บทที่ 5 ลีออน & ชีต้า 4.2 - ลืมของ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา…
@ผับ
"นั่น คนนั้นปะที่แกได้เมื่ออาทิตย์ก่อน" ในขณะที่กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศมองผู้งานดีพร้อมกับฟังเสียงเพลงบรรเลงมัน ๆ น่าโยกสะโพกส่ายเอวอยู่นั้น
หันไปมองก็พบกับลีออนที่ตอนนี้นั่งอยู่อีกโต๊ะถัดไปโดยมีสาวสวยประกบข้างกายซ้ายขวา
"อือ ใช่"
"ลีออนเจอลีออนวะ แบบนี้จะนับว่าแกได้เขาหรือเขาได้แกล่ะ"
ฉันไม่สนใจคำพูดของพลอยเลยสักนิด หากแต่สิ่งที่ฉันกำลังให้ความสนใจอยู่ในตอนนี้คือ ภาพตรงหน้าที่ฉันกำลังมองเพื่อควานหาความรู้สึก
ความรู้สึก...ที่เกิดขึ้นกับฉันตอนนี้มัน...
"เดี๋ยวฉันมา" ฉันไม่อาจทนเห็นภาพนั้นได้อีกต่อไปเพราะด้วยเหตุผลอะไร...
ทำไมฉันกลายเป็นคนที่จบไม่ลง
นับแต่คืนนั้น ฉันก็ลืมเขาไม่ลง ยังนึกถึงสัมผัส นึกถึงเสียง กลิ่นหอม ๆ ทั้งกลิ่นกายของเขาและบรรยากาศที่ห้องนั้นในคืนนั้น
นึกถึงมันทีไรใจก็เต้นแรงทุกที ความรู้สึกและอารมณ์มันก็เกิดขึ้นอย่างง่ายดาย…
@ห้องน้ำ
ซ่า ซ่า … ฉันล้างหน้าสะบัดความคิดบ้า ๆ นั้นออกไป ครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไร เพราะความคิดฉันมันเตลิดไปไกลแล้วจริง ๆ
และที่ไวกว่าความคิดก็คงจะเป็นเท้าของตัวเองนี้แหละ
ตึก ตึก ตึก
ฉันเดินฝ่าดงผู้คน ท่ามกลางแสงหลากสีมากมายพาตาพล่ามัวได้ แต่นั้นก็ไม่สามารถทำอะไรสายตาของฉันที่มันกำลังจดจ่ออยู่ที่เขาได้
เสียงดังกระหึ่มของดนตรีที่สามารถกลบเสียงพูดคุยของผู้คน แต่สำหรับฉัน สิ่งเหล่านั้นไม่สามารถทำอะไรฉันได้ เพราะตอนนี้ฉันมีจุดโฟกัสที่แน่วแน่
สายตาของฉันจ้องมองไปเขาอย่างไม่ลดละทำงานประสานกันกับร่างกายที่กำลังก้าวมุ่งตรงไปยังจุดหมายที่กำลังใกล้จะถึง
"ลีออน ฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ" และในที่สุดฉันก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
ผู้คนทั้งหมดภายในโต๊ะ เพื่อนเขาอีกสองคนรวมถึงหญิงอกตูมที่อยู่ข้างกายต่างจ้องมองมาที่ฉันอย่างงุนงง เออไม่ใช่แค่พวกฉันที่งง ฉันก็งงตัวเองเหมือนกัน
รอไม่นานลีออนก็ลุกขึ้นและเดินนำออกมายังนอกร้าน
"มีอะไรจะคุยกับผมเหรอ?" เมื่อเดินมาพ้นเสียงดังรบกวนจากด้านในลีออนก็หันกลับมาและเอ่ยถาม
"คือ..." ตอบไปว่าไรดีวะ ไม่ได้คิดมาเสียด้วย เท้ามันไวจนไม่ทันได้คิดอะไร ทำอะไรไปวะนังชีต้า
“คือ…” ตอนนี้ฉันได้แต่ก้มหน้ามองหินมองดิน คิดสิ คิด คิดไม่ได้เลยโว้ย เอาไงดี
จะให้บอกไปว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ฉันเอาแต่นึกถึงเขา คืนนั้นของเรามันดีมาก มากจนฉัน….ติดใจ
“คือ…” และในที่สุดฉันก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นก่อนจะพบว่าคนตรงหน้ากำลังจ้องตาเขม็งจะเอาคำตอบ
ส่วนฉันทำไมถึงไม่กล้าพูดออกไป ทั้ง ๆ ที่เรื่องแบบนี้ฉันมีชั้นเชิงและสรรหาคำชักชวนหนุ่ม ๆ ได้แบบไม่ต้องคิดมากมายอะไรขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ
“คือ...ฉันน่าจะลืมของไว้ที่ห้องนาย" และแล้วสมองอันชาญฉลาดที่แม้แต่แอลกอฮอล์ก็ไม่สามารถทำอะไรได้
ฉันนึกเหตุผลดี ๆ ออกมาได้แล้
"หึ นึกว่าเรื่องอะไร" เนี้ย…ขนาดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ท่าทางเหล่านั้นของเขาที่ฉันกำลังมองก็ตกฉันได้แล้ว
คนอะไรหล่ออย่างกับลูกรักพระเจ้า หล่อแบบไม่มีที่ติ ไม่มีจุดบกพร่องแม้แต่นิดเดียว คนเชี้ยอะไรว่ะ หล่อสัส…
"เรื่องอะไร...นายคิดว่าเรื่องอะไรเหรอ ที่ฉันเรียกนายมา" ฉันถามออกไปด้วยความตื่นเต้น เพราะบางทีเขาอาจจะจับผิดฉันได้แล้ว
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีหนะสิ ฉันจะได้ไม่ต้องเป็นคนเอ่ยปากร้องขอเอง รู้สึกประหม่าแหะ
"อืม...ก็ อย่าง…" เขาพูดอย่างช้า ๆ ดูเหมือนกำลังใช้ความคิด
ฉันก็พลอยกลั้นหายใจรอฟัง
"...ลืมของนี้แหละ" แต่รอยยิ้มที่มุมปากที่เขากำลังส่งมา มันเหมือนเขารู้ แต่ฉันล้งไม่รู้ เพราะสายตาคมคู่นั้นมันบ่งบอก
"แต่ดูเธอลุ้น ๆ กับคำตอบนะ คงไม่ใช่อยากจะไปต่อด้วยกันอีก ใช่ไหม" นั้นไง ไอ้คนเจ้าเล่ห์
"บ้า ไม่ใช่แบบนั้น ฉันกินครั้งเดียวจบย่ะ" ฉันที่ถูกสายตาคู่คมท้าทายอย่างรู้ทันแบบนั้น
ฉันไม่เฉลยออกไปง่าย ๆ หรอก ก่อนจะตกเป็นเหยื่อให้กับเขาฉันต้องแฝงคราบลีออนไว้ก่อน
"กิน?"
"หมายถึงได้กันนั่นแหละ เอ้ย เออนั่นแหละ" กับคนอื่นยอมรับว่าเป็นลีออน กับคนนี้เป็นเหยื่อก็ยอม…
"หึ ของที่ลืมเป็นอะไร" หัวเราะอีกแล้ว ทำไมฉันต้องทำตัวประหม่าเวลาอยู่กับเขาด้วยเนี้ย เสียลุคหมด
"เดี๋ยวให้ลูกน้องหาแล้วนำไปคืนให้"
"บะ...แบบนั้นก็ได้" ทำไมไม่เหมือนที่คิดเอาไว้เลย
"ว่าแต่ของชิ้นนั้นคืออะไร"
'ลีออน ของชิ้นนั้นคือนายไง' อยากจะพูดออกไปแบบนี้นะแต่ทำได้แค่คิดในใจ
"เพาเวอร์แบงค์" ปากกับใจฉันมันไม่เคย ไม่ตรงกันแบบนี้มาก่อนนะ
"อืม"
"เดี๋ยว แล้วนายจะรู้ที่อยู่ฉันได้ยังไง ขอเบอร์ไม่ก็ไลน์ ฉันจะได้บอกที่อยู่นายได้" ในตอนที่เขากำลังหันหลังจะเดินออกไป
สองขาก็รีบก้าวเดินไปดักด้านหน้า มือนึงก็ล้วงเอาโทรศัพท์ยื่นส่งยัดเหยียดให้กับเขา
จะว่าหน้าด้านหรืออะไรก็แล้วแต่เถอะฉันต้องได้...เขาอีกครั้ง
