บทที่ 8 ลีออน & ชีต้า 7 - เหตุฉุกเฉิน
“แม่” และเอ่ยเรียกคนปลายสายด้วยเสียงที่กลัวสุด ๆ
“หนูชีต้าหรือเปล่า ตอนนี้แม่หนูเข้าโรงพยาบาล” เสียงปลายสายที่ตอบออกมานั้นไม่ใช่เสียงของแม่ฉัน แต่เป็นเสียงผู้ชายวัยกลางคน ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
“แม่…ระ โรงพยาบาล โรงพยาบาลอะไรคะ ชีต้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย” ใจฉันในตอนนี้ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“แพทย์บางกอก” เมื่อได้ยินชื่อโรงพยาบาลฉันก็รีบวางสายและเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าทันที
“ฉันต้องกลับแล้ว” และหันไปบอกเขา
พรึบ ฉันที่กำลังจะเดินไปมือหนาก็คว้าแขนฉันไว้
“เดี๋ยวพาไป”
@โรงพยาบาลแพทย์บางกอก
“คนไข้ชื่อกริญา สุทธิราชาชัย อยู่ไหนเหรอคะ” เมื่อถึงโรงพยาบาลฉันก็รีบเดินมาสอบถามที่ประชาสัมพันธ์
“คนไข้ผ่าตัดอยู่แผนกฉุกเฉินค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ” เมื่อได้ยินดังนั้นฉันจึงรีบเดินมาที่แผนกฉุกเฉินโดยมีลีออนคอยเดินมาด้วย
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูของแผนก มีพี่พยาบาลเดินออกมาจากห้องพอดี
“คนไข้ที่ชื่อกริญาเป็นยังไงบ้างคะ” ฉันจึงได้โอกาสเอ่ยถาม
“ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วค่ะ หมอกำลังทำการผ่าตัดไส้ติ่งให้อยู่นะคะโชคดีที่มาทันก่อนที่ไส้ติ่งจะแตก” ได้ยินดังนั้นความหนักอึ้งและความกังวลทั้งหมดก็ค่อย ๆ จางหายไป
“หนู หนูชีต้าหรือเปล่า” ที่หน้าห้องฉุกเฉินตอนนี้ไม่มีใครนอกเสียจากลุงวัยกลางคนคนนี้ ที่เมื่อเห็นฉันเดินมา คุณลุงก็ลุกจากเก้าอี้และเดินตรงมาที่ฉัน
“ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลุง” ฉันไม่รู้จักและไม่คุ้นหน้า ไม่เคยเจอหน้าคุณลุงคนนี้มาก่อนเลย
“ลุงเองที่เป็นคนโทรหาหนู" คุณลุงตรงหน้ายิ้มและจ้องมองฉันพร้อมกับตอบกลับมา
“หนูต้องขอบคุณคุณลุงมาก ๆ เลยนะคะ ที่พาแม่มาส่งโรงพยาบาลได้ทัน ไม่อย่างนั้น…” ไม่อยากจะคิดเลยหากว่าในตอนนั้นแม่อยู่คนเดียวและเกิดมาโรงพยาบาลเองไม่ได้ หรือแม้กระทั้งมาไม่ทันอย่างที่พี่พยาบาลบอก ตอนนี้จะเกิดอะไรขึ้น
“เป็นหน้าที่ของลุงอยู่แล้ว หนูอย่าคิดมากเลย ยังไงตอนนี้แม่หนูก็ปลอดภัยอยู่ในมือหมอเรียบร้อยแล้ว”
ยิ่งได้ยินที่คุณลุงพูดฉันก็ยิ่งอยากจะร้องไห้ ฉันเป็นลูกที่ไม่ดีเอาเสียเลย ตัวเองอยู่กับผู้ชายในขณะที่แม่ตัวเองต้องเข้าโรงพยาบาล
“ดึกมากแล้วลุงขอตัวกลับก่อน พรุ่งนี้ลุงจะมาเยี่ยมแต่เช้า”
“ค่ะ ขอบคุณคุณลุงอีกครั้งนะคะ เดินทางปลอดภัยค่ะ” เมื่อคุณลุงเดินพ้นสายตาไป ฉันจึงได้หันมาสนใจคนข้าง ๆ อย่างเขา
“คุณ ฉันก็ต้องขอบคุณคุณเหมือนกันนะที่อุตส่าห์มาส่ง”
“คนเมื่อกี้” เขาพยักหน้ารับรู้ก่อนจะมองไปทางที่คุณลุงเดินออกไปพร้อมกับถามออกมาอย่างสงสัย
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคือใคร แต่ถ้าให้เดาอาจจะเป็นแฟนแม่ก็ได้” ฉันตอบเขาออกไปอย่างที่คิด แต่ก็ยังไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ว่าสิ่งที่คิดนั้นจริงหรือไม่จริง แต่เท่าที่รู้ คือแม่ฉันมีคนคุย ๆ กันอยู่ แค่ไม่เคยเห็นหน้าเท่านั้น
“คุณก็ กลับไปได้เลยนะ รบกวนเวลาคุณมาเยอะแล้ว” เขาเอาแต่ทำหน้านิ่ง ๆ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่
“อยู่คนเดียวได้” และหันมาตั้งคำถามกับฉัน
“แค่นี้เองสบายมาก แล้วใครบอกว่าอยู่คนเดียว พี่ ๆ พยาบาลเยอะแยะ” ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่มีใครอยู่ตรงนี้เลยก็ตาม
พอฉันพูดจบเขาก็พยักหน้ารับรู้และเดินออกไป
เมื่อร่างสูงเดินลับสายตาออกไปแล้วฉันจึงเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามประตูห้องฉุกเฉิน จ้องมองอยู่อย่างนั้นนึกถึงผู้เป็นแม่ที่กำลังผ่าตัดอยู่ด้านใน
“หนูเป็นลูกที่แย่มากเลยใช่ไหม มีแม่คนเดียวยังอยู่ดูแลในช่วงเวลาที่แม่ต้องการไม่ได้” ฉันควรต้องทบทวนและทำตัวใหม่
ฉันก้มหน้าลงหน้าผากฟุบกับฝ่ามือ ตามองพื้นพลางคิดทบทวนตัวเอง และจู่ ๆ ก็มีแก้วร้อนหอมกลิ่นกาแฟถูกยื่นมาตรงหน้า
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับลีออนที่กำลังยื่นแก้วกาแฟให้ฉัน อีกมือหนึ่งก็ถือไว้อีกแก้ว
“ยังไม่กลับอีกเหรอ ขอบคุณนะ” ฉันถามออกไปพร้อมกับยื่นมือไปรับ
“จะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าแม่เธอจะออกมา” ลีออนนั่งลงข้างๆ ฉันพร้อมกับจิบกาแฟในมือไปด้วย
“ขอบคุณ” ได้ยินดังนั้น ฉันก็มองหน้าเขาในตอนที่เขากำลังมองตรงไปด้านหน้าและฉันก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
และในตอนนั้นเอง
“อายุเท่าไหร่” ฉันสะดุ้งและหุบยิ้มแทบไม่ทัน เมื่อจู่ ๆ เขาก็หันมาถามและทำให้เราได้สบตากัน
“ยี่สิบเอ็ด” และเป็นฉันเองที่หลบสายตาจากเขาและหันมามองตรงกระดกกาแฟขึ้นดื่มแก้เขิน แต่เจ้ากำกาแฟร้อนๆ ลวกลิ้นฉัน ถึงอย่างนั้นก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ ไม่อย่างนั้นขายหน้าสุด ๆ
“แล้วคุณล่ะ” หันกลับมาถามเขาบ้างก็พบกับสายตาที่จ้องฉันอยู่แล้ว เมื่อกี้คงรู้แล้วสินะว่ากาแฟร้อนๆ เล่นงานฉันจนเก็บอาการไม่อยู่ แต่หน้าเขาก็ยังนิ่งเรียบ ไม่แสดงอาการใด ๆ
“ยี่สิบแปด”
“งั้นต่อไปนี้ขอเรียกว่าพี่นะ พี่ลีออน” เมื่อฉันพูดจบ จากสีหน้าพี่เขาที่นิ่งเรียบ กลับยกยิ้มขึ้นมาจนใจฉันเต้นแรง ทั้งเต้นแรงกับคำว่า พี่ลีออน ที่ตัวเองพูดออกไปและเต้นแรงกับใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังยกยิ้มนิด ๆ ที่มุมปากพร้อมกับจ้องมองตาฉันในตอนนี้
มันแสดงออกกลาย ๆ ว่า เขาก็ชอบในสรรพนามที่ฉันเรียกเขา หรือว่า…จะชอบคนเรียกด้วยหรือเปล่านะ อยากจะหวังให้เป็นอย่างหลังด้วยคงดีสุด ๆ ไปเลย
