บทที่ 13 บท 7.1
“พี่เจนเรียกจิ๊บขึ้นมาทำไมเหรอครับ?” หลังเดินขึ้นมาประจันหน้ากับผีเจ้าของบ้านแล้ว จุ๊บจิ๊บก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใสทันที แม้ในตอนนี้คุณเจนจะกำลังมองเขาด้วยสายตาเย็นชาราวกับน้ำแข็งก็ตาม
“….”
“อ้าว ทำไมถึงไม่พูดล่ะครับ พี่เจนกวักมือเรียกให้จิ๊บขึ้นมาหาไม่ใช่เหรอ”
“….”
“โอ๊ย พี่เจน! จิ๊บเจ็บนะ” เมื่อถูกอีกคนจับเข้าที่ต้นแขนอย่างแรง จุ๊บจิ๊บก็ถึงกับส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกับเริ่มทำหน้านิ่ว เนื่องจากแรงบีบจากคุณเจน มันกำลังทำให้เขารู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งยังไม่ทันที่จุ๊บจิ๊บจะได้พูดอะไรต่อ จู่ ๆ คุณเจนก็จับจุ๊บจิ๊บอุ้มเข้าเอวแล้วพาขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านทันที
“นี่พี่เจนจะพาจิ๊บไปเล่นผีผ้าห่มเหรอ แล้วทำไมเมื่อกี้ต้องบีบแขนแรงขนาดนั้นด้วยล่ะ” ขณะที่จุ๊บจิ๊บกำลังถูกคุณเจนอุ้มอยู่นั้น เขาก็ได้เอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยเสียงงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา หลังในระหว่างที่
คุณเจนกำลังอุ้มอยู่นั้น ผีหนุ่มก็คอยใช้จมูกโด่งของเจ้าตัวถูไถไปตามข้างแก้มของ
จุ๊บจิ๊บ โดยไร้ซึ่งการพูดจา
“จิ๊บชอบไหม”
“ครับ?”
“ชอบให้เจนทำแบบนี้ด้วยหรือเปล่า” คุณเจนถาม และนั่นก็ทำให้จุ๊บจิ๊บรู้สึกหน้าร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม
“ก—ก็ชอบสิครับ ถึงมันจะดูแปลก ๆ ไปก็เถอะ แต่ก็โอเคนะ” จุ๊บจิ๊บตอบไปตามตรงแล้วเริ่มทำหน้างงต่อ เมื่อคุณเจนพาเขาเดินผ่านห้องนอนไป
“อ้าว ทำไมพี่เจนถึงไม่พาเข้าไปในห้องนอนล่ะครับ?”
“….”
“พี่เจนจะพาจิ๊บมาที่ระเบียงทำไมครับ เราจะไม่เอาต์ดอร์กันนะ” หลังเห็นว่าคุณเจนกำลังพาจุ๊บจิ๊บมายังระเบียงชั้นสองของบ้าน ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลัง จุ๊บจิ๊บก็รีบส่งเสียงโวยวายออกมาด้วยความตกใจ โดยในเวลาเดียวกันนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกกลัวคุณเจนขึ้นมา เพราะในตอนนี้แววตาของผีหนุ่มเริ่มฉายความแข็งกระด้างยิ่งกว่าที่เคย ไหนจะใบหน้านิ่ง ๆ ดูไม่ยินดียินร้ายกับอะไรทั้งสิ้น
“พ—พี่เจน ไม่เอาครับ”
“ทำไมล่ะ เพื่อความตื่นเต้นไง” คุณเจนเอ่ย พลางวางร่างของจุ๊บจิ๊บไว้
ตรงขอบระเบียงอย่างหมิ่นเหม่ ซึ่งถ้าหากคุณเจนนึกคึกผลักจุ๊บจิ๊บให้ตกลงไป หากเขาไม่กระดูกหัก จุ๊บจิ๊บก็ต้องเจ็บหนักแน่ เพราะด้านหลังนั้นมันเป็นโพรงป่าไมยราบรกทึบ
“พี่เจน…”
“ทำไมหน้าซีดจัง ไม่ยิ้มแล้วเหรอ” คุณเจนถามจุ๊บจิ๊บด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ โดยในขณะเดียวกันนั้นอีกฝ่ายก็จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา
“พี่เจน อย่าทำ!” คราวนี้จุ๊บจิ๊บถึงกับร้องเสียงหลงและรีบยึดเหนี่ยวร่างของคุณเจนเอาไว้โดยพลัน เมื่อจู่ ๆ คุณเจนก็แกล้งผลักให้จุ๊บจิ๊บหงายหลังลงไป แต่ก็ยังประคองกันเอาไว้อยู่
“พี่เจนครับ จิ๊บไม่เล่นแล้ว” หลังกลับมาทรงตัวอยู่ที่ขอบระเบียงได้แล้ว จุ๊บจิ๊บก็พูดขึ้นอีกครั้ง พร้อมพยายามจะดันร่างของคุณเจนออกให้พ้นทาง เพื่อที่เขาจะได้เดินกลับเข้าไปในบ้านได้ แต่ทว่าในจังหวะนั้นคุณเจนก็ได้ผลักร่างของจุ๊บจิ๊บให้หงายหลังตกระเบียงอย่างแรง
…. และไม่มีการรั้งร่างของเขาเอาไว้อีกแล้ว
“มือเหนียวจัง จะไม่ยอมตกลงไปงั้นเหรอ?” เมื่อคุณเจนเห็นว่าจุ๊บจิ๊บกำลังใช้มือข้างหนึ่งเกาะขอบระเบียงเอาไว้ เพื่อไม่ให้ตัวเองตกลงไปในป่าไมยราบที่เต็มไปด้วยหนาม อีกฝ่ายก็พูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะย่อตัวลงนั่งแล้วจัดการงัดมือของจุ๊บจิ๊บออกจากขอบระเบียงที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียว
“พี่เจน ไม่!”
เฮือก!
“อ๊ะ…” ในจังหวะที่จุ๊บจิ๊บกำลังจะร่วงลงสู่โพรงป่าไมยราบ จู่ ๆ ภาพเหตุการณ์ทุกอย่างก็ถูกตัดไปกะทันหัน และเขาก็ได้มารู้สึกตัวอีกครั้งก็ตอนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงทั้งเหงื่อซมเต็มร่าง
ซึ่งยังไม่ทันที่จุ๊บจิ๊บจะได้หายงง เขาก็ต้องหันมองไปที่ปลายเตียงเสียก่อน เมื่อในตอนนี้คุณเจนกำลังนั่งแทรกอยู่กลางหว่างขาของเขา
“พี่เจน…” ขณะที่กำลังมึนงงกับทุกอย่าง เพราะไม่รู้ว่าอันนี้เป็นความจริงหรือความฝัน จุ๊บจิ๊บก็ต้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง เมื่อความรู้สึกบางอย่างกำลังเล่นงานเขา เพราะคุณเจนไม่ได้แค่นั่งแทรกอยู่กลางหว่างขาเท่านั้น
แต่อีกฝ่ายยังสอดใส่บางอย่างเข้ามาในร่างของจุ๊บจิ๊บด้วย
“รู้สึกดีไหม”
“….”
“จิ๊บรู้สึกดีไหมครับ?” ระหว่างที่คุณเจนกำลังกระแทกกระทั้นเข้ามาในร่างของจุ๊บจิ๊บอย่างเป็นจังหวะ อีกฝ่ายก็เอ่ยถามกันเสียงหวาน ดูไม่เหมือนคุณเจนในตอนแรกเลยแม้แต่นิด
“จิ๊บกำลังงงอยู่ ตกลงตอนนี้มันเป็น อ๊ะ! ม—มันเป็นความจริงหรือความฝันกันแน่” จุ๊บจิ๊บถามทั้งคิ้วขมวด พร้อมเริ่มหันมองซ้ายขวาด้วยความหวาดกลัว หลังบรรยากาศในตอนนี้มันดูน่ากลัวมาก เพราะจู่ ๆ เสียงของหมาจรจัดก็ต่างพากันหอนระงมขึ้นมาพร้อมกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ซึ่งพอจุ๊บจิ๊บเลื่อนสายตากลับมามองคุณเจนอีกครั้ง เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
เพราะคุณเจนกำลังไม่มีหัว
“ม—ไม่เอา ไม่เอาแล้ว!” เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังเอากับผีจริง ๆ และไม่ใช่คุณเจนอีกแล้ว จุ๊บจิ๊บก็รีบขยับตัวหนีให้หลุดพ้นจากการสอดใส่ทันที โดยนอกจากนั้นเขาก็ยังพยายามถีบเข้าที่กลางอกของผีด้วย แต่ทว่าในจังหวะที่จุ๊บจิ๊บกำลังจะออกแรงยันแผ่นอกของผีนั้น ผีหนุ่มก็คว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของเขาราวกับ
รู้จังหวะ
“เชี่ย! ปล่อย” หลังถูกผีกระตุกข้อเท้าอย่างแรง เพื่อให้ร่างของจุ๊บจิ๊บถลาเข้าไปหาอีกฝ่าย จุ๊บจิ๊บก็ถึงกับต้องอุทานคำหยาบออกมา ก่อนที่เขาจะรวบรวมเรี่ยวแรงของตัวเองถีบเข้าที่ร่างผีอีกครั้งชนิดแบบสุดแรงเกิด แล้วก็รีบวิ่งลงเตียงเพื่อเข้าไปยังห้องพระทันที ตามประสาคนที่มีความเชื่อว่าพระกันผีได้
“พระ พระอยู่ไหน!” เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องพระได้แล้ว จุ๊บจิ๊บก็มองหาพระพุทธรูปที่เข้าท่ามากที่สุดขึ้นมาถือเอาไว้โดยพลัน และในจังหวะเดียวกันนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนกำลังวิ่งตามมาด้วย แล้วพอจุ๊บจิ๊บคว้าพระได้แล้ว เสียงเปิดประตูห้องพระก็ดังขึ้นทันที
“ม—มีพระนะเว้ย!” หลังหมุนตัวหันกลับไปเผชิญหน้ากับผีเรียบร้อยแล้ว จุ๊บจิ๊บที่กำลังยืนหลับตาปี๋เพราะไม่อยากเห็นผีหัวขาดก็รีบขู่ฟ่อทันที โดยเขาก็ไม่ได้พูดเปล่าแต่ยังนำองค์พระขึ้นโชว์ผีด้วย เนื่องจากเขาต้องการจะให้ผีกลัว ซึ่งหลังจากที่จุ๊บจิ๊บชูพระขึ้นแล้ว ความเงียบก็เข้าปกคลุมเขาจนจุ๊บจิ๊บเริ่มรู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เริ่มดีใจ มันก็มีเสียงกระซิบที่ข้างใบหูเสียก่อน และนั่นก็ทำให้จุ๊บจิ๊บถึงกับตัวแข็งทื่อ
“รู้ไหม พระไม่ได้กันผีนะ”
