บทที่ 1 บท 1.1

“นี่คุณนายเขาคิดไปเองหรือเปล่าวะ ว่าลูกชายของตัวเองยังอยู่อะ” ขณะที่จุ๊บจิ๊บกำลังยืนมองบ้านหลังใหญ่ที่เขาจะต้องเข้าไปอาศัยอยู่เป็นเวลาหกเดือน เพื่อแลกกับเงินหลักล้าน เขาก็ได้พูดขึ้นเบา ๆ ด้วยความสงสัย หลังจุ๊บจิ๊บเพิ่งจะได้รับเงินค่าจ้างครึ่งแรกมาจากคุณนายเอื้องที่เป็นเศรษฐีนีชื่อดังประจำจังหวัดมา

เพราะเธอเพิ่งจะจ้างให้เขาแต่งงานกับลูกชายของตัวเองที่ตายไป เนื่องด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์

“ตอนกลางวันมันก็เหมือนบ้านคนปกตินี่ ไม่เห็นจะรู้สึกว่ามีผีเลย” จุ๊บจิ๊บพึมพำเสียงแผ่ว และในจังหวะเดียวกันนั้นเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ได้ดังขึ้นพอดี โดยคนที่โทรมานั้นก็คือผู้ว่าจ้างของเขานั่นแหละ

“สวัสดีครับ คุณนาย” หลังกดรับสายแล้ว จุ๊บจิ๊บก็เป็นฝ่ายเอ่ยทักปลายสายก่อน

[ฮัลโหล นี่เธอไปถึงบ้านตาเจนแล้วหรือยัง?]

“อ๋อ ถึงแล้วครับ ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่หน้าบ้านเลย”

[โอเค งั้นเธอก็เข้าไปได้เลยนะ เพราะพวกแม่บ้านเขาทำความสะอาดไว้ให้ตั้งแต่เช้าแล้ว]

“ได้ครับ แต่ว่า…คุณเอื้องมั่นใจใช่ไหมครับว่าลูกชายของคุณยังอยู่น่ะ” จุ๊บจิ๊บเอ่ยถามปลายสาย ซึ่งสาเหตุที่เขาถามเช่นนั้น นั่นก็เป็นเพราะว่าจุ๊บจิ๊บรู้สึกได้ว่าบ้านหลังนี้มันไม่มีอะไรเลยและถ้ามันมีจริง ๆ จุ๊บจิ๊บก็จะต้องรู้สึกได้แล้วว่าเขากำลังถูกจับจ้องอยู่

ตามประสาคนที่มีสัญชาตญาณบางอย่าง…

[ก็ต้องมีสิ ถ้าไม่มีฉันจะยอมเสียเงินหลักล้านเหรอ อ้อ… แล้วก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณนายด้วยนะ เธอต้องเรียกฉันว่าคุณแม่ เพราะตอนนี้เธอเป็นเมียของลูกชายฉันแล้ว] คุณนายเอื้องเอ่ย เมื่อเธอเพิ่งนึกได้

“อ๋อ ได้ครับ”

[แล้วถ้าเธอเข้าไปในบ้าน ก็อย่าลืมเคาะประตูบอกตาเจนด้วยนะว่าเมียเขามาหาแล้ว]

“ฮะ อะไรนะครับ?”

[ก็ตามนั้นแหละ อย่าลืมแนะนำตัวเองให้ตาเจนได้รู้จักด้วย เพราะเขาน่าจะยังไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร]

“ครับ ก็ได้ครับ” จุ๊บจิ๊บขานรับปลายสาย พลางพ่นลมหายใจออกมาด้วย

[งั้นก็แค่นี้แหละ ถ้ามีปัญหาอะไรหรือตาเจนแวะมาหาก็โทรมาเล่าให้ฉันฟังด้วยนะ]

“ครับ สวัสดีนะครับคุณแม่” หลังกล่าวลาคุณนายเอื้องเสร็จ จุ๊บจิ๊บก็เป็นฝ่ายตัดสายก่อนและหอบหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองที่มีอยู่เพียงใบเดียวเข้าไปในบ้านอย่างไม่มีความลังเล โดยก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเข้าไปนั้นจุ๊บจิ๊บก็ไม่ลืมที่จะเคาะประตูบ้านสามที และแนะนำตัวเองกับเจ้าของบ้าน เผื่อว่าคุณเจนจะยังไม่รู้จักเขาจริง ๆ

“สวัสดีครับ ผมชื่อจุ๊บจิ๊บ อายุยี่สิบสองปี ปัจจุบันเพิ่งเรียนจบและตกงานอยู่ อ้อ! แล้วตอนนี้ผมก็เป็นเมียคุณเจนด้วย ดังนั้นตอนนี้เรารู้จักกันแล้วนะครับ” จุ๊บจิ๊บเอ่ยเสียงนิ่งพร้อมกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บ้านหลังใหญ่ที่มีสองชั้น เพื่อมองหาสิ่งผิดปกติที่เขาว่ากันว่าเฮี้ยนมาก

“คุณเจนได้ยินผมไหมครับ ถ้าคุณยังอยู่ที่นี่ช่วยแสดงอะไรให้ผมรับรู้หน่อยสิ” จุ๊บจิ๊บพูดขึ้นอีกครั้งและทันใดนั้นเสียงปิดประตูบ้านอย่างแรงก็ดังขึ้น ทำเอาจุ๊บจิ๊บถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย

ปังง!

“ยังอยู่จริง ๆ นี่หว่า เอาว่ะ…ผัวเรามีอิทธิฤทธิ์”

ผีเป็นตัวยังไง? ตั้งแต่เกิดมาจุ๊บจิ๊บยังไม่เคยเห็นตัวเป็น ๆ เลยสักครั้ง

ภายในห้องนอนใหญ่ของบ้าน ขณะที่กำลังเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองเพื่อนำมันไปจัดเรียงใส่ตู้ จุ๊บจิ๊บก็ฮัมเพลงโปรดของตัวเองไปด้วย เพื่อไม่ให้บรรยากาศภายในบ้านมันเงียบมากเกินไป

เพราะในตอนนี้จุ๊บจิ๊บรู้สึกว่ากำลังมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องเขาอยู่

“โด เร มี โด เร มี ซอล ล๊า ค—แค่ก ๆ!” ระหว่างที่กำลังเริ่มฮัมเพลงโปรดของตัวเอง จุ๊บจิ๊บก็ต้องส่งเสียงไอออกมาเบา ๆ เมื่อเขาเกิดรู้สึกคันคอขึ้นมากะทันหัน

“โอ๊ย แล้วจะมาคอแห้งอะไรตอนนี้ คนอุตส่าห์จะร้องเพลง” จุ๊บจิ๊บบ่นขึ้นอีกด้วยความหงุดหงิดใจ

หลังในตอนนี้นอกจากเขาจะรู้สึกคันคอแล้ว จุ๊บจิ๊บยังรู้สึกว่ามีอาการคอแห้งปนอยู่ด้วย แล้วเพราะอย่างนั้น…นั่นจึงทำให้เขาตัดสินใจหยิบหูฟังแบบไร้สายขึ้นมาใส่หู พร้อมกับเปิดเพลงโปรดแทน เพื่อที่จุ๊บจิ๊บจะได้ไม่ต้องเหงาหรือส่งเสียงร้องเพลงให้มันเมื่อยปาก

“กว่าจะทำเสร็จก็เหนื่อยใช่ย่อยเลยนะเนี่ย”

หลังจากนำเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าใบเล็กแล้วใส่ไม้แขวนเรียบร้อยแล้ว เสียงของจุ๊บจิ๊บก็ดังขึ้นอีกครั้ง ขณะที่เขากำลังยืนไล่สายตาตรวจดูความเรียบร้อยของตู้เสื้อผ้าไปด้วย ซึ่งตู้เสื้อผ้าที่เขาได้ใช้งานนี้ มันก็เป็นตู้เสื้อผ้าเดียวกันกับคุณเจน โดยอีกฝั่งหนึ่งของตู้ก็ยังมีเสื้อผ้าของผู้เป็นเจ้าของบ้านอยู่ ไม่ว่าจะเป็นชุดลำลอง ชุดทำงานหรือชุดสูทแบบเป็นทางการมันก็ยังแขวนเอาไว้อยู่ ราวกับว่าคุณเจนยังคงมีชีวิต

แม้ว่าในความเป็นจริงเจ้าตัวจะเสียไปนานเกินสามเดือนแล้วก็ตาม

“อันนี้คือรูปของคุณเจนเหรอ?”

ในเวลาต่อมา ระหว่างที่จุ๊บจิ๊บกำลังทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงใหญ่เพื่อพักให้หายเหนื่อย เขาก็พูดขึ้นอีกครั้งพลางยื่นมือไปหยิบรูปอัดกรอบที่ถูกตั้งเอาไว้ข้างหัวเตียงขึ้นมาดู ซึ่งจุ๊บจิ๊บก็เพิ่งจะมาสังเกตเห็นรูปนี้ และเพิ่งได้เห็นใบหน้าของคุณเจนก็ตอนนี้นี่แหละ

เพราะก่อนหน้านี้เขารู้เพียงแค่ว่าสามีของเขาเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณนายเอื้อง อยู่ด้วยกันแบบสองแม่ลูกมาตั้งแต่จำความได้ คุณเจนเป็นนักธุรกิจอนาคตไกลแต่ก็มีเหตุให้ต้องอายุสั้น เพราะเกิดอุบัติเหตุที่หน้าบ้านของตัวเองในวันที่ถนนลื่น เนื่องจากฝนตกหนัก

คุณเจนเสียชีวิตที่ถนนหน้าบ้านของตัวเอง… จุ๊บจิ๊บรู้มาแค่นั้น