บทที่ 14 ลีออน & ชีต้า 13 - จะกลับไปเป็นคนเดิม
หนึ่งเดือนต่อมา...
“ห้ะ ท้อง!" ฉันกับพลอยต่างก็พากันตะเบ็งเสียงพูดด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ แพมก็พูดออกมาว่ามันท้องกลางวงข้าวในร้านอาหารที่มันนัดออกมาเจอ
"แล้วแกท้องกับใคร พวกฉันไม่เห็นแกจะคบกับใครเลย" ในขณะที่ฉันกำลังอึ้ง พลอยก็เป็นฝ่ายได้สติถามขึ้นก่อนอย่างไว
"กะ กับพี่กาย" แพมหันหน้ามาทางฉันช้า ๆ และพูดออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ และในทันทีที่มันอ้าปากพูด คำตอบทที่ มันตอบทำฉันที่อึ้งอยู่ก็ยิ่งอึ้งไปอีกรอบ
"พี่กายนี่กายเดียวกันใช่ปะ" ฉันเห็นสีหน้าซีด ๆ ของมันก็เลยถามออกไปเพื่อให้แน่ใจ ว่าคนชื่อกายที่มันพูดคือคน ๆ เดียวกันกับกายที่เคยเป็นคนคุยของฉันหรือเปล่า
"อืม" แพมก้มหน้าตอบอย่างสุดเศร้า
"ทำไมทำหน้าแบบนั้นหรือว่าเขาไม่รับผิดชอบ" พลอยถาม
"เขารับผิดชอบ"
"แล้วจะกังวลอะไร" และเป็นฉันที่ถามออกไปอย่างสงสัย
“แกไม่ได้รู้สึกอะไรใช่ไหม”
“ฉันไม่เคยคิดอะไรกับพี่กายเลยเว้ยแกก็รู้” ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง จริงอยู่ที่เราเคยเป็นคนคุยกัน
แต่ก็ที่รู้ ๆ กันนั้นแหละ ฉันแค่หวังอะไรบางอย่างจากเขาแต่ท้ายสุดแล้วก็ไม่ได้อย่างที่หวัง เพราะมีพี่ลีออนเข้ามาแทนและหลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้ติดต่อกับพี่กายอีกเลย
“ฉันอยากถามให้แน่ใจ”
“แน่ยิ่งกว่าแน่ มันมีพี่ลีออนอยู่ทั้งคน” ประโยคนี้พลอยตอบให้ และจริงอย่างที่มันพูด
“อือ แกหายห่วงได้เลย คิดอะไรแบบนั้น” ฉันก็พูดเสริมเพื่อให้มันไม่คิดมากและคลายกังวล
“ทำไมยังทำหน้าแบบนั้นอยู่อีก มีอะไรอีกหรือเปล่า” แต่มันก็ยังทำหน้าบูดหน้าเศร้าไม่หาย
"คือ…ที่ฉันท้องเกิดจากอุบัติเหตุหนะ ไม่ใช่ความตั้งใจและอีกอย่าง ฉันกับเขาเราไม่ได้คบกัน แค่เผลอไปมีอะไรกันแบบไม่ได้ตั้งใจ"
"แกกำลังจะบอกว่าลูกที่เกิดมาไม่ได้เกิดจากความรัก"
"ฝั่งเขาก็อาจจะใช่"
“ที่บอกว่าเขาจะรับผิดชอบรับผิดชอบยังไง” หลังจากที่ฟังมา ตอนแรกก็เหมือนทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดี แต่มาจุดนี้ชักจะเครียดไปกับมันแล้ว
“โดยการแต่งงาน”
“แต่งงาน เป็นสิ่งที่ดีที่สุดเลยนะเว้ย” พลอยพูดออกมาพร้อมกับอาการที่โล่งใจไปพร้อม ๆ กัน
“แต่…เขาไม่ได้…”
"แต่งกันไปเขาก็รักแกเอง ทั้งนิสัยทั้งหน้าตาแกน่ารักออกจะตาย" ฉันพูดออกไปแบบนี้เพราะไม่อยากให้มันคิดมาก ในเมื่อทุกอย่างในตอนนี้เป็นไปในทางที่ดีแล้ว
"ใช่ อย่างน้อยเขาก็รับผิดชอบนะ คนเราถ้าไม่คิดอะไรกันจริง ๆ คงไม่ยอมแต่งงานหรอก อย่างมากแค่รับเป็นพ่อของลูก นี้เล่นจะแต่งงานกับแกเลยนะเว้ย" อย่างที่พลอยพูดก็ถูก
"ใช่ ๆ" แล้วเขายอมรับแบบง่าย ๆ แบบไม่มีข้อกังขาด้วยว่าเด็กในท้องคือลูกเขา แบบนี้น่าคิดอยู่นะ…
"แล้วพี่กายจะมาขอแกวันไหน"
"อาทิตย์หน้า"
"รีบมาขอแบบนี้ เขาก็น่าจะคิดกับแกบ้างแหละเชื่อฉัน"
“จริง ตื่นเต้นแทนเลยว่ะ” เพื่อนจะฝั่งเป็นฝาแล้ว มีลูกทันใช้อีก ชีวิตที่สมบูรณ์แบบแสนสุขกำลังรอมันอยู่ อิจฉามันขึ้นมาเลย
และเราสามคนก็จัดการกับอาหารตรงหน้าพร้อม ๆ กับให้มันเล่าเหตุการณ์การเสียตัวของมันให้ฟัง
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
ฉันให้มันสองคนขับรถมาส่งที่คอนโดพี่ลีออน อาทิตย์หลัง ๆ มานี้ฉันติดเขามากและเขาก็มักจะชวนฉันมานอนด้วยทุกคืน มีเหรอที่ฉันจะปฏิเสธ มาอย่างไวเลยล่ะ
"บ๊าย" ฉันลงจากรถและโบกมือบ๊ายบายพวกมันด้วยความอารมณ์ดีปกติ ก่อนจะหันหลังเพื่อเดินเข้าคอนโดและในตอนนั้นเองขาที่ถูกก้าวเดินไปเพียงก้าวเดียวก็ต้องชะงัก
เมื่อสายตาฉันมองทะลุผ่านกระจกใสเข้าไปในอาคาร
ที่หน้าล็อบบี้ มีชายสองคนที่ดูเหมือนกำลังแย่งผู้หญิงคนเดียวกันอยู่ ฉันจะไม่สนใจเลย ถ้าหนึ่งในนั้นไม่ได้มีพี่ลีออนอยู่ด้วย
แต่เพราะหนึ่งในนั้นมีเขารอยยิ้มที่ปรากฏบนหน้าฉันจึงหายไป
ฉันไม่รู้เหรอกว่าข้างในนั้นมีปัญหาอะไรกัน สีหน้าท่าทางของชายทั้งคู่ถึงได้ดูจริงจังพร้อมทั้งแสดงท่าทางโมโหเกรี้ยวกราดดูโกรธเกลียดกันปานนั้น
แต่ที่พอจะเดาได้คงเป็นเพราะผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงกลางคนนั้นอย่างแน่นอน
“ทำไมถึงลืมนะ ถลำลึกไปเองก็เจ็บเอง” ฉันก้มลงมองเท้าของตัวเอง ดูจุดที่ฉันยืนอยู่สิ
ทั้งที่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนแค่สนุกกัน แต่พอได้เจอแบบนี้แล้ว และที่ฉันกำลังใจเจ็บแบบนี้แล้ว ฉันควรเดินออกมาให้ไวเลยดีกว่า
คิดได้ดังนั้นฉันจึงเดินออกมาจากตรงนั้นพร้อมกับความรู้สึกมากมายที่ยากจะอธิบาย
@TAXI
ครืด ครืด
ฉันก้มมองโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในมือมาสักพักแล้ว สายแล้วสายเหล่าถูกตัดไปโดยคนที่โทรเข้ามา เมื่อฉันไม่รับจนครบระยะเวลาสายนั่นก็ดับไป ไม่นานก็พร้อมสั่นขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
แต่ในครั้งนี้ฉันตัดสินใจกดรับมัน
(อยู่ไหน) เสียงปลายสายราบเรียบ เขาที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเจ็บแปลบทที่ ขั้วหัวใจแบบทวีคูณ
ทุกคำพูด ทุกการกระทำที่ผ่านมาก็แค่คนเจ้าชู้เขาทำกันสินะ
"ชีต้าไม่ว่างไปแล้วค่ะ ไว้วันหลังนะคะ” ฉันเร่งตอบกลับไปและกดวางสายในทันที
วันหลังที่ว่า…มันคงไม่มีอีกแล้ว
