บทที่ 10 ตอนที่ 9
เปากลับมาถึงคอนโดด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ร่างสูงทิ้งกายลงบนโซฟา แม้ดึกขนาดนี้ก็ยังไม่เห็นวี่แววของมาร์ค คำพูดของไอ้เวรนั่นก็ยังคงวนเวียนอยู่ภายในหัวไม่ขาด
เปาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอีกฝ่ายแต่ก็ยังคงไร้การตอบกลับเช่นเดิม ดวงตาคมหม่นลงรู้สึกหน่วงในอกอย่างบอกไม่ถูก
“ไปไหนก็ไม่บอก ปล่อยให้กูฟุ้งซ่านอยู่คนเดียว” เปาโยนโทรศัพท์เครื่องหรูทิ้งข้างกายอย่างไม่ไยดี พอนึกขึ้นได้ว่าเป็นของไอ้มาร์คที่ตั้งใจซื้อให้เขาก็พานใจหายรีบหันมองทันที พอเห็นว่ามันอยู่บนโซฟาไม่ได้ตกไปแต่อย่างใดก็กระแทกแผ่นหลังกับโซฟาดังเดิม แขนแกร่งยกขึ้นก่ายหน้าผากแล้วเผลอหลับลงไปในที่สุด
แรงกระเทือนข้างกายเรียกให้เจ้าของผิวแทนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเพลีย เปามองแผ่นหลังกว้างที่นอนอยู่รู้สึกมึนงงเล็กน้อยที่ตนเองมาอยู่บนเตียง แต่ไม่ต้องคิดให้มากความเพราะยังไงมาร์คคงอุ้มเขามา เปามองคนที่นอนหันหลังให้ด้วยสายตาละห้อยราวกับมีบางอย่างมากัดกินที่กลางอก ดวงตาคมหลุบลงแล้วพลิกกายไปอีกด้านฝืนหลับตาลงไปเงียบ ๆ
มาร์คที่จัดการงานในแชทตนเองเสร็จก็หันมามองไอ้เปาที่นอนหลับอยู่ เขาขยับเข้าไปกดจูบบนขมับด้านซ้ายแผ่วเบาแล้วดึงร่างโปร่งเข้ามากอดแนบอก โดยที่เปานั้นไม่ได้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
ท่ามกลางแสงแดดที่ทอผ่านผ้าม่านสีสวยเข้ามา เปาครางฮึมฮัมในลำคอแผ่วเบาเพราะรู้สึกเหมือนจะหนักอยู่ตรงช่วงไหนสักที่
“อือ.. หนัก” เปาพยายามผลักบางอย่างที่พาดตนออกไป พอรู้เนื้อสัมผัสก็ทราบได้ทันทีว่าเป็นท่อนขาและแขนล่ำของไอ้มาร์ค
“สัตว์ ไม่ต้องมากอดกูเลย” เปากัดฟันผลักทั้งขาและแขนของไอ้มาร์คให้ออกจากตัวตน ซึ่งคนที่รู้สึกง่ายพอโดนผลักไสก็ลืมตาตื่นขึ้นมา มาร์คมองใบหน้าเปาที่ตอนนี้มันกำลังงองุ้มเหมือนคนไม่พอใจอะไรตลอดเวลา
“ทำไม จะอะไรกับกูอีกฮะ” เปาเสหน้าหลบทำท่าจะลุกออกไปจากเตียง แต่ก็ถูกมือใหญ่คว้าจับเอาไว้แล้วกระชากกลับไปกระแทกอกแกร่ง
ตัวกูก็ไม่ใช่น้อย ๆ แต่กระชากทีปลิวเลยชิบหาย
“กระชากทำไมวะ” เปาสะบัดสะโบกจนมาร์คกระตุกยิ้มมุมปาก ใบหน้าคมของหนุ่มลูกครึ่งคลอเคลียระหว่างลำคอแล้วขบเม้มเบา ๆ แขนล่ำก็โอบกอดเอวเปาไว้แน่น
“งอนอะไรกูอีก” มาร์คกระซิบข้างหูจนเปาขนลุกทำท่าจะผละออกจากร่างหนาที่อยู่ทางด้านหลัง
“ก็เมื่อวานมึงหายไปทั้งวัน แถมยังไม่รับสายกูอีก” เปาเลือกที่จะพูดออกไปตรง ๆ เพราะรู้ดีว่ามาร์คเกลียดการปิดบังความในใจมาก หากอีกฝ่ายรู้ทีหลังอาจเปลี่ยนจากเปาเป็นมาร์คที่โกรธก็ได้ อีกฝ่ายมักพูดเสมอว่ามีอะไรให้คุยกันตรง ๆ
ร่างโปร่งถูกโอบกอดอยู่นาน ใบหน้าของมาร์คยังซบอยู่ที่ช่วงไหล่กว้างของเปา
“กูไปฝึกงานกับพ่อมา”
“.....”
“กูปฏิเสธพ่อกูแล้วเรื่องการสืบต่อธุรกิจ กูจะแยกออกมาทำเอง ว่าจะเปิดร้านอะไรสักอย่างแต่กูยังคิดไม่ออก” เปาหันไปมองเสี้ยวใบหน้าของมาร์คที่กำลังพูด ริมฝีปากถูไถอยู่ข้างแก้ม
“....”
“แต่กูคิดชื่อร้านไว้แล้วนะ” มาร์คลูบไปตามลอนท้องของเปาช้า ๆ จนร่างโปร่งต้องยืดตัวขึ้น ใบหน้าคมสบตาแสนเสน่ห์ของมาร์ค คนตัวขาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิด แล้วเข้าอัลบั้มรูปภาพเพื่อเปิดให้ไอ้เปามันดู
'Mark & pao' ตัวอักษรและรูปการ์ตูนจิบิแสนน่ารักทำเอาเปาเม้มริมฝีปากเมื่อได้เห็นมัน
“กูออกแบบเองเลยนะ” มาร์คใช้คางเกยไหล่เปาแล้วหันสายตามองใบหน้าคมหล่อของเมีย เปาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูบ้างจนผุดรอยยิ้มเล็ก ๆ ขึ้นมา
“ชอบไหม”
“อือ.. ชอบ..” เปาตอบเสียงเบาก่อนร่างกายจะถูกเอนลงบนเตียงกว้างพร้อมกับมาร์คที่ขึ้นคร่อมทับอยู่ด้านบน ฝ่ามือของทั้งสองสอดประสานกันแน่นแต่กลับดูนิ่มนวล
...
เปากลับจากมหาลัยเมื่อผ่านช่วงชีวิตแห่งการสอบมา ร่างโปร่งทิ้งกายนอนลงบนเตียงกว้างพร้อมกับยกแขนขึ้นก่ายหน้าผาก ใบหน้าคมหล่อที่ดูคิดไม่ตกมันเป็นอย่างนี้มาหลายวันแล้ว เรื่องที่ไอ้ลูกครึ่งเกาหลีพูดกับเขาเปายังไม่ได้บอกมาร์คไปเพราะไม่อยากให้เพื่อนเกิดความร้าวฉานเพราะตน แค่นี้เปาก็ทำให้มาร์คลำบากมากพอแล้ว
ร่างสูงลุกขึ้นมาจากเตียงกว้างแล้วเข้าไปอาบน้ำอาบท่าเสียใหม่เนื่องจากเหนื่อยอ่อนเพราะขึ้นรถเมล์ แถมยังต้องไปเบียดเสียดกับพวกบนรถอีก ทรมานชิบเป๋ง ขณะที่กำลังจะเข้าไปในห้องน้ำสายตาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่ง เปาผ่อนลมหายใจก่อนจะคว้ามันติดมือเข้ามาด้วยเลย
ซ่า สายน้ำไหลผ่านเป็นหยดสุดท้าย เปาหลับตาลงผ่อนคลายแล้วหยิบของเล่นผู้ใหญ่ขึ้นมาให้พอดีกับแกนเนื้อลำใหญ่ยาวของตน เปากลืนน้ำลายลงคอเมื่อสัมผัสอ่อนนุ่มนั้นบีบรัดแกนกายเขาช้า ๆ
“อ่า..” เปาเงยหน้าขึ้นปลดปล่อยเสียงครางแห่งความเสียวที่แก่นกายออกมา ผ่านมาจวนอาทิตย์แล้วที่เปานั้นต้องอยู่ห้องคนเดียว จะมีแค่ช่วงดึก ๆ เท่านั้นที่มาร์คจะกลับมา บางทีก็ไม่...
เรื่องบนเตียงก็เช่นกัน พอของขาดเลยต้องเอาจิ๋มกระป๋องมาช่วยตนเองนี่ไง
สัตว์.. แล้วรูกูจะขมิบทำไมนักหนาวะ!
หลังจากอาบน้ำเสร็จเปาก็มานอนแผ่ราบลงบนเตียงกว้าง พลิกกายมองหมอนใบโตของมาร์คก็รู้สึกเหงาในใจ แต่สีหน้าก็ยังคงนิ่งงัน หากบอกว่าผู้ชายเป็นเพศเก็บอารมณ์ความรู้สึกเก่งเห็นว่าจะจริง เปายกกำปั้นขึ้นต่อยหมอนไอ้มาร์คแล้วเหวี่ยงลงข้าง ๆ ก่อนจะขึ้นมานอนหงุดหงิดอยู่บนเตียงคนเดียว
พอจะลุกขึ้นแต่งตัวไปเที่ยวผับก็เหนื่อยเกินกว่าอะไร เปานอนแอ้งแม้งบนเตียงกว้างขวางอยู่นานจนเกือบชั่วโมง
แกร๊ก.. เสียงเปิดบานประตูทำให้ร่างโปร่งลุกพรวดขึ้นมาในทันทีอย่างลืมตัว แต่พอนึกบางอย่างขึ้นได้ก็รีบนอนลงที่เดิมพร้อมพลิกกายหันหน้าหนี มาร์คเองก็ไม่ได้สังเกตเพราะนึกว่าอีกคนหลับอยู่จึงเดินไปวางกระเป๋าเรียนตนเอง ชุดนักศึกษาตอนนี้ยับยู่ยี่พอสมควรมาร์คเลยผ่อนลมหายใจแล้วดึงเนคไทตนเองออกลวก ๆ
ร่างแกร่งก้าวขึ้นมาบนเตียงกว้าง มือหนาแตะแขนล่ำของเมียก่อนจะลดใบหน้าลงหอมฟอดที่แก้มของเปาให้ความเหนื่อยมันลดลงเสียหน่อย หอมฟอดใหญ่จนพอใจแล้วก็ผละออกไปถอดเสื้อผ้าแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ
พอเปาได้ยินเสียงน้ำกระทบลงบนพื้นก็ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเมื่อความรู้สึกอุ่นร้อนบนหน้าผากยังคงไม่จางหายไป
แกร๊ก.. มาร์คเดินออกมาจากห้องน้ำในเวลาต่อมา
“ไอ้ตัวดีแอบใช้ของกูหมดอีกแล้ว” มาร์คพึมพำเสียงเบาตรงตู้กระจก ซึ่งเปาก็แอบทำปากมุบมิบล้อเลียนอยู่ตลอดเวลาจนไฟทั้งห้องดับสนิทลง แรงทรุดฮวบข้างเตียงทำให้เปาเกร็งนิดหน่อยเพราะเขากำลังแกล้งหลับอยู่
“เหนื่อยล่ะสิท่า หลับเป็นตาย” มาร์คพูดเสียงเบาเจือขำขันดึงเปาเข้ามาในอ้อมกอด จมูกโด่งคลอเคลียที่ข้างแก้มแล้วกดจูบแผ่วเบา มือหนาเอื้อมลูบบั้นท้ายกลมช้า ๆ
“อะ...”
“หึหึ กูว่าแล้วต้องแกล้งหลับ” มาร์คหัวเราะในลำคอแผ่วเบา คนหลับที่ไหนจะรีบถดกายเข้าหาทันทีเมื่อโดนดึง คงอยากโดนเขากอดล่ะสิไม่ว่า
“ไม่ต้องมากอดกูเลย” เปาพูดเสียงอู้อี้เมื่อถูกดันใบหน้าให้ซุกอกกว้าง มาร์คหัวเราะในลำคออีกครั้ง
“งอนกูบ่อยนะช่วงนี้”
“ไม่ได้งอน”
“งอน”
“ก็มึงชอบหายหัวไปบ่อย ๆ นี่ คอยดูเถอะกูจะหาเมีย”
“ทำไม มันขาดความอบอุ่นจากผัวขนาดนั้นเลยเหรอ” มาร์คผละออกมามองใบหน้าคมเข้มที่อยู่ในความมืดก็ยังมองเห็น
ดวงตาเฉียบคมที่ดูกวนตีนของไอ้เปาทำให้มาร์คอยากแกล้งมันเสมอ สองร่างใหญ่กอดก่ายกันบนเตียง ผ้านวมที่ห่มไปถึงลำคอของทั้งสองและแรงกอดเพิ่มความอบอุ่นให้มากโข เปาเหมือนจะลืมสิ้นทุกอย่างยามได้อยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นนี้ ร่างโปร่งมีดวงตาปรือปรอยแรงกระชับแขนของมาร์คมากขึ้นจนเปาต้องหลับตาพริ้มอย่างสบายกาย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ก็ช่วยทำให้ผ่อนคลายมากยิ่งขึ้นไปอีก และแล้วเปาก็หลับลึกไปโดยมีสายตาของมาร์คมองอยู่ตลอด จมูกโด่งคลอเคลียกับจมูกไอ้เปาแผ่วเบาก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นมาจากเตียงเพื่อไปทำงานที่ค้างไว้อยู่
ถ้าไม่นอนกอดป่านนี้ไอ้เปาคงนอนตาแป๋วมองเขาทำรายงานอยู่เป็นแน่
เปานั่งแกะเปลือกถั่วต้มอยู่หน้าทีวีในตอนสายของอีกวัน แม้จะรู้สึกเหงามากในช่วงนี้เพราะไอ้มาร์คใกล้จะจบในช่วงมหาลัยปีที่สี่แล้ว ยุ่งจนตัวเป็นเกลียว กลับบ้านก็ดึกดื่นแทบทุกวัน
แม้จะเป็นอย่างนี้มานานแต่เปาก็รอมาร์คกลับมาทุกคืนเช่นกัน ไม่เคยหลับก่อนแม้สักครั้ง รอให้อีกฝ่ายกลับมาอาบน้ำนอนกอดกันอยู่เสมอ
เปาเหลือบมองโทรศัพท์อยู่หลายทีก่อนจะคว้ามันขึ้นมามองหน้าจอที่ปิดสนิท นั่งชั่งใจราวชั่วครู่ก่อนจะกดเข้าแอพพลิเคชั่นสีเขียว นิ้วเรียวกดเข้าไปที่ไลน์ของมาร์ค
“แค่โทรเฉย ๆ น่า” เปาบอกกับตนเองแล้วกดโทรออกไปทันที
ดูเหมือนว่าสายแรกจะไม่รับ ริมฝีปากเม้มแผ่วเบาแต่ก็ลองกดโทรดูอีกที การรอสายยาวนานอยู่อย่างนั้นจนเปาแทบถอดใจ
[“ว่าไง...”] เสียงทุ้มพูดออกมาจากปลายสายทำเอาคนที่หลุบตาต่ำรีบเงยหน้าขึ้นอึกอักทันที เปาเผลอมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ภายในกล้องมุมเสย
“เอ่อ.. ทำอะไร”
[“งานกลุ่มส่งอาจารย์”] มาร์คตอบออกมาเรียบ ๆ
“อ้อเหรอ เอ่อ.. กินข้าวด้วยนะ”
[“ไปบอกตัวเอง รีบหาข้าวแดกซะ แล้วก็เลิกเล่นเกมบ้างสายตาจะเสียเอาไอ้เปา”] มาร์คจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ เปาแอบสอดสายตาลอบมองก็เหมือนว่าอีกฝ่ายจะอยู่ระเบียงที่ไหนสักที่
“เออกินอยู่แล้ว ส่วนเรื่องเล่นเกมอย่ามาสั่ง”
[“เดี๋ยวเถอะมึง อยู่ใกล้ ๆ กูจะตบให้ปากหลุด”] มาร์คชี้นิ้วขึ้นขู่
“แค่นี้แหละ! แค่จะโทรมาถามว่าตายหรือยัง” เปาหน้าบึ้งพูดเสียงหงุดหงิดออกไป
[“คิดถึงกูก็บอก”] มาร์คยิ้มมุมปากแล้วสูบบุหรี่เข้าไปเต็มมวน
“ไม่คิดถึงใครทั้งนั้นแหละ”
[“เหรอ...”] เปาเม้มริมฝีปากเมื่อโดนตอกกลับมาแบบนี้ ร่างโปร่งผ่อนลมหายใจ
“เออ คิดถึง!” ตี้ด! เปารีบกดวางสายทันทีก่อนจะโยนมันทิ้งลงข้างกายแล้วมานั่งทำหน้าหงุดหงิดอยู่คนเดียว
พอทนความร้อนของใบหน้าไม่ได้เปาก็เดินไปปิดทีวีแล้วขึ้นไปด้านบนห้องเกมทันที หรือคืนนี้จะชิงนอนก่อนดีวะจะได้ไม่ต้องเจอหน้าแม่งให้มันล้ออีก
...
“สวัสดีคร้าบบบ” เปาลากเสียงยาวพูดคุยกับสาว ๆ ในเกม ซึ่งน้ำเสียงก็สดใสขึ้นมาในทันที เล่นเกมจนเวลาล่วงเลยผ่านไปจวนค่ำเปาก็ยังไม่ลุกออกจากหน้าคอมเพราะกำลังแบกผู้หญิงอยู่
แกร๊ก.. ขนาดมีเสียงเปิดประตูเข้ามาก็ไม่รู้ตัวสักนิด
“เปา เลิกเล่นไปหาไรแดกไป”
“เออ” ทำเป็นตอบแบบไม่สนใจ
“เดี๋ยวกูจะไปข้างล่างเอาข้าวให้หมา” มาร์คตอบกลับมาเรียบ ๆ
“หมาที่ไหนอีก”
“เจอข้างล่างกำลังหิวโซเลย” มาร์คตอบซึ่งเปาเพียงพยักหน้ารับแล้วเล่นเกมต่อ มาร์คจึงเดินออกไปด้านนอก
หลังจากเล่นเกมจบแล้วเปาก็เดินออกมาหาไรกินในครัว ร่างสูงเห็นถ้วยข้าวที่ขยำอย่างดีน่ากินจึงหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่ลังเล ขยำแบบนี้ค่อยแดกง่าย ๆ หน่อย เปากลับเข้ามาในห้องเล่นเกมแล้วตักข้าวเข้าปากคำโต พูดคุยกับเพื่อนนิดหน่อยเมื่อจะปรับแต่งตัวละคร
กึด.. เปาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วคายข้าวออกมา กินจะหมดชามอยู่แล้วเชียว เปามองเม็ดสีน้ำตาลที่อยู่บนฝ่ามือ
ไม่ใช่ถั่วลิสงเหรอวะ.. กินมาตั้งนานพึ่งเอะใจเพราะไอ้ก้อน ๆ นี่มันอยู่ช่วงก้นชามเกือบทั้งหมด
แกร๊ก...
“เปา เห็นชามข้าวหมาในครัวไหม” มาร์คเปิดประตูเข้ามาถามหาก่อนจะชักนิ่งไป
“;-;”
