บทที่ 126 บทส่งท้าย [1]

กลางดึกคืนหนึ่ง...

เปลือกตาบางขยับไหวไปมา ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกที่เหมือนกับล่องลอยอยู่ในอากาศ ทว่าไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันคืออะไรกันแน่

“หืม...นี่ที่ไหนน่ะ?”

ดารินทร์มองไปรอบๆ พร้อมขมวดคิ้วมุ่นอย่างงุนงง จำไม่ได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน

กระทั่งไปสะดุดตาเข้ากับรูปถ่ายคุ้นตาที่ตั้งหน้าโลง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ