บทที่ 97 คืนแรกของเรา [2]

‘พี่ไม่ใช่โฮสต์นะ’

มุมปากหยักกระตุกยิ้มบางเบา เขาเดาจากใบหน้าอ่อนเยาว์ราวกับเด็กมัธยมของคนตัวเล็ก จึงแทนตัวเองด้วยคำว่าพี่โดยไม่รู้สึกขัดปากเลยสักนิด แม้จะไม่ค่อยเรียกแทนตัวเองแบบนี้บ่อยนักก็ตามที

‘จะไม่ใช่ได้งายย หนูจำพี่ด้ายย’

ว่าแล้วร่างเล็กก็โผเข้าไปกอด แล้วเกยแผงอกแกร่งพร้อมเงยหน้าขึ้นสบตากั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ