บทที่ 46 รักนะครับ

พูดจบก็ตามด้วยเสียงหัวเราะแซวของเพื่อน ๆ เขาที่ล้อกันไม่เลิก

ก็นะ จากเสือผู้หญิงที่ปากเสียสุด ๆ กลายมาเป็นลูกแมวที่ขี้อ้อนเอามาก ๆ ตลกดี

ฉันนั่งรอพี่ไคโรจเรียนภาคเช้าจบ เขาก็พาฉันมาส่งที่คณะ แถมยังเดินจับมือพาฉันมาถึงที่ ทั้งที่แค่จอดรถส่งฉันแล้วปล่อยให้ฉันเดินเข้ามาเองก็ได้

“ยัยฌิริน ยัยสไมล์ พวกแก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ