บทที่ 12 ลีออน & ชีต้า 11 - เธอคือแฟนผม
ผู้เป็นแม่อารมณ์เดือดจัดกำลังยกมือขึ้นหมายเหวี่ยงตบหน้าลูกสาว
หมับ ฉันที่ทนไม่ไหวกับการกระทำของยัยป้านี้ จึงจับแขนห้ามไว้
"คุณป้าค่ะ นี่ลูกคุณนะคะ"
"ก็ลูกฉันไง ฉันจะทำอะไรกับมันก็ได้ แล้วฉันมาสาระแนอะไรกับเรื่องในครอบครัวคนอื่น"
ฉันพูดจบยัยป้าที่เห็นฉันไปขัดขวาง ก็พูดใส่ฉันด้วยอารมณ์โมโหอย่างแรง
"ไม่ได้อยากจะมาสาระแนเรื่องภายในครอบครัวคุณหรอกนะคะ แต่ที่ ๆ คุณกำลังยืนตบตีลูกคุณอยู่ ตรงนี้คือที่สาธารณะ หากเป็นเรื่องส่วนตัวจริง ๆ เก็บไปสั่งสอนกันที่บ้านจะดีกว่านะคะ" ถึงจะแก่คราวแม่ แต่ทำตัวกริยาแบบนี้ฉันไม่เคารพ
"อี..."
"ผู้ดี เขาไม่พูดหยาบคายใส่คนอื่นแบบนี้นะคะ"
"ฝากไว้ก่อนเถอะ" เมื่อเถียงฉันไม่ได้ ยัยป้าก็เดินสะบัดตูดตัวเองออกไปอย่างหัวเสีย
"ไม่ตามแม่ไปล่ะ" เมื่อละสายตาจากผู้เป็นแม่ หันมาอีกทีก็เจอผู้เป็นลูกที่มองฉันอยู่ก่อนแล้ว
"ขอบคุณพี่มาก ๆ เลยนะคะ ที่ช่วยหนูไว้" มือเรียวยกขึ้นไหว้ฉันก่อนจะปาดน้ำตาให้กับตัวเอง ใบหน้าสะสวยไร้เดียงสาแต่แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก ดูท่ากลับไปเธอต้องเจออีกเยอะ ฉันคงตามไปช่วยเธอไม่ได้หรอก" ฉันพูดจบก็ละสายตาจากใบหน้าและแววตาของเด็กคนนี้ ฉันอ่อนไหวกับอะไรแบบนี้ ฉันไม่ชอบ...ฉันมันขี้สงสารคนเสียด้วย ถึงปากจะแบบนี้ก็เถอะ
"ขอบคุณพี่จริง ๆ นะคะ พี่เป็นคนแรกที่กล้าช่วยหนู" ฉันที่กำลังเดินเข้าห้องน้ำต้องหยุดชะงักเท้าเมื่อเด็กนั่นพูดขึ้นอีกครั้ง
คนแรก ถ้าอย่างนั้น เหตุการณ์แบบนี้ก็คงไม่ใช่ครั้งแรกสินะ...
"จะร้องไห้ทำไม ยิ่งอ่อนแอจะยิ่งโดนรังฉัน เข้มแข็งและมีจุดยืนเป็นของตัวเอง"
"แต่แม่..."
"เฮ้อ! แม่ก็แม่เถอะนะ คนบางประเภทก็ไม่สมควรที่จะเป็นแม่คน เราไม่ได้ขอเขามาเกิด เขาต่างหากที่ต้องการให้เรามาเกิด รักตัวเองให้มาก ๆ " พอฉันพูดจบสายตาของคนตรงข้ามก็จ้องฉันอย่างน่าสงสาร น่าสงสารจริง ๆ
และแววตาที่กำลังมองมาที่ฉันนั้น นางน่าจะสื่อว่านางทำแบบทที่ ฉันพูดไปไม่ได้หรอกนะ อะไรประมาณนี้
"ถือว่าฉันพูดลอย ๆ กับผีพรายกับผีในช่องแอร์ก็แล้วกัน" ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน
พูดจบฉันก็จัดการเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวอย่างที่ตั้งใจไว้ เมื่อเสร็จเดินออกมาก็ไม่เจอเด็กคนนั้นแล้ว
"น้องเปียร์ของน้าก็ชอบทานอาหารที่นี้เหมือนกันจ้ะ อาหารอร่อย แหม ช่างใจตรงกันกับน้องจริง ๆ นะ"
เดินมาจากไกล ๆ ก็นึกว่าใครที่ไหนคุ้น ๆ ที่แท้ก็ยัยป้าคนที่เจอในห้องน้ำนี่เอง
"ครับ" ฉันนั่งลงเก้าอี้เป็นจังหวะเดียวกันกับทที่ ทั้งสองพูดคุยกันเสร็จสรรพและหันมามองฉันพอดี
"ใครจ้ะ" ยัยป้าที่ยืนอยู่เมื่อเห็นหน้าฉันที่นั่งอยู่ก็ทำตาโตตกใจก่อนจะหันกลับไปถามพี่ลีออน
"ชีต้า เธอคือแฟนผมครับ"
ฉันอึ้งกับคำตอบทที่ พี่เขาตอบกลับยัยป้าไป
"สวัสดีค่ะ คุณป้า" แต่ก็ทำตัวให้เป็นปกติก่อนจะยกมือไหว้สวยแต่สายตาที่ฉันมองถึงจะดูเป็นมิตรแต่มีรอยยิ้มที่มุมปากเย้ยหยั่นเล็กน้อย
"ฟะ แฟน แต่คุณโชคทวีเคยบอกกับน้าว่าตาลีออนยังโสด แล้วทำไม" คุณป้าด้านหน้าหันไปถามพี่ลีออนด้วยสีหน้าและสายตาตะลึงพร้อมกับถ้อยคำติด ๆ ขัด ๆ และไม่วายที่ประโยคหลังนางหันมองมาฉันด้วยสายตาคาดโทษเกลียดชังกันอย่างเปิดเผย
"คุณพ่อท่านรู้อะไรไม่จริงหรอกครับ ถ้าอยากรู้อะไรมาถามที่ผมโดยตรงดีกว่า ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ"
"ขอตัวไปสวีทกับแฟนก่อนนะคะ" ดูก็รู้ว่าพี่ลีออนก็ไม่ชอบยัยป้าคนนี้เหมือนกัน หึ!
"สะใจชะมัดเลย พี่รู้ไหมตอนไปเข้าห้องน้ำหนูก็ไปกัดกับยัยป้าคนนี้มา" เมื่อเข้ามาอยู่ในลิฟต์กันสองคนฉันก็จัดการฟ้องไปหนึ่งกรุบ
"หึ" พี่ลีออนไม่พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มเล็กน้อยฉันมหัวเราะเบา ๆ ออกมาเท่านั้น
“รู้จักกันเหรอคะ หรือเรื่องในห้องน้ำจะหมายถึง…” ฉันถามออกไปแต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่สองแม่ลูกคุยกันฉันก็หยุดคำถามไว้แค่นั้น
“เรื่องอะไร” พี่ลีออนก็หันมาถามด้วยความสงสัย
“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร แล้วเราจะไปไหนกันต่อคะ" ฉันเก็บคำถามนั้นไว้ในใจเพราะจากเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่ ฉันก็พอจะเดาได้คร่าว ๆ
"ไปนอนกับชีต้าไง จำไม่ได้แล้วเหรอ" นี้เขาจริงจังเหรอเนี้ย
"อืม ชีต้าว่าไปนอนที่เพ้นเฮาส์พี่ดีกว่า" จริงจังก็จริงจัง แต่ยังไม่กล้าพาผู้ชายไปนอนบ้าน ขอไปนอนที่ห้องพี่เขาน่าจะดีกว่า
"แล้วแต่ชีต้า" ตามใจเก่งเสียด้วย แบบนี้ไม่ให้ฉันใจเต้นแรงได้ไงไหว
"แต่ว่า ขอแวะไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านก่อนนะคะ" เมื่อเดินมาถึงที่รถฉันก็นึกขึ้นได้ทันที ต้องกลับไปเอาชุดนอนไม่ได้นอนเสียก่อน ซื้อมาตั้งนานได้ใช้งานจริง ๆ แล้ว
“ได้สิ" พูดจบรถก็ขับออกจากโรงแรมโดยมีฉันคอยบอกทาง
"พี่รออยู่ข้างล่าง นั่งรอนี่ก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวชีต้าขอไปเก็บเสื้อผ้าก่อน" เมื่อถึงบ้านฉันก็ให้พี่ลีออนนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นตรงโซฟาด้านล่าง ก่อนจะรีบเดินขึ้นมาเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า
ชุดนอนไม่ได้นอนหนึ่ง และกำลังควานหาชุดชั้นในลายลูกไม้สีสันสุดยั่ว บอกเลยพร้อมเสียตัวเว่อร์
