บทที่ 7 ลีออน & ชีต้า 6 - มีอะไรให้นาขำ
ฉันสแกนบัตรเข้ามาเพียงลำพัง เพราะพี่คนที่พาฉันมารีบวนรถกลับไปรับเจ้านาย ซึ่งก็คือลีออนนั่นแหละ แถมยังย้ำกำชับให้ฉันรีบออกจากห้องก่อนที่เขาจะกลับมาถึง
หึ ใครจะออกล่ะ ออกก็โง่สิ!
เข้าถ้ำเสือทั้งที... มันก็ต้องได้เสือสิ
ไม่งั้นจะมาเสี่ยงทำไมกันล่ะ!
ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว ที่ฉันได้มาเยือนเพนท์เฮ้าส์สุดหรูแห่งนี้ และคราวนี้มีเวลามากพอจะเดินสำรวจห้องอย่างจริงจัง
ของตกแต่งทุกชิ้น โซฟา พรม โต๊ะ หินอ่อนตามผนัง บิวต์อิน และพื้นห้อง ดีไซน์ทุกอย่างดูแพงและเข้ากันไปหมด แม้แต่แชนเดอเลียร์ที่ฉันกำลังแหงนมองอยู่ในตอนนี้ มันใหญ่โตโอ่อ่า ประดับด้วยคริสตัลส่องประกายไฟสีทอง ตัดกับโทนห้องดำด้านอย่างลงตัว
“ยังไงต่อดีล่ะ”
ขณะที่กำลังวางแผนในหัว สายตาฉันก็ไปสะดุดกับประตูห้องบานหนึ่ง
ประตูสีแดงโดดเด่น ต่างจากประตูบานอื่นในห้องอย่างสิ้นเชิง สีตัดกับบรรยากาศโดยรอบจนฉันอดสงสัยไม่ได้ ขาก็ก้าวเข้าไปใกล้แบบไม่รู้ตัว
“ทั้งแอบเข้ามา แล้วยังจะทำตัวไร้มารยาทเพิ่มอีกเหรอ”
เสียงเตือนจากในใจดังขึ้นทันที
เมื่อฤทธิ์แอลกอฮอล์ในเลือดเริ่มจาง ฉันจึงมีสติพอจะดึงตัวเองให้หยุด และเดินออกมานั่งที่โซฟาห้องรับแขก
“ฉันทำอะไรลงไป”
เพราะแอลกอฮอล์อีกแล้วเหรอเนี่ย...
ฉันถอนหายใจ นั่งกุมขมับ ตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันตบตีกับตัวเองแบบนี้ เพราะทุกครั้งที่ออกเที่ยว ฉันก็มักจะมีสติอีกครั้ง...ตอนที่อยู่บนเตียงกับผู้ชายแปลกหน้า
แต่ครั้งนั้นกับลีออน มันไม่เหมือนใคร...
วันนั้นฉันเมาหนักมาก และเขา...ก็หล่อเกินต้านจนฉันไม่สามารถเรียกสติกลับมาได้
คิดได้แบบนั้น ฉันก็รีบคว้ามือถือในกระเป๋าสะพายขึ้นมา ตั้งใจจะโทรเรียกพลอยหรือแพมมารับเหมือนทุกที
ติ๊ด ติ๊ด
แต่เสียงกดล็อกประตูดังขึ้น ก่อนที่ฉันจะทันได้โทรออก
เสียงที่ไม่ผิดแน่ คือเสียงของเจ้าของห้องที่กำลังกลับเข้ามา
ฉันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แล้วก็เห็นเขาเปิดประตูเข้ามาพอดี... ร่างสูงของลีออนปรากฏตรงหน้า
เขาเห็นฉันนั่งอยู่ตรงโซฟา เราสบตากันตรง ๆ และฉันรู้สึกได้ทันที...หัวใจเต้นแรงราวกับโดนจับได้ว่าเป็นโจรบุกบ้าน!
เขาควรจะแสดงอาการตกใจ แต่เปล่าเลย เขานิ่ง...นิ่งจนน่ากลัว ราวกับรู้อยู่แล้วว่าฉันยังไม่ออกไป หรือไม่ก็รู้อยู่ก่อนแล้วว่าฉันมาที่นี่ ลูกน้องคงรายงานหมดแล้วแน่ ๆ
ไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้น
"คือฉันมาหาของ นายคงไม่ว่าอะไร"
น้ำเสียงฉันฟังดูเบาไปถนัดตา มารยาทเป็นสิ่งควรมี แต่ตอนเมา ๆ แบบนี้ใครจะมีล่ะ?
แต่ตอนนี้...สติกลับมาเต็มร้อยแล้ว
"หาเจอแล้ว และกำลังจะกลับ ขอบคุณนะ"
ฉันเอ่ยต่อทันที พยายามทำให้สถานการณ์ดูปกติที่สุด ถึงแม้เขาจะยังไม่พูดอะไร
พรึบ
ขณะที่ฉันกำลังจะเดินผ่านเขาเพื่อไปที่ประตู มือหนากลับคว้าข้อมือฉันไว้แน่น
"รีบกลับ?"
"ห้ะ?"
"อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนสิ"
น้ำเสียงเขาเรียบ ๆ แต่แฝงด้วยอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึกร้อนวูบในอก
ตาฉันเบิกโพรงขึ้นทันที ฉันนึกว่าเขาจะโกรธเสียอีก...
"ได้สิ..."
ปากไวกว่าสมองอีกแล้ว!
แต่พอฉันตอบ เขาก็ยังไม่ปล่อยมือจากแขนฉัน เอาแต่จ้องหน้าอยู่แบบนั้น ใกล้เสียจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจ
รู้ตัวนะว่าสวย แต่เขาจ้องใกล้ขนาดนี้...ใจฉันมันก็ไม่ไหวอะ
"จะ จะ ยืนอยู่แบบนี้เหรอ"
ฉันพยายามเบือนหน้าเลี่ยงสายตา เขานิ่ง แต่แววตากรุ่มกริ่มจนฉันเกือบลืมหายใจ
“หึ...”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอดังขึ้นอีกครั้ง
ฉันทำอะไรให้น่าขำงั้นเหรอ...
"เธอในตอนนี้ กับคนที่ผับ...คนละคนกันเลยนะ"
“ฉันในตอนนี้หนะเหรอ” สิ้นประโยคนี้ที่ฉันเอ่ยตอบไป
สายตาคมไล่มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ในตานั้นมองมาราวกับต้องการอยากจะรู้ลึกลงไปในความคิดของฉันว่า ณ เวลานี้สถานการณ์นี้ ฉันเป็นคนไหนกัน
ฉันยกยิ้มมุมปากขึ้นในทันที กับเขาถึงไม่มีแอลกอฮอล์ก็สามารถมอมเมาฉันได้ด้วยสายตา ใจเต้นแรงรับรู้ถึงเลือดที่กำลังสูบฉีดไปทั่วร่างกายได้อย่างน่าประหลาด
ฉันจ้องมองเขากลับ
ก่อนจะใช้ฝ่ามือลูบไล้ที่ใบหน้าขาวเนียนไร้ที่ติตรงหน้า ในเวลาเดียวกันก็ค่อย ๆ ขยับตัวเข้าไปแทรกที่หว่างขาฉันร่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกระซิบทที่ ข้างหูเขาแผ่วเบา
“อยากรู้ ก็มาค้นหาฉันสิ”
“อือ” ยังไม่ทันที่ใบหน้าฉันจะได้เลื่อนออกไป ฝ่ามือหนาก็ยกมากอบกุมเข้าที่ใบหน้าฉันพร้อมกับเลื่อนริมฝีปากของเขาเข้าประกบดูดดื่มอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
รสจูบอันแสนนุ่มนวล แต่ความรู้สึกกลับเร่าร้อนดั่งกองเพลิง เราพลัดกันตวัดลิ้นระเลงดูดดื่มรสหวานจากกันและกัน พาใจและกายกำลังล่องลอย
แต่ทว่า…
ครืด ครืด
เสียงสั่นของสมาร์ทโฟนในกระเป๋าที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะกลม ทำให้เราสองคนละริมฝีปากออกจากกันอย่างเสียไม่ได้
ใครกันที่โทรมาขัดจังหวะในตอนนี้ ไม่ใช่พลอยกับแพมอย่างแน่นอน เพราะสองคนนั้นจะรู้ดีว่าเวลานี้ไม่ควรโทรมาขัดฉัน นอกเสียจากฉันจะเป็นคนโทรไปเอง
และห้วงความคิดมีสิ่งหนึ่งที่พุดขึ้นมาในเสียววิ ในชีวิตของฉันยังมีอยู่อีกคน และคน ๆ นั้นคือคนที่สำคัญกับฉันที่สุด เมื่อนึกได้ดังนั้น
ฉันรีบผละตัวออกจากเขา เดินมาหยิบกระเป๋าและล้วงเอาโทรศัพท์ออกมา
จริงด้วย เบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์แม่จริง ๆ แต่แม่ไม่เคยโทรมาเวลานี้ เพราะเวลานี้เป็นเวลานอนพักผ่อนของแม่แล้ว
หรือว่าจะมีเรื่องอะไร เมื่อใจคิดกลัวไปต่าง ๆ ฉันก็รีบกดรับสายในทันที
