่อนของเขาเต็มทีแล้ว
''แซม''
ฉันที่เดินขึ้นมาถึงชั้นสองก็ชะงักไปทันทีกับภาพที่เห็น ก่อนจะตั้งสติแล้วเรียกคนที่ยืนกอดอกหันหลังให้ฉันอยู่ แต่ไม่ใช่แค่แซมคนเดียวที่หันมาพวกเพื่อนเขาก็หันมามองฉันทั้งหมดรวมถึงตัวปัญหาที่ยืนอยู่กลางวง เศษแก้วที่แตกกระจายอยู่ทั่วพื้นทำให้ฉันไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปด้านในเลยได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม
''มาก็ดีแล้ว''
''อย่าเดินเข้ามา!!!''
คนตัวโตที่ยืนอยู่กลางห้องตะโกนห้ามออกมาเมื่อเห็นว่าฉันกำลังมองหาทางเดินที่จะเดินเข้าไป
''งั้นวินก็เดินออกมา ไหมจะไปส่งกลับคอนโด''
ฉันพูดออกไปพร้อมกับจ้องหน้าเขานิ่ง ๆ
''กลับไป เดี๋ยวกลับเอง''
''เอ้า ไบโพล่าป่ะ เมื่อกี้โวยวายร้องหาเขาพอเขามาไล่กลับ''
ไทเกอร์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลพูดออกมาพร้อมกับมองหน้าเพื่อนของเขาอย่างไม่เข้าใจ
''มึงสินะโทรตาม''
''ป่าว กูตามเอง''
แซมแทรกขึ้นมาเมื่อคนสร้างเรื่องทำหน้าไม่พอใจใส่ไทเกอร์
''มึงตามทำไมวะ?''
''มึงจะให้กูยืนดูร้านตัวเองเละเทะมากไปกว่านี้หรอ?''
คำพูดของแซมทำเอาคนตัวโตเงียบไปทันที
''วิน เดินออกมา ถ้าไม่เดินออกมาไหมจะเดินเข้าไป''
จบคำพูดของฉันคนตัวโตกว่าก็รีบเดินออกมาทันที ซึ่งนั่นก็ดีมาแล้วเพราะถ้าให้ฉันเดินเข้าไปมันต้องได้เลือดแน่ ๆ เพราะฉันใส่รองเท้าแตะบาง ๆ ต่างกับเขาที่ใส่ผ้าใบราคาเหยียบหมื่นนั่น = =''
''ฝากด้วยนะไหม''
คิงที่ยืนดูเพื่อนของตัวเองเดินมาหาฉันก็พูดออกมาเบา ๆ แล้วเดินออกไปทันที
''ขอโทษด้วยนะแซม ไทเกอร์ด้วย ฝากขอโทษคิงด้วย''
ฉันพูดออกไปพร้อมกับก้มหัวให้พวกเขานิดหน่อย
''จะมาขอโทษแทนทำไมวะไหม''
คนตัวสูงข้าง ๆ พูดออกมาพร้อมกับมองฉันอย่างไม่พอใจ
''แซมคิดค่าเสียหายมาได้เลยนะ เอาบิลมาให้เราก็ได้''
''ไหม!!!''
คนข้าง ๆ ตะคอกออกมาเมื่อฉันเมินคำพูดของเขา
''ไปคุยที่ห้องได้มั้ย?''
ฉันหันไปถามคนข้าง ๆ ที่ยืนหน้าตึงอยู่ ก่อนจะเดินเข้าไปประคองเขากลิ่นเหล้าฉุน ๆ ที่ได้ยินทำให้รับรู้ได้ทันทีว่าเขาดื่มไปเยอะพอสมควร
''เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่งไหม''
แซมพูดแทรกขึ้นมาก่อนจะหันไปเรียกพนักงาน
''ไม่เป้นไร ๆ เราขับรถมา ขับได้''
ฉันปฏิเสธแทบจะทันที แซมนิ่งไปนิดหน่อยก่อนจะมองหน้าเพื่อนตัวเองที่ถูกฉันประคองอยู่ สุดท้ายก็พยักหน้ารับเบา ๆ ฉันเลยพากเขาเดินออกจากร้านมาแต่ทุลักทุเลพอสมควรเพราะพอเห็นว่าฉันประคองแบบนั้น เขาก็เหมือนจะเริ่มรู้ตัวว่าเมา = =''ก่อนหน้านี้คือเหมือนไม่ใช่คนเมาเหมือนคนบ้า ไม่สิ หมาบ้าต่างหากล่ะ เห้ออออ!
Win Condo's
''ไปอาบน้ำแล้วก็พักซะ พรุ่งนี้เรียนบ่ายตื่นสายได้''
หลังจากขับรถมาส่งเขาที่คอนโดจนถึงบนห้องได้ฉันก็พูดออกมาเบา ๆ
''ไหม ...''
เสียงเรียกที่แผ่วเบาดังออกมาจากคนที่นั่งพักอยู่ที่โซฟา ฉันหันไปมองเขานิดหน่อยก่อนจะเดินไปเอาน้ำในห้องครัวมาให้เขา
''ดื่มก่อนจะได้รู้สึกดีขึ้น''
เขารับแก้วในมือฉันไปยกดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนจะคว้ามือฉันไปจับเอาไว้แน่น
''ไหม''
''วิน ไหมต้องกลับแล้ว''
ฉันเลือกที่จะเมินคำพูดของเขาแล้วพยายามดึงมือออกจากมือเขาแต่ก็ทำได้ยากเหลือเกินเพราะเขาจับเอาไว้แน่น
''เกลียดกันไปแล้วใช่มั้ย? เกลียดกันมากเลยใช่มั้ย? ขอโทษครับ ขอโทษ ... วินขอโทษ''
คนตัวโตที่นั่งอยู่ค่อยปล่อยมือฉันก่อนจะพูดออกมาเสียงเบาหวิวอย่างอ่อนแรง แต่มันดังพอที่ฉันจะได้ยินชัดเจน
''เมามากนะรู้ตัวมั้ย ไปพักเถอะ''
''วินรู้ตัวนะว่ากำลังทำอะไร ไม่ได้เมา''
เขาตอบกลับมาก่อนจะยกมือลูบหน้าตัวเองเบา ๆ
''วิน ...''
''ถ้าไหมจะขอให้วินปล่อยไหมไป วินทำให้ไม่ได้หรอกนะ''
ฉันชะงักไปแทบจะทันทีกับประโยคต่อมาที่ได้ยิน
''เรื่องของเรามันมีทางให้ไปต่อด้วยหรอวิน?''
''ถ้าวินคิดว่ามันไปต่อได้ มันก็ไปต่อได้ทั้งนั้นอ่ะไหม''
เขาเงยหน้ามาพูดกับฉันพร้อมกับจ้องหน้าฉันนิ่ง ๆ
''มันจะไปต่อได้ยังไงวิน วินไม่กล้าบอกใครด้วยซ้ำว่าเราเป็นอะไรกันไม่มีใครรู้เรื่องของเรานอกจากเพื่อนของเรา วินคิดว่ามันพอแล้วหรอแค่นี้ แต่สำหรับไหมไหมว่ามันไม่พอ''
''ไหมอยากให้ทำไรไหมก็พูดดิ วินเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงเหมือนกันเรื่องของเราแม่งมันเริ่มเพราะความผิดพลาดอ่ะ''
''ผิดพลาดมากเลยใช่มั้ย?''
ฉันย้อนถามประโยคนั้นของเขาออกมา รู้สึกขอบตาร้อนขึ้นมาซะงั้น เหอะ ๆ
''ไม่ใช่ดิ ไม่ได้หมายความแบบนั้นคือหมายถึงตอนแรก ...''
เขาลุกพรวดขึ้นมาแล้วเดินมาคว้าฉันไปกอดเอาไว้แน่น
''หลังจากนั้นมันคือความตั้งใจอ่ะไหม วินตั้งใจ ...''
''แล้วทำไมถึงบอกให้ใครรู้ไม่ได้?''
ฉันถามในสิ่งที่อยากรู้ออกไปทั้ง ๆ ที่เขายังกอดฉันเอาไว้ไม่ปล่อย ยอมรับตรงนี้เลยว่าฉันติดกอดของเขา
''วันนั้นไหมดูไม่โอเคมาก ๆ วินไม่รู้จะทำยังไง คิดไปเองว่าไหมกลัวคนอื่นรู้ วินกลัวไหมจะอาย กลัวว่าไหมจะโดนคนอื่นว่าเสีย ๆ หาย ๆ มันเป็นแบบนี้มาตลอดวินไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้ว่าไหมโอเคตรงไหนหรือไม่โอเคตรงไหนบ้าง ไหมไม่เคยพูดวินก็ไม่เคยถาม ขอโทษนะ ... เหนื่อยมากเลยใช่มั้ย เสียใจและเจ็บปวดมาตลอดเลยใช่มั้ย?''
คำพูดของเขาทำเอาฉันนิ่งไปทันที ก่อนจะปล่อยให้น้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่ได้
''วินทำไมก่อนหน้านี้วินไม่บอก ทำไมไม่พูดออกมาให้เร็วกกว่านี้วินมาพูดทำไมตอนนี้อ่ะ ...''
คำพูดของฉันทำให้แขนแกร่งที่โอบฉันเอาไว้คลายออกแทบจะทันที ก่อนที่เขาจะมองหน้าฉันนิ่งด้วยสายตาที่สั่นไหว
''หมายความว่าไงไหม?''
''ไหมตกลงที่จะคุย ๆ กับยุกต์ไปแล้ว ...''
