บทที่ 19 Chapter 19
Win Talk
K University 18.15 น.
''พวกกูกลับนะไว้นัดอีกรอบแล้วกัน''
ไอ้แซมพูดขึ้นตอนที่พวกเราทุกคนออกจากห้องสมุดมากันเรียบร้อยแล้วกำลังจะแยกกันกลับ
''อือ มีปัญหาตรงไหนก็ไลน์ลงกลุ่มงานเลยกูลากเข้าหมดแล้ว''
เหมียวเป็นคนตอบกลับมันไปก่อนจะสั่งเสร็จสรรพ
''อือ ไปละแยกกันตรงนี้เลย''
''วิน''
ยังไม่ทันพวกผมจะได้ไปไหนเสียงส้มส้มเรียกผมเอาไว้ซะก่อน ผมหันมองหน้าส้มส้มอย่างมีคำถามทันที
''นี่คีย์การ์ดคอนโด อีไหมอยู่ที่นั่นพามันกลับไปสักทีสิ่งอยู่ห้องกูมาสองอาทิตย์ละเบื่อหน้ามัน''
ผมยื่นมือไปรับ พร้อมกับก้มหัวขอบคุณส้มส้มไปนิดหน่อย
''ขอบคุณนะส้ม''
''ตอบแทนกูด้วยการดูแลมันให้ดีก็พอ ขอร้องล่ะอีไหมเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าการซึมเป็นส้วมขนาดนี้อยู่กับมันสองคนทีไรหายใจไม่ออก''
ผมพยักหน้ารับทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ก่อนจะเหลือบตามองเหมียวที่อยู่จ้องหน้าผมนิ่ง ๆ
''อีส้มไปนอนห้องกูป่ะ?''
ผมยิ้มออกมานิดหน่อยเมื่อได้ยินแบบนั้นเพราะนั่นเท่ากับว่าเหมียวเองก็กำลังเปิดโอกาสให้ผมได้เริ่มใหม่กับเพื่อนของตัวเองนั่นเอง
''เออ เอาดิเหม็นหน้าอีไหมมาก''
''พวกมึงแม่ง น่ารักกันจังวะ''
ไอ้ไทเกอร์ที่ยืนอยู่ก็พูดพร้อมกับยิ้มกว้างกับการกระทำทั้งสองคน
''เพิ่งรู้หรอ แต่เสียใจมีเมียแล้วกูไม่เอา''
เหมียวตอบกลับไปพร้อมกับเชิ่ดหน้าใส่ไอ้ไทเกอร์
''ฟ้าผ่าพอดีไอ้เหี้ย กูไปหาเมียดีกว่ารำคานอีเหมียว''
หลังจากไอ้ไทเกอร์เดินออกไปแล้วไอ้แซมก็ตบบ่าผมเบา ๆ ก่อนจะเดินแยกออกไปตามด้วยเหมียวแล้วก็ส้มส้มที่กอดแขนกันเดินออกไปแล้วปล่อยผมไว้กับไอ้คิงสองคน
''จะทำไรก็รีบทำ อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เดี๋ยวก็มีใครมาคาบเขาไปอีก''
ผมมองหน้าไอคิงนิดหน่อยก่อนจะพยักหน้ารับคำมันเบา ๆ
''ขอบคุณมึงมากที่เตือนสติกูมาตลอด''
''ก็ยังดีที่มึงพอจะรู้ตัวอยู่บ้าง ไม่โง่แบบไอ้ไทเกอร์ กูเลยไม่ต้องเหนื่อยมากแต่กว่ามึงจะรู้ตัวก็นานอยู่นะ''
ผมกระตุกยิ้มให้กับคำพูดของมันก่อนจะขอตัวแยกจากมันเพื่อไปหาใครบางคนที่ผมคิดถึงตลอดเวลานั่นแหละ
Saai Mai Talk
Somsom Condo's 19.34 น.
ติ๊ด ติ๊ด!
แกร๊ก!
เสียงเปิดประตูห้องของส้มส้มดังขึ้นในขณะที่ฉันอยู่ในห้องครัวและกำลังเวฟอาหารกล่องเพราะเกิดหิวขึ้นมาตอนนี้แต่ดันขี้เกียจลงไปซื้อนั่นแหละ
''มึงกินไรมั้ย เดี๋ยวเวฟเผื่อ''
ฉันตะโกนถามออกไปก่อนจะเดินไปหยิบน้ำอัดลมในตู้เย็นออกมาเพื่อที่จะเอาไว้ดื่มตอนกินข้าวด้วยแต่กลับได้รับความเงียบเป็นคำตอบแทน
''ส้ม มึงเข้าห้องไปแล้วหรอ?''
ฉันตะโกนถามอีกครั้งก่อนจะหันไปมองด้านหลังเพราะรู้สึกถึงสายตาที่กำลังจ้องมาก่อนจะผมกับคนตัวสูงที่ยืนพิงเค้าท์เตอร์แล้วกอดอกมองฉันนิ่ง ๆ
''มาได้ไง''
ฉันถามออกไปก่อนจะได้รับคำตอบเป็นการชูคีย์การ์ดห้องส้มส้มเป็นคำตอบของคำถามของฉัน อีส้มส้ม!!!!
''กลับห้องได้แล้วมั้ง เกรงใจส้มส้มบ้าง''
ฉันหันกลับมาสนใจแก้วโค้กบนเค้าท์เตอร์ต่อทันทีเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น
''ไหม ... ไม่ต้องหลบหน้าวินก็ได้ถ้าไม่อยากเห็นหน้าวินก็บอกมาตรง ๆ แต่กลับไปอยู่ห้องเถอะวินรู้ว่าไหมชอบอยู่คนเดียวมากกว่ามีรูมเมท''
คนตัวสูงยังคงพูดไม่หยุดส่วนฉันก็เอาแต่ยืนจ้องไมโครเวฟที่กำลังหมุนติ้ว ๆ อยู่แบบนั้นไม่ได้คิดจะตอบอะไรกลับไป
''ไหม ... ไม่คิดจะคุยกันหน่อยหรอ''
ติ๊งงงง!!
เสียงไมโครเวฟดังแทรกขึ้นมาเป็นสัญญาณว่าอาหารกล่องที่ฉันเวฟไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันเลือกที่จะไม่สนใจคำพูดของเขาแล้วสนใจไมโครเวฟตรงหน้าแทน
''ระวัง!!!!''
''โอ๊ยยย!!''
พรึ่บ!
''ทำไมไม่ใส่ถุงมือวะไหมมันร้อนไม่รู้หรอ!''
ซ่าาา!
คนตัวสูงพุ่งเข้ามาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้กระชากมือฉันแล้วลากมาที่ซิงค์ล้างจานเพื่อเปิดน้ำลากมือฉันที่โดนความร้อนจากกล่องอาหารเพราะกลัวว่ามันจะพองพร้อมกับบ่นฉันไม่หยุด
''ทำไมทำอะไรไม่ระวังเลย ห้องส้มมียามั้ย?''
หลังจากล้างมือพร้อมกับสำรวจมือฉันจนพอใจแล้วเขาก็เงยหน้ามาถามฉัน
''ไม่เป็นไรนิดเดียว เดี๋ยวก็หายปล่อยได้แล้ว''
ฉันตอบกลับไปก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของคนตรงหน้านั่น
''ไม่กลับจริงอ่ะ คืนนี้ส้มส้มนอนกับเหมียวนะถ้าไหมไม่กลับวินนอนนี่ด้วยก็ได้''
ฉันหันขวับไปมองหน้าเขาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น
''จะบ้าหรอนี่มันห้องส้ม ไม่ใช่ห้องไหม''
ฉันตอบกลับไปพร้อมกับมองเขานิ่งอย่างไม่เข้าใจ
''ก็ไหมไม่กลับห้องวินก็ไม่กลับเหมือนกัน''
ฉันพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้ออกมา
''วินกลับไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ไหมกลับห้องเอง''
ฉันพูดพร้อมกับมองหน้าเขา
''ไม่เอาอ่ะ กลับเลยดิเดี๋ยวช่วยเก็บของ''
''ทำไมดื้อล่ะ''
ฉันเอียงคอมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ วินเปิดโหมดดื้อครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ฉันเองก็จำไม่ได้แล้วน่าจะนานพอสมควร
''คิดถึงไหม อยากกอดแต่นี่ห้องส้มเกรงใจ''
ฉันหลบสายตาเขาทันทีกับคำพูดที่ฟังดูยังไง่ก็มีความหมายแฝง
หมับ!
''สรุปกลับนะทิ้งรถไว้นี่แหละเดี๋ยววินให้คนมาเอากลับให้''
คนตัวสูงเดินมากอดฉันเบา ๆ พร้อมกับวางคางบนหัวฉันอย่างที่ชอบทำก่อนจะพูดออกมาแต่ฟังดูยังไงก็เหมือนกับกำลังบังคับฉันทางอ้อม
''กลับก็ได้แต่วันนี้ไม่ให้นอนด้วยนะ''
''เอ้า ไหมไม่เอางี้ดิ''
คนตัวสูงผละฉันออกก่อนจะมองหน้าฉันอย่างไม่พอใจ
''จะเอาไง ไม่งั้นไหมก็ไม่กลับแล้ววันนี้วินก็ต้องออกจากห้องส้มไปด้วยไม่งั้นไหมจะเรียก รปภ.''
''โอเค ๆ กลับห้องไหมครับ''
เขายกมือสองข้างขึ้นอย่างยอมแพ้ ก่อนจะพยักหน้ารับรัว ๆ
''ขอไหมเก็บของแปปนึง''
''ไหม''
ฉันมองหน้าเขานิดหน่อยเมื่อเขาเรียกฉันแบบนั้น
''ว่า?''
''ดีกันแล้วใช่มั้ย?''
ฉันนิ่งไปกับคำถามของเขาก่อนจะเบือนหน้าหนีเขาเพราะไม่รู้จะตอบคำถามของเขายังไงดีเหมือนกัน
''ถ้าไหมอยากเริ่มใหม่ล่ะ วินจะยอมมั้ย?''
ฉันหันกลับไปมองคนตัวสูงที่ยืนขมวดคิ้วหมุนเมื่อได้ยินฉันพูดแบบนั้น
''ไม่เอา วินไม่เลิก''
''วิน เรายังไม่ได้คบกัน''
คำพูดของฉันทำเอาเขาชะงักไปทันทีก่อนจะมองหน้าฉันอย่างสับสน
''จีบใหม่''
''อะไรนะ?''
ฉันรู้ว่าเขาได้ยินคำที่ฉันพูดไปแต่อาจจะยังไม่แน่ใจว่าที่ฉันพูดมันคืออะไรกันแน่
''จีบใหม่ ถึงเราจะข้ามขั้นกันไปไกลแล้วแต่ถ้าวินยังอยากมีไหมอยู่ก็จีบใหม่ แต่ถ้าไม่โอเคี่จะมีสถานะกันก็ไม่ต้องจีบ''
''ขนาดนี้แล้วอะไหม คิดว่าวินจะยอมปล่อยไหมไปหรอ?''
ฉันมองเขานิดหน่อยก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องนอนส้มส้มเพื่อเก็บของที่ขนมา ไม่อยากจะเผลอยิ้มออกไปให้คนนิสัยไม่ดีนั่นได้ใจ
