บทที่ 3 Chapter 3

Saai Mai Talk

K University

''โหหหห อีไหมกว่าจะมานะมึง''

เสียงส้มส้มหรืออีส้มดังขึ้นเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามาร่วมวงที่โต๊ะประจำของพวกฉัน

''จริงอีดอก นึกว่าตายหายหัวเลยนะตั้งแต่เมื่อวานไลน์กลุ่มนี่คือจะไม่ตอบแล้วถ้าไม่มีท็อปปิคสำคัญที่พูดถึงผัวมึง''

ตุ๊บ!

ฉันฟาดกระเป๋าสะพายใส่แขนเหมียวหรืออีเหมียวที่พวกฉันเรียกจนชินปาก โทษฐานที่พูดเรื่องนั้นออกมาเสียงดัง

''โทษได้ป่ะล่ะอีดอก ลืมตัวอ่ะ''

มันขอโทษฉันพร้อมกับส่งยิ้มเจื่อน ๆ มาให้ แน่นอนเพื่อนฉันรู้เรื่องระหว่างฉันกับเขาแล้วพวกมันก็รู้ด้วยว่าที่ฉันทนอยู่แบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ เพราะอะไร

''กูฝากเป๋าหน่อย เดี๋ยวไปช่วยพวกนั้นทำงานแปป''

ฉันพูดออกไปก่อนจะยื่นกระเป๋าให้ส้มส้ม

''ใครวะ?''

ส้มส้มย้อนถามพร้อมกับมองหน้าเหมียวอย่างสงสัย

''พวกวินอ่ะ งานมีปัญหานิดหน่อย''

พอได้ยินคำตอบฉันพวกมันทั้งสองคนก็ทำหน้าตกใจทันที

''มันมาขอให้มึงช่วยหรอ บ้าป่ะ?''

เหมียวพูดออกมาอย่างตกใจจนฉันส่ายหน้าให้กับความตื่นตูมของพวกมัน

''ไม่ใช่ ไทเกอร์มาขอให้ช่วยเรียนด้วยกันก็ไม่เห็นแปลก''

ฉันตอบไปแบบนั้นแล้วก้เห็นว่าส้มส้มกรอกตามองบน

''แหมมม มึงเคยคุยกันหรอ นับคำได้อีสัสแต่กับเพื่อนเขานะเจอหน้าไม่คุยหรอกนู่นจ้าคอนโด''

''อีส้มส้ม!!!''

ฉันเรียกชื่อมันพร้อมกับมองแรงใส่

''อย่าเกรี้ยวกราดได้รึป่ะ? แซวอ่ะแซว อรรรสสสสสส''

''กูไปละเดี๋ยวมา''

ฉันบอกพวกมันไว้แค่นั้นแล้วเดินเลี่ยงออกมาก่อนจะตรงไปโต๊ะตัวเดิมที่มีกลุ่มคนที่เหมือนรวมตัวกันเพราะหน้าตานั่งอยู่สามคน แต่ไม่ใช่สามคนเดิม คนที่หายไปก็คือคนเดียวกับที่อยู่กับฉันตั้งแต่เมื่อวานส่วนคนที่มาเพิ่มก็คือคิงที่นั่งหน้าเครียดอยู่ไม่ต่างจากสองคนที่นั่งอยู่ด้วย

''โทษทีรอนานมั้ย?''

ฉันถามออกไปทันทีเมื่อเดินไปถึง ไทเกอร์ที่เห็นฉันก็รีบลุกขึ้นเพื่อให้ฉันนั่งแทน

''พวกมันขอให้เธอช่วยหรอ?''

คิงเป็นคนที่พูดกับฉันขึ้นมาคนแรก

''อือ นายไม่สะดวกหรอ?''

ฉันตอบก่อนจะมองหน้าเขานิ่ง ๆ อย่างไม่เข้าใจ

''ป่าว งั้นรบกวนด้วยแล้วกันคาบบ่ายเธอต้องขึ้นเรียนมั้ย?''

คำตอบและคำถามของเขาถูกส่งมารวดเดียวจนฉันถึงกับต้องนิ่งคิดไปเลย

''ไม่ขึ้นก็ได้นายก็รู้ แต่ถ้าหายกันหมดนี่ก็ไม่ได้รึปาว?''

ฉันตอบกลับไปแบบนั้นเพราะคาบบ่ายเป็นวิชาบรรยายไม่ได้มีปฏิบัติอะไร

''งั้นมึงสองคนขึ้นเรียนไปก็ได้เดี๋ยวกูช่วยไหมแก้งาน''

คิงพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหันไปคุยกับแซมและไทเกอร์ที่ฟังฉันกับเขาคุยกันเงียบ ๆ

''เอางั้นหรอวะ แต่ถ้ามึงไม่เข้าจารย์จะถามหาป่ะ?''

ก็จริงของไทเกอร์ คิงเป็นประธานคณะรวมถึงประธานรุ่นฉํนไม่ค่อยเห็นเขาขาดเรียนถ้าไม่จำเป็น

''บอกกูป่วยหรือลาก็ได้''

''มึงขึ้นเรียนไปกันให้หมด เดี๋ยวกูอยู่เอง''

เสียงแหบห้าวที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาก่อนที่คนตัวโตจะปรากฎตัวขึ้นฉันคิดว่าเขาน่าจะไปสูบบุหรี่มาเพราะกลิ่นหึ่งมาเชียว

''แน่ใจ?''

คิงย้อนถามออกมาพร้อมกับมองหน้าเขานิ่ง ๆ

''เออ ไปเถอะเดี๋ยวกูช่วยไหมเอง''

ชื่อฉันที่ออกจากปากเขาอย่างสนิทสนมทำเอาฉันถึงกับนิ่วหน้าทันที ส่วนเพื่อนเขาแค่มองฉันกับเขาสลับกันไปมาแต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาทำแค่เพียงพยักหน้ารับแล้วพากันคว้ากระเป๋าก่อนจะเดินออกแยกออกไปทันที