บทที่ 6 ฟาโรห์ x ชะเอม 6 - เวรกรรมอะไร
(Talk - ชะเอม)
เพราะเมื่อคืนจัดห้องอยู่จนดึก ทำให้วันนี้ฉันตื่นสายกว่าปกตินิดหน่อย แต่เพราะมีเรียนคลาสในช่วงบ่ายทำให้ต้องรีบตื่นนอน กะว่าจะออกมาสูดอากาศที่ริมระเบียงเสียหน่อย แต่ใครจะรู้ว่าจะได้บังเอิญเจอกับไอ้พี่ฟาโรห์นั่นอีกครั้ง เขาอยู่ห้องตรงกันข้ามกับฉัน ไม่คิดเลยว่าโลกจะกลมได้ถึงขนาดนี้...
ดูเหมือนว่าเขาเองจะยังไม่ทันสังเกตเห็นฉัน แหม...ทำเป็นออกกำลังกาย คิดว่ากล้ามโตแล้วผู้หญิงทุกคนเขาจะชอบหรือไง เว้นฉันไว้คนหนึ่งที่ไม่ชอบ อะไรก็ตามที่เป็นเขา ฉันไม่ชอบทั้งนั้น
แต่....จะว่าไป...กล้ามหน้าท้องของเขาก็โคตรแน่น
วินาทีที่ชายหนุ่มรุ่นพี่คนนั้นกำลังออกแรงดึงเหล็กถ่วงน้ำหนัก ทั้งหน้าท้องรวมไปถึงกล้ามที่บริเวณแขนนูนขึ้นมาเป็นมัดๆ ฉันก็ถึงกับอ้าปากค้างและจ้องมองรูปร่างของเขาอย่างไม่วางตา แต่งื้อ....ไม่นะ ฉันจะหลงไปกับกิเลสพวกนั้นไม่ได้เป็นอันขาด
ฉันก็รีบดึงสติตัวเองให้กลับคืนมา แต่เพียงเสี้ยวนาทีเราสองคนกลับเผลอสบสายตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ฉันไม่ได้ตั้งใจที่เปิดเผยตัวตนให้อีกฝ่ายได้เห็นว่าฉันเองก็พักอยู่ที่นี่ เพราะถ้าเขารู้ก็คงจะต้องมาตามราวีฉันไม่เลิกเป็นแน่ แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อหนีไปไหนไม่ได้แล้ว
ตอนแรกเป็นฉันเองที่มองเขาแต่คราวนี้เป็นเขาบ้างแล้วที่เอาแต่มองฉันอย่างไม่ละสายตา แค่ได้เห็นสีหน้าเรียบนิ่งที่จ้องหน้าฉัน ก็ถึงขั้นขนลุกไปทั้งตัว ฉันรีบหันหลังกลับหลบสายตาพร้อมกับรีบสาวเท้าเดินกลับไปด้านในและไม่ลืมที่จะปิดม่านจนภายในห้องตกอยู่ในความมืด
โอ้ยยย เวรกรรมอะไรเนี่ย
...
บ่ายโมง
เพราะมัวแต่คิดมากเรื่องรุ่นพี่ฟาโรห์จนเกือบเสียเวลา จนลืมไปว่าคอนโดนี้อยู่ค่อนข้างลึกและเข้าออกลำบาก ทำให้ฉันต้องออกจากตึกมาและเสียเวลาไปกับการรอคอยรถวินมอเตอร์ไซด์อยู่เกือบๆ หนึ่งชั่วโมงเต็ม ต้องทนแดดร้อนยังไม่พอ แถมยังจะต้องมากลัวว่าจะไปไม่ทันอีก
วันบ้าอะไรของฉันเนี่ย
แต่ในระหว่างที่ฉันกำลังมองหาวินมอเตอร์ไซด์อย่างใจจดใจจ่อ อยู่ ๆ รถยนต์คันหรูก็มาจอดเทียบฟุตบาท บังสายตาของฉันที่กำลังมองรถอยู่
“ไปเรียนบ่ายอ่อ ไปด้วยกันไหม” ทันทีที่กระจกรถทางด้านฝั่งคนนั่งลดลง ก็เผยให้เห็นใบหน้าของต้นเสียงเมื่อครู่ เฮอะ.... พี่ฟาโรห์ สรุปนี้ฉันหนีเขาไม่พ้นเลยจริงๆ
“ขอบคุณค่ะ แต่ไม่รบกวนจะดีกว่า”
“แต่มันอีกครึ่งชั่วโมงเองนะ ถ้าเข้าสายโดนอาจารย์เช็กขาดเวลาเรียนไม่พอไม่รู้นะ มาเหอะน่า กว่าวินจะมาถึง ขืนยืนรออยู่แบบนี้ มีหวังได้ไปสายแน่ รีบขึ้นมาสิ เดี๋ยวไปส่งถึงคณะเลย”
“จะทำยังไงมันก็เรื่องฉัน พี่เกี่ยวอะไรด้วยไม่ทราบ นั่นไงวินมาพอดี ไม่ไปหรอกค่ะ ขอบคุณ” ฉันเอ่ยอย่างไม่สนใจ ใช่ .... เรื่องอะไรจะต้องรับข้อเสนอจากเขาด้วย คนแบบพี่ฟาโรห์จะหวังดีจริงๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้ไว้ใจได้ที่ไหนกัน...
แต่ชีวิตของชะเอมมันไม่เคยง่ายอยู่แล้ว ในตอนที่ฉันกำลังจะก้าวขาลงไปโบกวิน จู่ ๆ ก็มาป้าที่ไหนไม่รู้มาเดินมาตัดหน้าฉันเอาดื้อ ๆ
“ป้าต้องรีบไปธุระ ป้าไปก่อนนะ”
“อ้าว ป้า”
ป้าแกหันมามองแรงใส่ฉันทำนองว่าเป็นเด็กต้องเสียสละให้คนแก่ แต่อะไรวะ ทั้งที่ฉันก็ต้องรีบไปเรียนเหมือนกัน อยู่ ๆ โดนป้าแย่งวินคันเดียวที่มีอยู่ไปหน้าตาเฉย แถมพี่ฟาโรห์ก็ทำท่าเหมือนหัวเราะเยาะฉันอีก
“ตอนบ่าย ๆ แถวนี้ไม่ค่อยมีวินนักหรอก นาน ๆ ถึงจะมาสักคัน มันร้อน”
“....”
“ไปกับพี่เหอะน่า ถ้าเราไม่ไป ก็คงต้องรอรถอีกเกือบครึ่งชั่วโมง กว่าจะไปถึงเพื่อนๆ ก็คงจะเรียนกันไปครึ่งคาบแล้ว เสียเวลาไปฟรีๆ เลยนะ”
ฉันหันไปมองรถวินที่มีป้าอ้วน ๆ นั่งออกไป ความหวังของฉันสูญสลายหายไปจนหมดสิ้น ก่อนจะหันมามองหน้าพี่ฟาโรห์ที่ยักคิ้วให้ อย่างคนไม่มีทางให้เลือกมากนัก
อย่าบอกนะ...ว่า ฉันต้องติดรถตานี่ไปจริง ๆ แต่เอาวะฉันไม่มีทางเลือกอื่นนี่นา
“เออ ไปก็ได้ แต่บอกไว้ก่อนว่าเอมไม่ได้เต็มใจไปกับพี่เลยสักนิด”
“เออมาเถอะรีบขึ้นมา เดี๋ยวรถติด”
“ค่า...”
สุดท้ายก็เป็นฉันที่ต้องกลืนน้ำลายตัวเอง แต่ฉันไม่มีทางเลือกไง เพราะถ้าไม่มากับเขาก็ต้องรอรถอีกนาน อีกอย่างหากไปไม่ทันอาจารย์เช็กชื่อก็ต้องโดนหักคะแนนอีกต่างหาก
