บทที่ 90 อ้อนหนูคนเดียว [1]

“ฮู่ววว มาถึงสักที!” เพียงชมพูถอนลมหายใจพรืดใหญ่ ก่อนจะบิดขี้เกียจไปมาไล่ความเมื่อยล้าจากการนั่งเครื่องบินชั่วโมงกว่าจากกรุงเทพฯ มาที่เวียดนาม ต่อด้วยการนั่งกระเช้าข้ามมายังโรงแรมหรูที่อยู่บนเนินเขาสูงพร้อมกับดารินทร์

“ไปหาอะไรกินกันป้ะ?” เธอหันมาถามดารินทร์เสียงใส

“ไม่เอาอะ แกก่อนเลย ตอนนี้ฉันจะต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ