บทที่ 30 ฟาโรห์ x ชะเอม 30 - ลืมไม่ได้

ผมเดินโซซัดโซเซออกมาเปิดประตูห้องให้กับผู้มาเยือน ตอนแรกผมมองไม่ชัดว่าเป็นใคร แต่พอได้ยินเสียงเท่านั้นแหละ ตาสว่างขึ้นมาทันที

“กูเอง เพื่อนรักมึงไง”

“ไอ้อชิ!”

“เป็นเชี่ยอะไรเดี๋ยวนี้เพื่อนฝูงโทรนัดแดกเหล้าไม่รับสายเลย เพื่อนคนอื่นถามกูใหญ่ว่ามึงหายไปไหน พวกมันเป็นห่วงมึงกันใหญ่เลย นึกว่าตายห่าไปแล้ว...