บทที่ 13 ลีออน & ชีต้า 12 - ชอบสิ
ก๊อก ก๊อก
ฉันที่กำลังง่วนในการหาชุดยั่ว ๆ อยู่ ก็สะดุ้งตกใจ เมื่อจู่ ๆ พี่ลีออนก็เคาะประตูทั้ง ๆ ที่มันเปิดออกอยู่แล้ว และให้เดาว่าเขาคงจะเห็นท่าทางเงอะ ๆ ของฉันในตอนที่กำลังหาชุดหมดแล้ว
"มีอะไรหรือเปล่าคะ"
"มีคนมาหา" ฉันขมวดคิ้วในทันทีที่พี่ลีออนพูดจบ
"ใครกัน เดี๋ยวชีต้าไปดูก่อน" บอกกับพี่ลีออนเสร็จฉันก็รีบเดินลงมาด้านล่างทันที
"คุณ...ลุง" เมื่อฉันเปิดประตูหน้าบ้านออกก็พบกับเขาคนนั้น
"ชีต้าอยู่กับใครลูก" คำถามถูกเปล่งออกมาแต่สายตากำลังสอดส่องจ้องมองไปยังข้างในตัวบ้าน
"คุณลุงมีธุระอะไรคะ" ฉันเบี่ยงตัวเพื่อบดบังสายตาของเขา
"แม่ให้พ่อมาเอาเสื้อ" เหอะ ดูสรรพนามที่เรียกแทนตัวเองของเขาสิ
"รอตรงนี้นะคะ เดี๋ยวชีต้าไปเอามาให้" ฉันรีบบอกออกไป และเดินขึ้นชั้นสองมาเอากระเป๋าเสื้อผ้าของแม่
"นี้ค่ะ" ไม่ถึงหนึ่งนาทีกระเป๋าที่เขาต้องการก็ถูกยื่นส่งให้ต่อหน้า
"รถใคร แล้วอยู่กับใคร" รับกระเป๋าไปแล้ว แต่ก็ยังไม่วายที่จะมีคำถามตามมา
"แฟนชีต้าเองค่ะ มีอะไรอีกไหมคะ" ฉันชักจะไม่ชอบขึ้นไปอีกหลายเท่า
"แฟนชีต้า ไว้ใจได้ใช่ไหม"
"เขาเป็นแฟนชีต้าก็ต้องไว้ใจได้สิคะ ไม่มีอะไรแล้วชีต้าขอตัวนะคะ" พูดจบฉันก็รีบเลื่อนปิดประตูบ้านอย่างทันที
ก่อนจะยืนปรับอารมณ์หัวเสียสุดขีดในตอนนี้ให้เย็นลง และเดินเข้าบ้าน
"ถ่ายแบบพวกนี้ด้วยเหรอ" เข้าห้องนอนมาก็เห็นพี่ลีออนยืนมองดูรูปที่ฉันแหวนไว้ประดับข้างพนังห้อง
"ค่ะ งานเสริมเล็กน้อย นาน ๆ ครั้ง เวลาเบื่อ ๆ ไม่มีอะไรทำก็รับถ่าย บางครั้งก็อาจจะเพราะร้อนเงินด้วย" ฉันเดินไปหยุดอยู่ข้าง ๆ พี่ลีออน
รูปที่ว่าคืองานถ่ายแบบชุดว่ายน้ำรวมไปถึงชุดชั้นในและบางรูปก็เป็นแบบนู้ดบ้างแต่ส่วนน้อย
"สวย" สิ่งที่พี่ลีออนสนใจที่สุดก็น่าจะเป็นแบบนู้ด ถึงขนาดดึงรูปนั้นออกมาดู
ใบหน้าหล่อเหลาละสายตาจากรูปในมือก่อนจะมองมาที่ฉัน พอได้ยินคำชมนั้น ฉันก็ยิ้มแก้มปริ มันเขินมันอายขึ้นมาเสียดื้อ ๆ พอทำตัวไม่ถูกฉันเลยกลับมาเก็บเสื้อผ้าต่อ
"เก็บเสร็จแล้วค่ะ" เราทั้งคู่เดินมาชั้นล่าง โดยมีพี่ลีออนถือกระเป๋าให้ ฉันจึงรีบเดินมาเปิดประตูแต่แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเจอเขาคนนั้นกำลังยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
"สวัสดีครับ" พี่ลีออนที่เห็นก็เอ่ยสวัสดีออกไป ส่วนฉันตอนนี้กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบไม่ชอบใจสุด ๆ คิดว่ากลับไปแล้วทำไมยังยืนอยู่ตรงนี้อีก
"ขอคุยด้วยหน่อย" คนตรงหน้าฉัน เขามองข้ามฉันไปบอกกับพี่ลีออน
"พี่ลีออนไม่ต้องไปค่ะ" ฉันดึงแขนพี่ลีออนรั้งเขาเอาไว้ในทันทีที่เขากำลังจะเดินตามลุงคนนั้นไป
ใบหน้าหล่อหันกลับมามองฉัน ก่อนจะยิ้มให้เล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าเชิงว่าไม่เป็นไร มือฉันร่งก็ดึงมือฉันออกจากแขนเขาและเดินออกไป
ลับแผ่นหลังพี่ีลีออนฉันก็ถอนหายใจออกมาอย่างคนอดกลั้นเมื่อทำอะไรไม่ได้ เสียหน้าและน่าอายที่สุด ทั้งที่เขาไม่ใช่แฟนฉันแต่ต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ และคน ๆ นั้นก็ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายชีวิตฉันขนาดนี้
ไม่นานนักพี่ลีออนก็เดินกลับมา ฉันสังเกตุสีหน้าของเขาแต่ก็ปกติ ผิดจากฉัน
"เป็นอะไรไป" ภายในรถเงียบสงัด เพราะฉันเอาแต่คิดเรื่องลุงคนนั้นและกำลังหัวเสียกับเรื่องก่อนหน้า จนกระทั่งที่รถติดไฟแดงพี่ลีออนจึงหันมาเอ่ยถามาฉัน
"โมโหค่ะ โมโหมาก โกรธมากด้วย" ฉันระบายออกมาอย่างสุดจะกลั้น ไม่มีอะไรต้องปิดบัง เพราะพี่ลีออนก็พอจะรู้จากสีหน้าและท่าทางของฉันหมดแล้ว
"โกรธพี่เหรอ"
"เปล่าค่ะ โกรธคนเมื่อกี้" ฉันหันไปมองหน้าพี่ลีออน
"เขาหายตายไปจากชีวิตชีต้า จู่ ๆ เขาก็กลับมา แล้วยังจะมาทำแบบนี้อีก มาจุ้นจ้านวุ่นวายกับชีวิตชีต้า เขาไม่มีสิทธิมาทำแบบนี้ด้วยซ้ำ" ฉันพูดระบายออกไป เขาคงไม่รู้ว่าที่ฉันพูดออกมานั้นหมายถึงอะไร แต่ฉันแค่อยากระบาย
"ยังไงเขาก็เป็นพ่อของชีต้านะ"
"พี่รู้ได้ยังไงคะ” ผิดคาด เขารู้
“อย่าบอกนะว่า…" ฉันเข้าใจแล้ว หึ มาถืออภิสิทธิ์เป็นพ่อฉันงั้นสินะ
“เขาไม่ใช่พ่อชีต้าค่ะ พ่อชีต้าตายไปนานแล้ว ส่วนเขาก็แค่คนที่อยากจะเป็นพ่อคนเท่านั้น เรื่องมันยาวค่ะ เอาเป็นว่าถ้าเขาพูดอะไรกับพี่ พี่ไม่ต้องไม่สนใจไม่ต้องไปใส่ใจนะคะ สนใจและใส่ใจแค่ชีต้าคนเดียวก็พอ”
“เขาพูดอะไรกับพี่เหรอคะ”
“ไม่มีอะไร ก็แค่คนหวงลูกสาวทั่ว ๆ ไป”
“ถ้าเขาห้ามหรือเขาพูดอะไรกับพี่ พี่อย่าไปฟังนะคะ”
พี่ลีออนพยักหน้าตอบรับ แต่ทำไมฉันยังเป็นกังวลอยู่อีกนะ กลัวว่าลุงคนนั้นจะพูดอะไรไม่ดีกับพี่เขาจังเลย ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เป็นอะไรกันแท้ ๆ แต่พี่ลีออนต้องมาเจออะไรแบบนี้
ระหว่างทางฉันนั่งคิดนั่งเครียดตลอดทาง
"ไม่เอาไม่ทำหน้าแบบนั้นสิ ไหนยิ้มให้พี่ดูหน่อย" จนในที่สุดพี่ลีออนกันมายิ้มและฉันล้งเอานิ้วแหย่ที่แก้มของฉัน
ฉันมองกลับไปที่ใบหน้าหล่อ ๆ ของเขา
"ชอบรอยยิ้มชีต้าเหรอ" ทำให้ฉันยิ้มได้
"ชอบสิ" ยิ่งเขาตอบกลับมาแบบนั้นฉันสะบัดเรื่องลุงคนนั้นออกไปทันที
"แล้วชอบชีต้าไหม" โฟกัสแต่คนตรงหน้าฉันในตอนนี้ก็พอ
"หึ เปลี่ยนอารมณ์ไวจัง"
"ตอบชีต้ามาก่อน" ฉันจ้องเอาคำตอบ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมา
"คืนนี้จะบอก"
....
