บทที่ 27 บทที่ 26

เมียครับ 26

วาวา

ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยสภาพค่อนข้างอ่อนเพลีย ซึ่งต้นเหตุจะมาจากใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ร่างสูงกำยำที่นอนกอดฉันอยู่

“คนบ้า เอาแต่ใจที่สุด”

ฉันหันมองใบหน้าหล่อเหลาที่นอนหลับตาพริ้มด้วยความสบายใจ ริมฝีปากหยักได้รูปนั่นแลดูไม่มีพิษภัยแตกต่างจากตอนตื่นลิบลับ

เมื่อสายตาฉันเลื่อนลงไปมองแผงอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ