บทที่ 2 ลีออน x ชีต้า 2 - ล็อกเป้าหมาย
"เอาไงแกกลับปะ" แพมหันมาถามเราที่กำลังก้มหน้าก้มตาหลบอยู่
ไม่ใช่จะกลัวอะไรหรอกนะ แต่ถ้ายังอยากกินนางอยู่ก็ต้องซ่อน ก็ต้องหลบไง
เพราะภาพลักษณ์ที่สร้างไว้กับนางคือคนใส ๆ เรียบร้อยชอบเข้าวัดทำบุญ แต่ถ้าท้ายที่สุดแล้วนางเห็นก็ต้องสรรหาคำมาแก้ตัวไปอีกชุดใหญ่
"ไม่ มี ทาง ฉันว่า...หามุมมืด ๆ นั่งดีกว่า" สามคำแรกเน้นชัดเสียงดังระดับสตูดิโอ ก่อนจะมองหามุมลับ ๆ นั่ง
"มุมนั้นฉันว่าโอสุด ปะย้ายโต๊ะ" พลอยชี้ไปที่มุมลับมืด ๆ มุมหนึ่งซึ่งใช้ได้เลยแหละ
พอถึงโต๊ะมันก็ เออ มืดจริง เป็นมุมแบบส่วนตัวแต่เสียงเพลงเบาไปหน่อยจะเต้นคงเต้นไม่มัน และถ้าพูดอะไรไปนี้ได้ยินชัดทุกคำไม่ต้องตะโกนใส่กันเลย
เราก็เลือกนั่งหันหน้าเข้ากำแพงหันหลังให้แสงสีเสียงไป มาครั้งนี้แม่งไม่คุ้มเลย นี้ขนาดยังไม่ได้มีแฟนมีผัวนะยังหลบซ่อนขนาดนี้
บอกเลยชาตินี้นังชีต้าจะไม่มีผัวค่ะ ลำบากไม่อยากให้ใครมาเบียดเบียนความสุข
นั่งดื่มเซ็ง ๆ มาได้สักพักสายตาก็ดั้นไปสะดุดเข้ากับหนุ่มหล่อโต๊ะข้าง ๆ เมื่อเห็นว่าเขามองเราอยู่ก่อนแล้วเลือดในกายก็สูบฉีดแล่นพล่านไปทั่วตัวจากที่กำลังเบื่อ ๆ จิตใจห่อเหี่ยวเมื่อกี้มันฟูฟ่องมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
ใบหน้าหล่อนิ่งเรียบแต่แอบร้าย ส่งสายตาคมมองมาแบบไม่ละสายตาแม้แต่นิด ภายในก็ฉายแววดุดันแต่แฝงความเจ้าเล่ห์
เห็นเขามองมานังชีต้าก็ยิ้มอ่อยทันที ก่อนจะวางแก้วในมือส่งสายตายั่วตามจริตหญิง แต่ยังคงเล่นเชิงอยู่ไม่อ่อยเกินงาม
ในทุกเรื่องแย่ยังมีเรื่องดีแฝงอยู่เสมอ คืนนี้นังชีต้าต้องได้เป้าหมายใหม่
"ว่าแตาเป็นเดือนแล้วนะแกยังไม่ได้กินเขาอีกเหรอ" เสียงนางแพมดังขึ้นขัดจังหวะการส่งสายตาอ่อยผู้โต๊ะข้าง ๆ
และที่น่าหงุดหงิดใจไปมากกว่านั้น เมื่อเราหลุดโฟกัสจากกันเขาก็เรียกพนักงานมาเช็กบิลและลุกออกไป โดยมีสายตานังชีต้ามองตามแผ่นหลังอันน่ากอดของเขาไปอย่างน่าเสียดาย
อดแล้ว ไปแล้ว...เป้าหมายคนใหม่ของนังชีต้า
...
วันนี้วันซวยอะไรวะเนี้ย... มาเที่ยวก็ต้องมานั่งหลบนั่งซ่อน เจอผู้งานดีไม่ทันจะได้เข้าดีลเลย เขาก็หนีกลับไปก่อนอีก
“นังชีต้า!”
"ห้ะ อ๋อ ยังวะ ฉันก็งงจะสุภาพบุรุษไปถึงไหน อ่อยก็แล้ว ยั่วก็แล้ว สงสัยนกเขาไม่ขัน" จากที่เซ็งเรื่องผู้โต๊ะข้าง ๆ ก็เปลี่ยนมาเซ็งเรื่องอิพี่กายแทน
"ไม่ขันเพราะแกไม่เซ็กซี่น่าเจี๊ยะพอหรือเปล่า ฮ่า ๆ " ฉันกลอกตามองบนกับการหัวเราะเยาะเย้ยหยันของนางพลอย
"คนอย่างฉันไม่เซ็กซี่ ก็ไม่มีใครเซ็กซี่ละจ๊ะ" แต่คนที่มั่นหน้าที่สุดก็คงจะเป็นฉันเอง แต่ที่พูดไปไม่มีอะไรเกินจริงหรอก คนอย่างนังชีต้าถ้าผิวในร่มผ้าไม่เผยออกมาให้โดนแดดโดนลมฉันก็ไม่ก้าวขาออกจากบ้านอย่างแน่นอน
"หรือว่านางเป็นเกย์" แพมก็สรรหาเหตุผล ในความที่นางไม่แอ้ม ไม่โดนเนื้อตัวฉันสักที
"โนวโน เกย์จะมาจีบฉันทำไม" แต่ฉันว่านางไม่เป็นหรอกเกย์หรือชายรักชาย เพราะเท่าที่ฉันสัมผัสนางมาระดับหนึ่งนังชีต้ามั่นใจว่านางชอบผู้หญิงร้อยเปอร์เซ็นต์
"อย่างเดียวแหละหัวโบราณ" ฉันหันหน้าไปมองพลอยทันทีที่มันพูดออกมา
"แต่งก่อนเอางี้ปะ" แพมก็พูดเสริมขึ้น
ทำให้ฉันหยุดคิด...
"ถ้าจะขนาดนั้นฉันขอบาย" ใช่ ถ้านางจะรอตบแต่งแล้วค่อยแอ้มฉันนะ ฉันขอบายเพราะฉันไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับเขาสักนิด
"เขาก็ดีกับแก การงานก็มั่นคง ทำไมไม่จริงจังไปเลยวะ" จู่ ๆ แพมก็พูดอะไรประหลาด ๆ ออกมาจนฉันและพลอยหันไปมองหน้ามันด้วยท่าทางตกใจจนน้ำ ในปากแทบจะสำลักออกมา
"แกพูดแบบนี้ แกลืมนึกถึงสันดานมันอีกแล้วสิ" คนที่รู้สันดานฉันดีที่สุดคือพลอยที่กำลังนั่งชี้นิ้วใส่ตำหนิ แพมที่พูดอะไรบ้า ๆ นั่นออก
"นี้ฉันควรดีใจปะ" แต่ทำไมพอมานึกฟังดี ๆ แล้วมันทะแม่ง ๆ จนฉันต้องหันไปหาเจ้าของประโยคเมื่อสักครู่
“ดีใจสิ ฉันเนี้ยรู้ใจแกดีที่สุดเพื่อนรัก” ในเมื่อมันเคลมตัวเองขนาดนั้นแล้วก็ต้องตามน้ำยิ้มแห้งให้มันไปแบบไม่เต็มใจเท่าไหร่
“เข้าขากันดีจังนะพวกแก สิ่งที่พูดนี้ไม่คิดจะฟังเลย”
“คุณแพมคะ คุณแพมก็รู้ว่าอิฉันนางชีต้าสุดแซ่บคนนี้ ไม่เคยง้อผู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ จะมาพูดเพื่อ” ฉันมองค้อนพูดติดตลกใส่เพื่อนตัวเองไปทีที่มันยังคะยั้นคะยอป้อนความคิดที่ซึ่งนังชีต้าไม่มีวันคิดจะทำนั้นให้
ตั้งแต่เติบโตมาฉันก็ถูกเลี้ยงมาด้วยแม่คนเดียวเพียงลำพัง ซึ่งท่านก็คอยสอนฉันให้พึ่งพาตนเอง อย่าไปฝากใจฝากท้องกับใคร เพราะฉะนั้นฉันจึงไม่สนการครองคู่ การแต่งงานหรือแม้กระทั่งการมีครอบครัว
ไม่รู้สิ อยู่แบบนี้มันก็ดี สนุกดีจะตาย...
