บทที่ 8 ตอนที่ 7
มาร์คเดินเข้ามาในตัวผับชื่อดัง ดวงตาคมกวาดมองหาเพื่อนร่วมธุรกิจของตนที่มันนัดเจอ เจ้าของผมสีควันบุหรี่ถูกมองโดยกลุ่มสาว ๆ และหนุ่มน้อยน่ารักในทันทีเพราะความหล่อเหลาเอาการหาเทียบได้ยาก มาร์คผ่อนลมหายใจก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบน
แกร๊ก... มาร์คเปิดประตูเข้ามาในห้องสีแดงที่ในตอนนี้มีเพลงเปิดดังลั่นพอ ๆ กับด้านล่าง บุคคลที่นั่งรออยู่จึงดันผู้หญิงข้างกายออกแล้วกดปิดเพลง
“มีอะไร” มาร์คเอ่ยถามเสียงนิ่ง
“นั่งก่อนดิวะ” รินทร์ ชายหนุ่มผมทองลูกครึ่งเกาหลีเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าคมหล่อเหลาพอกันกับมาร์คแต่ติดตรงที่มันใช้คุ้มกว่าเขาในการหลอกล่อผู้หญิงมาบำเรอ
“เป็นไงบ้าง”
“ทำไม” ตอบออกมาสั้น ๆ ทำเอารินทร์แทบไปไม่ถูกก่อนจะหัวเราะออกมาในลำคอ หากเขาไม่เคยเห็นอีกโหมดหนึ่งยามอยู่กับคนชื่อเปาคงรู้สึกหมั่นไส้ไปแล้ว หน้าเดียวกับคนทั้งโลก ยกเว้นเสียก็แต่เด็กวิศวะคนนั้น
“เออ ๆ ก็ชวนออกมาสังสรรค์บ้างไงวะ” รินทร์พูดจบก็รินเหล้าใส่แก้วให้มาร์ค ซึ่งร่างสูงเพียงปรายตามองแล้วหยิบเหล้าขึ้นมาดื่มเงียบ ๆ
“เรื่องการลงทุนอะ มึงหาเงินได้เร็วกว่าที่กูคิดอีก เพราะอย่างนี้กูเลยอยากได้มึงมาร่วมลงทุนในโปรเจคใหญ่จริง ๆ” มาร์คเพียงกินเหล้าเงียบ ๆ แต่หูก็ยังคงฟังว่าไอ้รินทร์จะพูดอะไร
“....”
“ถ้าสนใจก็ลองติดต่อมา” รินทร์ยื่นข้อเสนอพร้อมส่งใบบางอย่างให้มาร์คพิจารณา ร่างสูงลูกครึ่งสวีเดนจึงหยิบขึ้นอ่านเงียบ ๆ
“กูไม่ว่างพอที่จะลงทุนทำ” มาร์ควางลงอย่างไม่ใส่ใจทำเอารินทร์หน้าเสียไปนิดเพราะเขาต้องการคนตรงหน้ามากจริง ๆ
“แต่เปอร์เซ็นต์การได้มันมีมากเลยนะเว้ย คุ้มกับการลงทุนสัตว์ ๆ อะ เสียเวลาแต่ยังไงก็โคตรคุ้ม” รินทร์เริ่มหาคำพูดต่าง ๆ มาหว่านล้อมให้มาร์คตกลง แต่ดูเหมือนอีกคนจะดูไม่สนใจอะไรเลยนี่สิ
“แค่นี้เวลากูก็น้อยอยู่แล้ว ไอ้เปาก็ประชดแทบทุก-” มาร์คชะงักริมฝีปากลงก่อนจะกระแอมแล้วพิงไปกับโซฟา
“เฮ้อ เมียมึงหรือภาระกันแน่วะ” คำพูดบางอย่างที่ทำให้มาร์คหันมองหน้ารินทร์ในทันที ดวงตาคมดุมีแววไม่พอใจเป็นอย่างมากเสียจนรินทร์ต้องยกมือขึ้นขอโทษ
“โทษว่ะ”
“อย่าพูดคำแบบนี้กับกูอีก ต่อให้มันเป็นภาระแต่ก็คือเมียกู” มาร์คกระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะจนรินทร์สะดุ้งเฮือกใหญ่ ร่างสูงกว่าร้อยเก้าสิบลุกขึ้นยืนท่าทางไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก เขาโดนว่าไม่เป็นอะไร หากมีคนมาว่าไอ้เปาเขาไม่ยอมแน่
ปึง! คนบนโซฟาสะดุ้งโหยงอีกทีเมื่อประตูปิดลง รินทร์กลืนน้ำลายลงคอก่อนจะค่อย ๆ ยกเหล้าขึ้นดื่ม แม้จะอารมณ์เสียหงุดหงิดที่พามาร์คมาเข้าร่วมไม่ได้แต่เขาก็ไม่อยากเอาหน้าหล่อ ๆ นี้ไปโดนกำปั้นของไอ้มาร์คสักเท่าไหร่
ร่างแกร่งเดินทางมาถึงคอนโดด้วยใบหน้าเรียบ ๆ มาร์คมองหาใครบางคนทันทีที่มาถึง
“เปา.. ไอ้เปา” มาร์คเอ่ยเรียกเปา ซึ่งไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงเปิดประตู ร่างโปร่งในผิวสีแทนเดินเข้ามาหามาร์คอย่างสงสัยว่าเรียกหาตนทำไมนัก
“มีอะไรวะ” มาร์คมองร่างตรงหน้านิ่ง ๆ โดยปกติแล้วเขามักจะมีอารมณ์กับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หรือผู้ชายหน้าตาน่ารัก ชักนึกแปลกใจขึ้นมาเหมือนกันยามมองร่างของไอ้เปาที่เปลือยท่อนบนอยู่ตอนนี้ อกผาย ไหล่กว้างบวกกับลอนซิคแพคสวยงาม มาร์คใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วลอบกลืนน้ำลาย
“พวงกุญแจ” มาร์คยื่นถุงให้เปา ซึ่งอีกฝ่ายก็หยิบออกมาดูทันที
“โห.. เชี่ยน่ารักอะ” เปาเบิกตาขึ้นมองพวงกุญแจรูปตัวละครโจรสลัดชื่อดัง
“เจอใต้สะพานลอย สามสิบห้าบาท” มาร์คบอกยืนมองใบหน้าคมด้วยรอยยิ้มมุมปาก
“ซื้อมาอันเดียวเองเหรอวะ กูชอบอะ” เปาพูดเสียงตื่นเต้นโดยไม่รู้เลยว่ากำลังมีลมหายใจแผ่วเบารดอยู่ตรงซอกคอ
“วันไหนไปญี่ปุ่นเฮียจะพาไปซื้อของแท้” มาร์คพึมพำคลอเคลียจมูกไปกับซอกคอ มือหนาก็ลูบไปตามลอนซิคแพคช้า ๆ ทำเอาคนถูกลวนลามวูบวาบไปทั้งร่างกาย
“แค่นี้ก็ชอบ” เปาพึมพำเสียงเบาเมื่อมาร์คเริ่มบีบคลึงที่แก่นกายตนอยู่จนมันตั้งชันขึ้นมาใต้เนื้อผ้า
“หึหึ” มาร์คหัวเราะในลำคอ สองแขนแกร่งยกขึ้นกอดรอบเอวเปาแล้วดึงเข้ามาใกล้จนจมูกทั้งสองชนกัน
“.....”
“เปาคือคนแรกเลยที่ชอบของทุกอย่างที่เฮียซื้อให้” มาร์คลูบปลายคางของอีกฝ่ายแล้วมอบจูบหวานหยดย้อยให้ เรียวลิ้นหนาตวัดต้อนความหวาน เปาเบ้หน้าหลับตาปี๋ยอมจูบสู้กลับไปทั้ง ๆ ที่เริ่มรู้สึกไม่ไหวแล้ว มันหาใช่อารมณ์ใคร่แต่...
ปู๊ดดดดดดด การจูบหยุดชะงักลง ดวงตาคมดุสบกับเปา
“แฮะ ๆ กูอั้นมานานแล้ว”
“.....” พลั่ก!!
“โอ๊ย!!”
ร่างของเปากระเด็นลงไปกับพื้นเมื่อถูกถีบด้วยฝ่าตีนอรหันต์เกลือกกลิ้งเป็นลูกขนุนอยู่บนพื้นห้อง มือสากยกขึ้นกุมท้องตนเองเงยหน้ามองไอ้คนโหดที่ทำหน้าดุกว่าอารมณ์ตอนนี้
“ทำเสียบรรยากาศหมดไอ้เหี้ย มึงรีบไปล้างไส้เลยนะกูนึกว่าหมาตายในท้อง” มาร์คเดินหัวเสียเข้าไปในห้อง คxยหดทันทีเมื่อเจอตดไอ้เปาที่โคตรพ่อโคตรแม่เหม็น
ร่างโปร่งเดินเข้ามาภายในห้องหลังจากหาอะไรกินในครัวแล้ว ดวงตาคมมองมาร์คที่นอนใช้แขนก่ายหน้าผากอยู่บนเตียง ร่างสูงเดินเข้าไปทรุดตัวลงนอนแล้วใช้วงแขนที่มีกล้ามพอประมาณโอบกอดช่วงเอวของมาร์คไว้ ใบหน้าก็ซุกลงบนซอกคอขาว ซึ่งมาร์คเองก็ใช้แขนที่ก่ายหน้าผากมากอดช่วงไหล่เปาไว้เช่นกัน
“พรุ่งนี้กูไม่อยู่นะ น่าจะกลับเช้าเลย”
“อืม...” มาร์คตอบสั้น ๆ วันนี้เขาค่อนข้างปวดหัว ค่อยสอบความตอนเช้าเอาว่ามันจะไปที่ไหนกับใคร
...
เสียงเบิ้ลรถในยามค่ำคืนที่สนามแข่งแห่งหนึ่งที่หลีกเลี่ยงตัวเมืองมาไกลพอสมควร เปาและกลุ่มเพื่อนต่างลงสนามมาดูรถมอเตอร์ไซค์แข่งของตนเอง กลุ่มของเปาตกเป็นเป้าหมายได้ไม่ยากเพราะความหล่อเหลาเอาการแถมบุคลิกที่ถูกใจสาว ๆ ไม่น้อยเลย
“เดี๋ยวกูมา ไปหาที่เดิมพันแป๊บ” หนึ่งในเพื่อนของเปาพูดขึ้นก่อนจะควักเงินออกมาแล้วรีบเดินไปทันที
“เปา มึงจะลงแข่งเองเลยเหรอวะ” ไทป์เดินเข้ามาเอ่ยถามพร้อมกับยกแขนขึ้นกอดไหล่กว้างของเพื่อน
“เออ เตรียมเลี้ยงเหล้ากูไว้ได้เลยพวกมึง” เปาบอกอย่างมีมาดก่อนจะหันไปยักคิ้วให้สาว ๆ จนพวกเธอกรี๊ดกร๊าดกันยกใหญ่ เปาหัวเราะในลำคอแล้วขึ้นคร่อมรถเพื่อทดลองสักนิดหน่อย
“เป็นไงถนัดมือไหม” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียกความสนใจของทุกคนไม่เว้นแม้แต่เปา
“พี่พายุ” ไทป์เอ่ยขึ้นทันทีก่อนยกมือไหว้สวัสดีคนอายุมากกว่า เปามองร่างสูงที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามเปิดเผยรอยสักสวยงาม เปามองผู้ชายคนนั้นที่ตกเป็นเป้าสายตาของผู้หญิงในทันทีเพราะรูปร่างที่สูงกว่าคนอื่นเขาแม้ไม่มาก แต่ก็พอ ๆ กับไอ้มาร์คได้ ใบหน้าหล่อเหลาดวงตาคมดุที่แฝงแววขี้เล่นไว้ไม่มิด ยิ่งอยู่ในเสื้อกล้ามสีขาวตัวน้อยก็ยิ่งทำให้เห็นรอยกล้ามเนื้อภายใต้นั้น ดวงตาคมเหลือบมองคนที่กำลังมองหน้าเขาอยู่
“มีอะไรหรือเปล่าครับ” พายุพูดพลางยิ้มมุมปาก เรียวคิ้วหนาเลิกขึ้นด้วยท่าทางสงสัย
“เปล่าครับ” เปาตอบก่อนจะลงจากรถมายืนด้านข้าง พายุพูดคุยกับพวกรุ่นน้องด้วยท่าทางสุขุมที่ดูน่ากลัว ดวงตาคมนั้นเหลือบมองเปาเป็นระยะ
“ฝากเชียร์เพื่อนผมด้วยนะครับ”
“เออ” พายุตอบก่อนจะตบไหล่ไทป์เบา ๆ แล้วก้าวขาเดินเข้ามาหาเปาด้วยรอยยิ้มเรียบนิ่ง
“ใช่อั่งเปาหรือเปล่า” พายุจุดบุหรี่ขึ้นสูบพลางมองใบหน้าคมตรงหน้า
“เอ่อครับ...” เปาตอบรู้สึกไม่ชอบสายตาของคน ๆ นี้เลยสักนิด เหมือนพวกที่คิดอะไรสนุก ๆ ตลอดเวลา
“หล่อนะเราน่ะ มีแฟนหรือยังล่ะ” เปาเริ่มตงิดใจกับคำถามนั้น ดวงตาคมแอบเหลือบมองข้างกาย
“ยังครับ” เปาตอบทำท่าจะเดินเลี่ยงออก
“ว๊าา.. ถ้ามีใครมาแอบได้ยินคงเสียใจน่าดู” พายุพูดพลางหัวเราะในลำคอก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกไป เปาจึงหันไปมองร่างสูงอีกครั้ง คำพูดเหมือนกับคนไปรู้อะไรมาอย่างนั้นแหละ
“เมียมึงมาแข่งด้วยนี่” พายุทิ้งกายนั่งลงบนโซฟา
“อืม..” มาร์คตอบนิ่ง ๆ ขณะสอดสายตามองไอ้เปาเงียบ ๆ ภายในมุมของตน บุหรี่มวนที่สี่ถูกจุดขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบตึง
“หึงก็เข้าไปจัดการเลยสิวะ” พายุเริ่มแนะด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ มาร์คส่ายหน้า
“ถ้าทำได้ป่านนี้มันตายคาตีนผมแล้ว” มาร์คกัดฟันเมื่อมีผู้ชายที่ไม่ใช่เพื่อนไอ้เปาเข้ามากอดคอ ซึ่งเวลาที่เขารอคอยก็มาถึงเมื่อไอ้เปาผละออกจากกลุ่ม
ซ่า... เปายืนล้างมือหลังจากทำธุระเสร็จ พอกำลังจะหันหลังออกก็ต้องตกใจเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังยืนพิงประตูห้องน้ำข้าง ๆ อยู่
“มาร์ค”
“ไหนบอกกูว่าจะไปฉลองกับเพื่อนที่ร้านเหมียว” มาร์คเดินเข้ามาหาเปาจนร่างโปร่งต้องถอยไปชิดกำแพง แขนล่ำยกขึ้นพาดไปด้านข้าง
“....”
“โกหกเฮียทำไมครับ” มาร์คเชยคางเปาขึ้น ริมฝีปากอยู่ใกล้กันราวกับจะจูบ
“กลัวเฮียไม่ให้เปามา” เปาก้มหน้าลงรู้สึกสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของมาร์คตอนนี้ ต่อให้พูดเพราะแต่น้ำเสียงไม่ใช่เลย
“รู้ไหมว่ากูไม่ชอบคนโกหก เวลากูพูดก็มองหน้ากูไอ้เปา” เสียงดุพูดขึ้น ใบหน้าคมจึงรีบเงยขึ้นสบตากับมาร์คทันที
“ถ้าออกไปข้างนอกอย่าให้มีใครมาเกาะแกะมึงอีกถ้าไม่ใช่เพื่อน และถ้ามี...” มือหนาเชยคางเปาขึ้นมาอีกแล้วกดจูบลงบนริมฝีปาก
“......”
“อย่าให้กูหึง กูกระทืบมึงตายคาตีนจริง ๆ แน่”
“อืม.. ปล่อยได้ยังเดี๋ยวมีคนมาเห็น”
“กลับคอนโดมีเคลียร์กับกูอีกยาวกับการโกหกครั้งนี้”
“เออน่ะ หลบได้ละ” เปาเอียงหน้าหลบเมื่อจมูกโด่งลูบไปตามระหว่างแก้ม
“หอมแก้มเฮียก่อน” เปาหันมามองหน้าอีกคน ซึ่งทั้งคู่แนบชิดกันมากจนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่น
จุ๊บ.. ฟอดดด เปาทั้งจุ๊บแก้มและหอมไปพร้อม ๆ กันจนมาร์คยกยิ้มพอใจยอมปล่อยให้เปาเดินออกมาจากอ้อมแขนตนที่กักไว้ ดวงตาคมมองตามร่างโปร่งที่เดินก้าวยาว ๆ ไปทางประตู
“ไอ้เปา ไปไหนมาวะตั้งนานเชียว” ไทป์ท้าวเอวถามเพื่อนเพราะมันถึงเวลาแข่งแล้ว
“ปวดขี้” เปาตอบสั้น ๆ แล้วรับหมวกกันน็อคมาสวมไว้แล้วก้าวขึ้นคร่อมรถคันสวย
“อย่าแพ้นะเว้ยกูวางเดิมพันไว้เยอะ” บิ๊กรีบป้องปากตะโกนทันที หญิงสาวสวยอกตูมเดินเข้ามากลางสนามก่อนจะยกธงขึ้นแล้วปัดลงพื้นเป็นสัญญาณว่าให้รถออกตัว
...
เปากลับมาถึงคอนโดหลังจากลงแข่งรถแล้วได้รับชัยชนะมาอย่างง่ายดายเพราะอีกฝ่ายเป็นเพียงแค่เด็กฝึกหัด ร่างโปร่งเปิดตู้เย็นหาอะไรกินนิดหน่อย ดีนะที่ไอ้มาร์คยังไม่กลับเพราะจะอยู่สังสรรค์กับไอ้พายุอะไรนั่น คนอะไรเห็นหน้าแล้วไม่ถูกชะตา ดูร้าย ๆ พิลึก
เปาทิ้งกายนอนลงบนเตียงเผลอคว้าหมอนมาร์คขึ้นมาสูดดมความหอม อยากกอดฉิบหายทำไมยังไม่กลับมาอีกวะ เปาพลิกตัวกลับมานอนหงายแล้วกางแขนกางขาออกกว้าง ดวงตาคมเหม่อมองเพดานห้องเงียบ ๆ คนเดียว
พออดไม่ได้เปาจึงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์มาร์ค
ตู๊ด... ตู๊ด...
[“ฮัลโหล..”] รอสายได้ไม่นานปลายสายก็กดรับ เปาพลิกกายนอนตะแคง ได้ยินเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวมาจากอีกฝั่ง
“....”
[“ยังไม่นอนอีกหรือไง โทรมาทำไม”] มาร์คตอบเสียงเรียบแต่แฝงแววดุไว้ชัดเจน
“ทำอะไร”
[“ถามแปลก กูก็แดกเหล้าสิ”] เปาเม้มริมฝีปากเริ่มพลิกกายไปมาอย่างไม่อยู่สุข
“กลับยัง เมื่อไหร่จะกลับ” เปาถาม
[“กลับทำเหี้ยไร มึงนอนไปเลยเช้ากูก็กลับแล้ว”] มาร์คตอบเริ่มสัมผัสได้เสียงหงอย ๆ จากปลายสายได้
“อืม.. นอนก็ได้”
[“เออ”] ทั้งคู่เงียบใส่กันโดยที่ไม่ได้วางสายเหมือนจะรอเหมือนอีกฝ่ายจะพูดอะไร
“มาร์ค...”
[“อืม..”]
“คิดถึง...”
[“......”]
“......”
[“รอกูแป๊บหนึ่ง กำลังเดินไปที่รถ”]
['เฮ้ยไอ้มาร์คไหนว่าจะอยู่กับพวกกูยันเช้าไงวะ!!']
[“หุบปาก!”] เปาฟังเสียงในสายที่เถียงกันดังลั่น ก่อนจะลุกขึ้นบิดเร้าร่างกายไล่ความเมื่อย
เปานั่งอยู่ภายในห้องน้ำมือก็กดโทรศัพท์ยิก ๆ เพราะเล่นเกมระหว่างทำธุระ
ปึง พอได้ยินเสียงปิดประตูเปาก็รีบปิดเกมทันทีด้วยรอยยิ้ม มันหมายถึงมาร์คมาถึงแล้ว เขาจึงรีบล้างก้นแล้วเดินออกไป ร่างโปร่งพอเห็นมาร์คเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มมุมปากก็เข้าไปกอดทันที
“ไปนอนรอไป เดี๋ยวกูเยี่ยวแป๊บจะไปนอนกอด”
“อือ..” เปาพยักหน้าเดินไปนอนรอบนเตียงด้วยรอยยิ้มทันที นึกว่าคืนนี้จะได้นอนคนเดียวซะแล้ว
“ไอ้เปา!!.. มึงขี้ไม่ราดส้วมเหรอวะ!.. เหี้ยเอ้ยไอ้ทุเรศ!”
