บทที่ 41 นี่อ้อนหนูเหรอ? [2]

ประโยคที่เขาตอบกลับมาทำเอาชะงักไปชั่วครู่เหมือนไม่อยากจะเชื่อหูนัก

“คะ?”

[คิดถึง...รีบกลับมานะ]

เสียงทุ้มยังย้ำคำเดิม แก้มใสของดารินทร์ค่อยๆ แดงก่ำขึ้นมาทีละน้อย หลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ น่าแปลกที่เจอกันไม่กี่ครั้งทว่ากลับรู้สึกสบายใจที่ได้คุยกับเขาขนาดนี้

“หืม...นี่พี่กรอ้อนหนูเหรอคะ?...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ