บทที่ 5 Chapter 5

Saai Mai Talk

K University

''อีไหมไปชาบูหลัง ม. กัน ไปป่ะ ๆ กูชวนอีเหมียวแล้ว''

ฉันเงยหน้าไปมองส้มส้มที่ยืนค้ำโต๊ะฉันอยู่ระหว่างรอฉันเก็บของเพราะตอนนี้เลิกเรียนแล้ว

''เอาดิ เปิดแล้วมั้งสี่โมง''

ฉันตอบตกลงพร้อมกับรีบยัดของใส่กระเป๋า

''เปิดแล้วอีดอก เปิดตั้งแต่เที่ยงแล้ว''

''ไหม ๆ เดี๋ยวพวกเราเลี้ยง''

เสียงของไทเกอร์ที่ดังขึ้นด้านหลังพร้อมกับแรงสะกิดที่ไหล่ของฉันทำให้ฉันต้องหันไปมองอย่างไม่เข้าใจ

''เลี้ยงทำไม?''

ฉันถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจ

''ขอบคุณเรื่องงานไง''

''ไม่เป็นไร ไม่ได้ทำไรเลยนิดหน่อย''

ฉันตอบปฏิเสธพร้อมกับส่ายหน้าเบา ๆ

''เห้ยยย ไม่ได้ดิเนี่ยไอ้คิงไอ้แซมก็อยากขอบคุณ''

ไทเกอร์พูดพร้อมกับชี้ไปที่สองคนที่นั่งมองหน้าฉันอยู่

''แต่เพื่อนเราไปด้วยอ่ะ ไม่ต้องเลี้ยงหรอก''

ฉันมองหน้าส้มส้มกับเหมียวนิดหน่อยก่อนจะปฏิเสธไปอีกรอบ

''เลี้ยงหมดเลย โอเคป่ะ อยากขอบคุุณจริง ๆ''

''อีไหม ก็เขาอยากเลี้ยงมึงอย่าขัดศรัทธาได้มั้ย?''

ฉันมองบนนิดหน่อยเมื่อได้ยินคำพูดของเหมียว

''เหมียวมึงแค่อยากแดกฟรี''

คำพูดของฉันเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้เป็นอย่างดี

''สรุปไปนะ''

ไทเกอร์พูดย้ำอีกครั้ง คราวนี้ฉันทำแค่พยักหน้าตอบกลับไปก่อนจะหันไปมองหน้าพวกเขาทุกคน

''ชวนแฟนไปด้วยดิ หลาย ๆ คนสนุกดี''

''อือ เจอกันร้านเลยนะงั้น''

แซมเป็นคนตอบกลับมาก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินแยกออกไป

''โอเค เจอร้านเลยนะไหมไปดิไอ้คิงกูจะไปรับน่ารักด้วย ไอ้แซมก็คือพุ่งไปหาเมียแล้วไวยิ่ง''

ฉันยิ้มขำกับท่าทางของพวกเขาก่อนจะหันมาชวนเหมียวกับส้มส้มบ้างเพราะตอนนี้ทั้งเซคเหลือแค่พวกเราที่ยังอยู่ในห้อง

''เดี๋ยวอีไหม ช้าก่อน ...''

เหมียวดึงแขนฉันเอาไว้แล้วพูดออกมาด้วยท่าทีตกใจจนฉันกับส้มส้มพลอยตกใจไปด้วย

''อะไรของมึงอีเหมียวกูตกใจหมด''

ฉันพูดพร้อมกับดึงแขนที่มันจับเอาไว้แน่นออกจากมือมัน

''เออ ถ้าไร้สาระกูตบนะ''

ส้มส้มคือง้างมือรอแล้ว

''ใจเย็นอีดอก กูแค่จะถามว่าถ้าไปกับพวกนั้นวินก็ต้องไปป่ะ?''

คำพูดของมันทำให้ํฉันเลิ่กคิ้วขึ้นนิดหน่อยเมื่อได้ยิน

''เออ อีไหม! กูลืมไปเลย''

ส้มส้มที่ได้ยินเรื่องที่เหมียวพูดก็ทำท่าตกใจตามมันไปด้วยอีกคน

''ไม่ไปหรอกมั้ง ก็ต่างคนต่างกินแยกโต๊ะก็ได้พวกมึงจะตื่นตูมทำไม''

ฉันตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจแต่ในใจก็คือกังวล กังวลว่าจะเป็นฉันเองที่เก็บอาการไม่อยู่

''ปากเก่งไปนะมึงอ่ะ เดี๋ยวก็มานั่งหน้าเสียอีกกูขี้เกียจจะปลอบนะ''

เหมียวมองหน้าฉันพร้อมกับบ่นออกมาแล้วมองฉันด้วยสายตาเป็นห่วง

''เออน่า เขาอาจจะไม่ไปก็ได้ ไปเถอะหิวแล้วตั้งแต่เช้ากินข้าวไปมื้อเดียวไม่อิ่มด้วย''

ฉันพูดออกมาก่อนจะคว้าแขนพวกมันทั้งสองคนแล้วลากไปที่ลิฟต์ทันที

16.35 น.

''มานานยังไหม''

ไทเกอร์ทักฉันขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับพวกเพื่อนของเขารวมถึงแฟนของพวกเขาด้วย ทุกคนคือสวยมากนอกจากพวกเขาจะหน้าตาดีแล้วแฟนก็คือหาจากไหนหรอหน้าตาดีกันขนาดนี้

''เพิ่งมาอ่ะกำลังหาโต๊ะ''

เหมียวเป็นฝ่ายตอบกลับไป

''รวมเลยดิ ง่ายดี''

คราวนี้เป็นแซมที่พูดขึ้นมาก่อนจะหันไปเรียกพนักงานมาต่อโต๊ะเสร็จสรรพ

''เออ นี่น่ารัก นั่นเอสแฟนไอ้คิง ส่วนนั่นไอราแฟนไอ้แซม ส่วนนี่ไหม เหมียว ส้มส้มเพื่อนกัน ๆ''

หลังจากที่ได้โต๊ะแล้วไทเกอร์ก็เป็นฝ่ายแนะนำทุกคนให้พวกฉันรู้จักพร้อมกับแนะนำพวกฉันทุกคนให้พวกแฟนของเขารู้จักอย่างสนิทสนม เหมือนก่อนหน้านี้ที่ไม่เคยคุยกันไม่มีอยู่จริงอ่ะ

''แล้ววินไม่มาหรอเกอร์?''

น่ารักถามขึ้นระหว่างที่พวกเรากำลังออเดอร์อาหารกันทำเอาฉันและพวกเพื่อนของฉันชะงักไปนิดหน่อยแต่ก็ต้องทำเหมือนไม่ได้มีปัญหาอะไรกับคำพูดนั้น

''ไม่รู้แม่ง เกิดเป็นบ้าไรของันก็ไม่รู้วันนี้แปรปรวนชิบหายแต่โทรหามันแล้วนะมันบอกดูก่อน''

อืดดด อืดดดด

โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะของฉันสั่นเพราะแจ้งเตือนไลน์ที่เด้งขึ้นมาเป็นจังหวะเดียวกับที่ไทเกอร์พูดจบพอดี ฉันรีบคว้ามันมาทันทีเพราะกลัวว่าเพื่อนของเขาจะเห็นว่ามันเป็นไลน์ของใครที่เด้งขึ้นมา ไม่รู้ว่าฉันกังวลไปเองหรือว่ากลัวมากไปก็ไม่รู้ ...

''อีไหมกินดิ''

เหมียวสะกิดฉันให้ทานบ้างเพราะเอาแต่จับโทรศัพท์ไว้แน่นไม่ยอมเปิดอ่านมันสักที

''แปปนะ''

Line

winwiner

winwiner : กินกันไปรึยัง?

winwiner : กินเสร็จแล้วก็ออกมา รออยู่ข้างร้าน

ฉันขมวดคิ้วให้กับข้อความที่เห็นและนิ่งไปเพราะไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำอะไร รู้สึกตัวอีกทีคือตอนที่คิงพูดขึ้นมานั่นแหละ

''มีปัญหาไรรึเปล่า?''

''อ่อ ป่าว''

ฉันเงยหน้าไปมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธแล้วเริ่มทานบ้าง เหมียวกับส้มส้มคุยกับพวกเพื่อนของไทเกอร์อย่างเป็นกันเองอาจจะเพราะคุ้นเคยกันอยู่บ้างเพราะเรียนด้วยกันแค่ไม่ค่อยได้คุยกันมาก่อนเพราะพวกเขาก็หาตัวยากพอสมควร แต่น่าแปลกที่อยู่ ๆ ตอนนี้พวกฉันกับเขามานั่งกินชาบูด้วยกันเหมือนสนิทกันมานาน แปลกมาก ...

''โอ๊ยยยย โคตรอิ่ม''

เหมียวพูดขึ้นหลังจากที่วางตะเกียบในมือลงได้

''ไม่อิ่มก็แปลกละป่ะเหมียวแดกขนาดนั้น''

ไทเกอร์พูดขึ้นพร้อมกับขำท่าทางของพวกเพื่อนฉันที่นั่งพิงโต๊ะกันหมดเพราะอิ่ม สรรพนามและคำพูดที่เคยเพราะกลายเป็นหยาบคายเพราะความสนิทสนมที่เกินขึ้นกลางหม้อชาบู

''โหหห เกอร์มึง น่ารักสั่งสอนด้วยนะใครบอกให้พูดแบบนี้กับผู้หญิง''

เหมียวเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ส่วนน่ารักที่ได้ยินแบบนั้นก็หันไปหยิกแขนแฟนตัวเองตามคำพูดของเหมียวทันที

''จัดการให้แล้วเหมียว''

''55555555''

เสียงหัวเราะลั่นร้านที่เกิดจากบทสนทนาของพวกเขาทำให้ฉันพลอยขำตามไปด้วย

''แม่ง สี่ปีที่ผ่านมาแทบจะไม่คุยกันเลย แล้วดูตอนนี้ดิ''

ไทเกอร์พูดขึ้นระหว่างรอเช็คบิลค่าอาหาร

''อือ แล้วทำไมคุยกับทุกคนได้ยกเว้นพวกฉันวะ?''

คราวนี้แซมพูดขึ้นมาบ้างแต่สายตาของเขากลับมองมาที่ฉัน

''ก็ไม่มีไรให้คุยป่ะ พวกนายน่ากลัวด้วยแหละ''

ส้มส้มที่เห็นฉันนิ่งไปเลยเป็นฝ่ายตอบแซมกลับไป และแซมเองก็พยักหน้ารับเบา ๆ พร้อมกับกระตุกยิ้มนิดหน่อย

''แล้วตอนนี้รู้ยังว่าไม่ได้น่ากลัว''

คิงที่ได้ยินส้มส้มพูดแบบนั้นก็พูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับมองพวกฉัน

''ก็ไม่ หมายถึงไอ้เพี้ยนนี่นะดูไม่ปกติสุดแล้ว''

เหมียวตอบพร้อมกับชี้ไปที่ไทเกอร์ทำให้พวกน่ารักแล้วก็เอสกับไอราพากันหัวเลาะเสียงดังลั่น

''แม่งใส่ร้าย ไอ้เหี้ยวินเพี้ยนกว่าอีก''

กริบ ...

คราวนี้คือเหมียวกับส้มส้มชะงักทันทีอย่างเห็นได้ชัด จนฉันต้องใช้เท้าสะกิดขาส้มส้มใต้โต๊ะแทบจะไม่ทัน

''หรอ ไม่ยักรู้ว่าเพี้ยน''

เหมียวเป็นคนตอบกลับไปพร้อมกับหัวเราะนิดหน่อย แต่ฟังยังไงก็คือขำแห้งชัด ๆ

''กลับเหอะ อิ่มแล้วง่วง''

ฉันเปลี่ยนเรื่องทันที และนั่นทำให้ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยแทบทุกคน

''อือเจอกันพรุ่งนี้ กลับกันดี ๆ นะ''

คิงพูดขึ้นกลังจากที่ได้บัตรเครดิตคืนจากพนักงานเรียบร้อยแล้ว

''ขอบคุณสำหรับชาบู''

ส้มส้มพูดพร้อมกับก้มหัวลงให้พวกเขาอย่างกวน ๆ

''ไว้นัดกันใหม่นะไหมส้มเหมียว''

น่ารักพูดพร้อมกับโบกมือบาย ๆ พวกฉันไม่หยุด เป็นคนที่สดใสมาก ๆ ไม่แปลกเลยที่ไทเกอร์จะรักขนาดนี้

''โอเคเลย ไว้นัดกัน''

''อีไหมกลับไง กูไปส่งป่ะ''

เมื่อพวกเราเดินออกมาจากร้านกันหมดแล้วเหมียวก็พูดขึ้นมา ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรสายตาฉันก็เหลือบไปเห็นว่าคิงยืนมองฉันอยู่แต่ก็นั่นแหละพอเห็นว่าฉันมองกลับเขาก็จูงมือเอสไปที่รถเลย ...

''เอ้าอีไหม ยังไงตอบ มึงจะยืนเอ๋อเพื่อ''

''มึงกลับกันเลยเดี๋ยวกูกลับเอง''

คำตอบของฉันทำให้เหมียวกับส้มส้มมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจออกมา

''มึงเนี่ยนะอีไหม ยอมมันอีกแล้วนะเลิกตามใจมันสักทีเถอะ แม่งจะกั๊กมึงไปถึงไหนวะ''

ส้มส้มพูดออกมาอย่างไม่พอใจ ฉันทำได้แค่ส่งยิ้มให้พวกมันนิดหน่อย

''ก็เอาเท่าที่ไหวอ่ะ ตอนนี้ยังไหว''

''ไหวก็เหี้ยแล้วไหม มึงเสียเวลามาสี่ปีแล้วนะ''

คำพูดของเหมียวทำให้ฉันถึงกับเถียงไม่ออก

''เอาน่า มันก็ไม่ได้แย่ไปหมดอ่ะ ...''

''ตามใจ มีไรก็โทรมานะ''

ส้มส้มตอบกลับฉันก่อนจะลากเหมียวไปเพราะกลัวว่ามันจะบ่นฉันอีก ฉันเลยทำได้แค่โบกมือลาพวกมันก่อนจะเดินเลี่ยงไปข้างร้านที่มีรถหรูราคาหลายล้านที่จอดอยู่ มันไม่ได้ลับตาคนเลยสักนิดแล้วรถเขาก็โคตรจะเด่นขนาดนี้ให้ตายเถอะสรุปเขาอยากป่าวประกาศให้ชาวบ้านรู้หรือไม่อยากกันแน่ ...