บทที่ 10 ลีออน & ชีต้า 9 - คนนี้ใช่เลย
“ฉัน ก็เหมือนเด็กทั่วไปที่ต้องการอยากจะมีทั้งแม่และพ่อ แต่ในเมื่อฉันถูกกำหนดให้เกิดมามีแค่แม่ ฉันก็ควรจะยอมรับ แต่มันก็ยากมาก ๆ สำหรับการใช้ชีวิตให้ผ่านมาได้ในแต่ละช่วงวัย พวกแกก็คงจะรู้หมดแล้วว่าฉันพยามเข้มแข็งแค่ไหน”
ไม่ใช่ว่าฉันจะยอมรับได้ แต่ฉันต้องยอมรับมันต่างหากล่ะ
ส่วนหนึ่งเพราะฉันเป็นห่วงความรู้สึกของแม่ หากฉันเอาแต่ร้องไห้หาพ่อ ถามว่าพ่อไปไหน พ่ออยู่ไหน แม่ล่ะ จะรู้สึกอย่างไร ฉันคิดมาตลอด ฉันนึกถึงใจแม่ทุกครั้ง
เท่าที่จำความได้ฉันจะไม่ถามแม่ถึงคำถามเหล่านั้น ถึงแม้จะรู้สึกแต่ก็ไม่แสดงมันออกมา
แค่แม่ทำงานหาเลี้ยงส่งเสียฉันได้เรียนได้กินของดีๆ ท่านก็เหนื่อยมากพอแล้ว เรามีอยู่กันสองคนแม่ลูกฉันก็ไม่อยากให้ท่านต้องมาเครียดและเหนื่อยกับการปลอบใจเรื่องพ่ออีก
“ฉันก็ไม่รู้หรอกนะที่ตอนนี้แกได้รู้ว่าพ่อแกคือใครนั้น มันดีหรือไม่ดี แต่อย่างน้อยพวกฉันสองคนได้ชี้จุดชี้ปมของแก ให้แกได้เห็นแล้วนะ” พลอยเอื้อมมือมันมากุมมือฉัน
“และพวกฉัน…อยากให้แกคลายปมปมนี้ออกไป เพราะทุกครั้งที่แกทำแบบนั้น พวกฉันเป็นห่วงแกมากเลย กลัวแกจะเจอคนไม่ดี” ตามมาด้วยคำพูดและมือสาก ๆ ของแพม
“ฉันรักพวกแกสองคนมากเลยนะ ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตฉันนะ ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้” มืออีกข้างของฉันประกบปิดกุมมือของมันทั้งสองไว้ การได้เจอเพื่อนอย่างมันทั้งสองถือเป็นบุญของฉันที่สุด
“รักแกเหมือนกัน” มันสองคนพูดออกมาพร้อมกัน และเราทั้งสามก็มองหน้าจ้องตากัน
“เลี่ยนว่ะ ฮ่า ๆ ” ก่อนจะเป็นพลอยที่ทำเสียบรรยากาศ ก็มันไม่ใช่สายซึ้งนี้เนอะ คนห้าว ๆ อย่างมันก็แบบนี้ ทำให้ฉันและแพมอดที่จะหัวเราะไปกับมันไม่ได้
"แต่เดี๋ยวนะ เมื่อคืนแกยังไม่ได้จั้มบ๊ะกับพี่เขาใช่ปะ" พลอยพอนึกได้ก็ชี้หน้าถามฉันออกมา
"อืม แม่เข้าโรงพยาบาลเสียก่อนอะ"
"คนนี้ใช่เลยใช่ไหม" แพมก็ถามขึ้นมาอีกคน
“ก็นะ พี่เขาช่างดี หล่อ ใจดี และทำใจฉันเต้นแรงได้ตลอดเวลา” พูดถึงเขา ฉันก็ยิ้มขึ้นมาทันที นึกถึงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน ไม่ว่าตอนไหนเขาก็ทำให้ฉันมีความสุข อบอุ่นใจ และใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครมาก่อน
และฉันก็มั่นใจว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกเดียวกับผู้ชายคนอื่น ๆ ที่ผ่านมา มันวิเศษและพิเศษกว่านั้น
“อร้ายแรง” พลอยที่ได้ยินที่ฉันพูดมันก็ทำหน้าดี๊ด๊าใหญ่เลย
"เล่ามาอีกสิ ความรู้สึกของแกที่มีต่อเขา” แพมก็ยุยงเสริม
“เขาอะนะ โคตรจะเพอร์เฟคเลย ทั้งหล่อ หุ่นแซบ เทสดี และรวยโคตร เพ้นเฮาท์ที่เขาอยู่ ฉันไปเสิร์ชดูแล้ว ราคาหลายร้อยล้าน" แม้แต่ฉันที่พูดเองยังตาโตตื่นเต้นในประโยคท้ายที่คิดออกเพราะฉันไปแอบเสริชมา
"ห้ะ นี้แกได้ไฮโซ ได้เศรษฐีเลยเหรอ" เพราะฉะนั้นคนที่ได้ยินอย่างพลอยและแพมก็ตาโตไม่ต่างกัน
"อืม" ฉันพยักหน้างึกๆ ยืนยันตาโตอีกที
"สเปกสูงแบบนี้นี่เอง ที่ผ่านมาแกถึงหนีผู้ทุกครั้ง" พลอยพูดพร้อมกับทำท่าทางขำ ๆ ในตอนที่พูดประโยคท้าย
พอนึกที่มันฉันก็จะขำเหมือนกัน แต่พอนึกขึ้นได้
"แต่ฉันไม่ใฝ่สูงขนาดนั้นหรอก รู้ตัวดีเราอยู่คนละระดับกัน"
"ไม่หรอกแก อะไรก็เป็นไปได้" แพมก็เข้าข้างเพื่อนเสมอ
"ถ้าสมมติเขาเอาฉันไปเป็นเมียเขาจริง ๆ ฉันว่าปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ต้องมีล่ะหนึ่ง ไหนจะสังคมที่แตกต่างกันอีก คิดแล้วมันน่าปวดหัวนะแก ดูสภาพฉัน แม่ผัวที่ไหนจะมาชอบ" แค่คิดเล่น ๆ ก็ตลกตัวเอง
"เออ ก็จริงอย่างที่แกพูด" พลอยก็เห็นด้วยกับคำพูดฉัน
"ก่อนอื่นนะ อย่างแรกเลย ก่อนที่ฝันเพ้อไปไกล เขาไม่เอาฉันจริง ๆ หรอก" ฉันดึงสติตัวเองกลับมาก่อนที่จะฝันไปไกลกว่านี้
"อย่าตีค่าตัวเองต่ำขนาดนั้นดิ" แพมที่รักเพื่อนและเชียร์เพื่อนในทุกเรื่อง
"ไม่ได้ตีค่า แต่รู้จุดที่ตัวเองยืน" ฉันจะใฝ่สูงให้ตัวเองตกลงมาเจ็บเล่น ๆ ทำไม
“อะ ๆ พอเลิกพูด ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ ให้มันเป็นเรื่องในอนาคต ตอนนี้เพื่อนรักของฉันโปรดใช้ชีวิตให้มีความสุขที่สุดก็พอ พวกฉันสองคนได้เวลาไปทำงานล่ะ”
“อืมงั้นออกไปพร้อมกันเลย ฉันก็จะกลับบ้านไปนอนพักเหมือนกัน” วันนี้ฉันหยุดเพราะเมื่อคืนรอแม่ออกมาจากห้องฉุกเฉินก็เกือบเช้า
