บทที่ 41 ฝากตัวเป็นลูกเขย

อายุยืนหมื่นปี แค่คิดถึงท่านทั้งสองก็เปิดประตูบ้านออกมา พร้อมกับไฟหน้าบ้านที่เปิดสว่างจ้าทันที

“นั่นใครนะ”

“อ๊ะ!”

ฉันเบิกตากว้าง มองพ่อกับแม่ที่กำลังมองจ้องพี่ไคโรที่กำลังอุ้มฉันอยู่

พี่ไคโรรีบปล่อยให้ฉันลงกับพื้น ก่อนจะยกมือไหว้ท่านทั้งสองทันที

“สะ สวัสดีครับ..”

แง ….ตายแน่ฉันT^T

ไคโร PART

“เข้ามาใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ