บทที่ 6 ลีออน & ชีต้า 5 - เข้าถ้ำเสือ
"รับไปสิ กดเบอร์ไม่ก็กดไลน์" คะยั้นคะยอจนในที่สุดเขาก็รับไปกดแบบหน้านิ่ง ๆ ไร้อารมณ์ แต่ใครจะแคร์ละ ด้านได้อายอดอะ ฉันท่องจนขึ้นใจ
"ขอบคุณ" กดให้เสร็จฉันก็รับมาดูและเห็นไลน์ของเขาปรากฏอยู่บนหน้าจอ ก่อนจะกล่าวขอบคุณที่เขาให้ไลน์ไม่ใช่เบอร์อย่างที่คิด
แค่นี้ก็เกินคาด ดีใจสุด ๆ ไปเลย
ชะงัก!
"เอ่ออออ...ฉันเข้าข้างในก่อน นายตามสบายเลย"
เมื่อกี้เราเผลอยิ้มแสดงอาการเกินไป ตายแล้วเขาจะรู้หรือเปล่าเนี้ยว่าเราแอบ...แอบอะไรอะ แอบขอไลน์ แอบโกหกว่าลืมของ แต่แท้จริงแล้วฉันอยากไปกับเขาอีกสักคืน สักคืนจะเป็นบุญมาก
"ไง ดีลได้แล้วใช่ปะ" กลับเข้ามาด้านใน ในขณะที่ฉันกำลังนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมพลอยก็เป็นคนเอ่ยถามขึ้นคนแรกพร้อมกับทำหน้าแบบ…อยากรู้อยากเห็นสดุๆ
"ไม่ดีลอะไรนั้น ไม่กล้าว่ะ" ในตอนนี้สายตาฉันยังไม่ละไปจากหน้าจอแชทไลน์ว่าง ๆ ตรงหน้าเลย ช่องทางติดต่อก็ได้มาแล้ว แล้วไงต่อดีนะ…ฉันจะทำไงต่อดี
"ห้ะ!" พอฉันพูดออกไปแบบนั้น แพมที่นั่งฟังบทสนทนาตั้งแต่ต้นก็อุทานออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ สีหน้าของพวกมันแต่ละคนไม่ต่างจากโดนผีหลอกอย่างไรอย่างนั้น
"แกได้ยินแบบทที่ ฉันได้ยินปะ"
"แกเรากินหมูกระทะมากไปจนเป็นโรคหูดับไปละเหรอว่ะ"
"เดี๋ยว ๆ หูดับคือไม่ได้ยินอะไรเลยนะเว้ย แค่หูฟาดก็พอ" ฉันได้แต่มองบนกรอกตาไปมากับบทสนทนาของเพื่อนรักเพื่อนชั่วทั้งสอง
...
"พอเลย พอ! โอเว่อร์ทั้งคู่ หูพวกแกปกติดี แต่ที่ไม่ปกติคือฉันเอง"
ฉันเอง...ที่ไม่ปกติ คนอย่างฉันเนี่ยนะ ไม่กล้าเอ่ยปากขอ ทั้งที่งานอ่อยผู้คืองานอดิเรกของฉันเลยก็ว่าได้
คิดแล้วก็หงุดหงิดตัวเองแบบไร้เหตุผล สายตาก้มมองโทรศัพท์บนโต๊ะด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะตัดสินใจกดล็อกหน้าจอ แล้วเก็บมันลงกระเป๋าอย่างคนหมดแรงใจ
หมดแล้ว ความพยายามหน้าด้านอายอดที่เพิ่งทำไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
อึก...
ทำได้แค่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ดื่มแล้วดื่มอีก อยากมอมตัวเองให้ลืมทุกอย่าง และพยายามบังคับสายตาไม่ให้หันไปมองโต๊ะนั้น โต๊ะที่เขากำลังนั่งอยู่กับสาว ๆ ยิ้มร่า เห็นแล้วมันจี๊ดตรงอกแบบไม่รู้ทำไม
หงุดหงิด... ชะมัด!
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...
"ขอโทษนะครับ คุณชีต้าใช่ไหมครับ"
เสียงผู้ชายในชุดสูทดำที่ดูน่าเกรงขามเอ่ยขึ้น เขามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะของฉัน
"ค่ะ"
ฉันเงยหน้าขึ้นตอบ ทั้งที่ตอนนี้เริ่มกรึ่มแล้วนิด ๆ กำลังได้ที่กับการมอมตัวเอง
"ผมเป็นลูกน้องของคุณลีออนนะครับ ของที่คุณให้ผมหา ผมหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอเลยครับ ไม่ทราบว่าคุณชีต้าพอจะทราบบริเวณที่หล่นหายบ้างไหมครับ"
น้ำเสียงสุภาพเรียบ ๆ แต่คำพูดของเขาทำมุมปากฉันยกขึ้นแทบจะทันที สมองเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว
ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง...
"เอ่อ... ชีต้าก็ไม่ทราบเลยค่ะ คือ…มันก็นานแล้วด้วย จำภายในห้องไม่ค่อยได้ว่าส่วนไหนเป็นส่วนไหน เอางี้ไหมคะ ให้คีย์การ์ดชีต้ามา เดี๋ยวชีต้าไปหาเอง"
ฉันยื่นมือออกไปพร้อมยิ้มนิด ๆ พลางทำทีเป็นครุ่นคิดแบบมีชั้นเชิง จริตมาเต็ม
"แต่ว่า..."
ชายตรงหน้าทำสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด ราวกับกลัวอะไรบางอย่าง
"แป๊บเดียวค่ะ ชีต้าไปแป๊บเดียวเองนะคะ น้าาา~"
ฉันรีบออดอ้อน ส่งสายตาใสกระพริบถี่ ๆ จนเขาดูเหมือนจะเริ่มลังเล
"ครับ แต่คุณชีต้าต้องรีบหานะครับ ไม่งั้นถ้าคุณลีออนทราบ ผมตายแน่ ๆ"
"ไม่ต้องห่วงค่ะ ชีต้าจะไม่ทำให้คุณพี่เดือดร้อนแน่นอน กลับกันคุณพี่อาจจะได้รับรางวัลงาม ๆ จากเจ้านายก็ได้"
ฉันว่าพลางส่งยิ้มหวานให้ แถมคำปลอบใจให้อีกหนึ่งกรุบ
เชื่อใจในฝีมือของนังชีต้าคนนี้ได้เลย!
"ครับ ๆ ขอบคุณครับ"
"แกคิดจะทำอะไร"
เสียงจากพลอยดังขึ้นทันทีที่ชายคนนั้นเดินออกนำไปนอกร้าน ก่อนที่ฉันจะก้าวขาตามไป
"คนอย่างนังชีต้า อยากได้ก็ต้องได้"
ฉันทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินตามพี่เขาออกมา และไม่ลืมที่จะเหลือบตามองโต๊ะเจ้าปัญหานั้นอีกครั้ง
หึ คืนนี้...ต้องสนุกกว่านี้แน่!
คิดอีกทีก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าผีที่ไหนเข้าสิงทำไมฉันต้องรู้สึกอะไรแบบนี้ด้วย
หวงเหรอ?
ใช่ไหม... อารมณ์มันเหมือนหวงของเล่นชิ้นโปรด ชักจะเกินไปแล้วนะ
แต่เอาเถอะ แบบนี้มันสนุกดีจะตาย และที่สำคัญ... ฉันชักจะชอบเขาแล้วสิ
รู้แหละว่าชนชั้นเราต่างกันมาก แต่ครั้งหนึ่ง...เราเคยใช้ท่าเดียวกันมาแล้วหนิ
แค่คิดก็ยิ้มปริ แก้มจะระเบิด
แต่...พอก่อน!
ฉันส่ายหน้าสะบัดความคิดพวกนั้นทิ้ง ในขณะที่เท้าก็ก้าวขึ้นรถหรูมุ่งหน้าไปยังคอนโดของเขา เอ๊ะ หรือเรียกให้หรูหน่อยว่าเพนท์เฮ้าส์?
เพราะสิ่งที่ต้องโฟกัสตอนนี้ คือ...ฉันต้องไปอยู่ในห้องเขาให้ได้ก่อน!
และแล้ว ตอนนี้ฉันก็มายืนอยู่หน้าลิฟต์ประตูทางเข้าเรียบร้อยแล้ว
มาถึงขั้นนี้ เดินหน้าอย่างเดียว ไม่รอแล้วนะ
