บทที่ 117 ลอบกัด [2]

Rrrrrrr

Rrrrrr

เสียงโทรเข้าดังขึ้นก่อนที่เธอจะได้ถามอะไรต่อ ดารินทร์จึงหยิบมือออกมาจากกระเป๋า แล้วกดรับสายทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของเพียงชมพู

“ว่าไงแก?”

[เดียร์จ๋า~ คืนนี้ไปก๊งเป็นเพื่อนหน่อย~]

“...”

[เงียบแบบนี้คือจะเทฉันไปอยู่กับผู้อีกแล้วถูกไหม?]

เพียงชมพูถามเสียงเนือย ไม่ต้องเด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ