บทที่ 67 พี่ทำใจไม่ได้จริงๆ 3

อะไรกัน... เธอคิดว่าเขาจะหวงเธอมากกว่านี้เสียอีก แต่นี่อะไร แค่เดินมาทักทายพ่อกับน้ากุลแล้วก็กลับอย่างนั้นเหรอ? ทั้งที่รู้ว่าคืนนี้รวิกรจะค้างที่นี่ ค้างบ้านหลังนี้กับพวกเธอเนี่ยนะ

คิดคำนึงเดินไปส่องที่รั้ว ว่าที่คุณแม่ใช้สองมือจับไปที่รั้ว แนบแก้มลงไปตรงกลางระหว่างเหล็กที่จับไว้ ให้ใบหน้าของเธอลอด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ