บทที่ 17 บท 9.1
“จิ๊บ… จิ๊บไปเอาเอกสารติวมาแล้วนะ ทำไมถึงไม่เริ่มติวสักทีล่ะ?”
“ก็จิ๊บขี้เกียจ” ด้านหลังม่านกรองแสง ขณะที่จุ๊บจิ๊บกำลังนอนเปื่อยอยู่บนเตียงพร้อมด้วยคุณเจน เขาก็บอกกับเจ้าของบ้านด้วยน้ำเสียงงัวเงียเล็กน้อย หลังเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้จุ๊บจิ๊บได้แวะออกไปเอาเอกสาร และหนังสือที่เขาเคยใช้ติวสอบวัดระดับภาษามาจากบ้านของพ่อแม่
“จิ๊บจะขี้เกียจได้ยังไง ไหนบอกว่าอยากทำงานที่บริษัทเจน หรือว่าเปลี่ยนใจแล้ว?” คุณเจนถาม
“ก็อยาก… แต่จิ๊บก็ขี้เกียจติวอะ”
“….”
“จิ๊บขอเวลานอนเปื่อยอีกสักชั่วโมงนะพี่เจน เพราะเมื่อคืนจิ๊บก็นอนไม่ค่อยหลับ” จุ๊บจิ๊บเอ่ยเสียงอ้อน โดยสาเหตุที่ทำให้เขานอนไม่หลับนั้น นั่นก็เป็นเพราะว่าจุ๊บจิ๊บคิดมากเรื่องของคุณเจน เนื่องจากเท่าที่เขาฟังบทสนทนาของเมื่อคืนนี้แล้ว มันดูเหมือนว่าความจำบางส่วนของคุณเจนจะหายไป
“จิ๊บคิดมากเรื่องเจนเหรอ”
“ใช่ครับ เมื่อคืนนี้จิ๊บเอาแต่นอนคิดเรื่องของพี่” จุ๊บจิ๊บยอมรับไปตามตรงแล้วพูดต่อ “ถ้าความจำบางส่วนของพี่เจนหายไปแบบนี้ แล้วจิ๊บจะช่วยพี่เจนได้ยังไงล่ะครับ”
“แต่บางทีเรื่องนี้มันอาจจะไม่สำคัญก็ได้นะ”
“ต้องสำคัญสิครับ เพราะสัญชาตญาณจิ๊บบอกอย่างนั้น แล้วบางที…มันก็อาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่พี่เจนอยากให้จิ๊บช่วยก็ได้” จุ๊บจิ๊บว่าพลางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เพื่อสบตากับคุณเจน หลังในตอนนี้เขากำลังนอนซุกตัวอยู่ข้างคุณเจน
“จิ๊บรู้ครับว่าตอนนี้พี่เจนก็ยังไม่เชื่อใจกันเท่าไรนัก ดังนั้นก็ไม่ต้องกดดันตัวเองนะครับ เพราะจิ๊บมีเวลาอยู่กับพี่เจนตั้งหลายเดือนแน่ะ”
“แล้วหลังจากนี้ล่ะ จิ๊บจะไปอยู่ที่ไหน?” คุณเจนถามต่อ
“ก็กลับไปใช้ชีวิตของตัวเองไงครับ ก่อนหน้านี้เคยใช้ชีวิตยังไงก็กลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นแหละ ยกเว้นคุณนายเอื้องอยากจะต่อสัญญาอีกนะ” ว่าจบ จุ๊บจิ๊บก็เริ่มฝืนจิตใจตัวเองต่อด้วยการลุกขึ้นนั่ง เพื่อเตรียมตัวลงไปติวสอบที่ชั้นล่างของบ้านต่อ แม้ว่าในความจริงเขาจะไม่อยากมานั่งติวอะไรแบบนี้แล้วก็ตาม
เพราะจุ๊บจิ๊บเป็นลูกคนเดียว ดังนั้นเขาจึงมักชินที่จะลองทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ทั้งที่จุ๊บจิ๊บเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะสำเร็จหรือเปล่า
ตั้งแต่ที่เขาเรียนจบปริญญาตรีมา จุ๊บจิ๊บก็ได้ออกมาใช้ชีวิตเพียงลำพังมาโดยตลอด หลังเขาเคยลั่นวาจากับพ่อแม่ไว้แล้วว่าเขาจะไม่ขอเงินพ่อแม่อีก ทันทีที่เขาเรียนจบ
แต่ก็นั่นแหละ…พอถึงคราวที่เขาต้องหาเลี้ยงตัวเองจริง ๆ ชีวิตของเขาก็ไม่ค่อยจะรอดนัก เพราะจนถึงตอนนี้จุ๊บจิ๊บก็ยังไม่ได้งานที่ตัวเองอยากได้เลย
ขณะที่กำลังนั่งติวหนังสืออยู่ที่ชั้นล่างของบ้านเพียงลำพัง จุ๊บจิ๊บก็เอาแต่นึกถึงเรื่องของคุณเจนไปด้วย เมื่อจู่ ๆ เขาก็ได้ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา และกำลังคิดว่าผู้ชายคนที่อยู่ในรูปภาพของคุณเจนนั้น อาจจะมีสถานะเป็นทั้งคนรักของคุณเจน และมีบทบาทสำคัญในบริษัทด้วย
ถ้าคุณเจนไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุล่ะ แต่เป็นการทำให้ดูเหมือนว่าตายด้วยอุบัติเหตุโดยผู้ชายคนนี้?
หลังคิดได้เช่นนั้น จุ๊บจิ๊บก็ถึงกับต้องวางปากกาแล้วหยุดติวกะทันหัน เพื่อนั่งคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง เพราะข้อสันนิษฐานนี้มันก็ดูเป็นไปได้อยู่ไม่น้อย
คุณเจนอาจจะไปรู้อะไรบางอย่างที่คนรักของตัวเองแอบทำเอาไว้ก็ได้ และในหลังจากนั้นคุณเจนก็เกิดความเกลียดชังขึ้นมา ซึ่งยังไม่ทันที่คุณเจนจะได้จัดการอะไรต่อ อีกฝ่ายก็ถูกคนรักฆ่าปิดปากเสียก่อน เพราะต้องการจะรักษาผลประโยชน์ของตัวเองเอาไว้
“หรือมันจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ วะ ดูเป็นไปได้อยู่นะเนี่ย” เมื่อพยายามคาดเดาอะไรต่าง ๆ แล้ว จุ๊บจิ๊บก็ว่าต่อทั้งคิ้วขมวด พร้อมกับเริ่มกัดเล็บไปด้วย เพราะถ้าสมมติมันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เขาจะต้องทำอย่างไร เพื่อให้คุณเจนได้รับความยุติธรรมล่ะ
“เฮ้อ เครียดจัง” เนื่องจากยิ่งคิดมากเท่าไร จุ๊บจิ๊บก็ยิ่งปวดหัวมากขึ้นเท่านั้น นั่นจึงทำให้เขาต้องพึมพำออกมาเบา ๆ แล้วหันไปมองนาฬิกาที่ข้างผนัง เพื่อดูว่าตอนนี้มันเป็นเวลากี่โมงแล้ว
“เหมือนเราจะลืมอะไรบางอย่างเลยแฮะ ลืมอะไรวะ” ขณะที่กำลังนั่งจ้อง
หน้าปัดนาฬิกาอยู่นั้น จุ๊บจิ๊บก็พยายามทบทวนสิ่งที่เขาต้องทำในวันนี้ด้วย เมื่อเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังลืมทำอะไรบางอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน
“นึกออกแล้ว! ลืมจนได้สินะ” หลังนึกได้แล้วว่าตัวเองลืมทำอะไร จุ๊บจิ๊บก็พึมพำออกมาอีกครั้ง พลางใช้นิ้วคลึงเข้าที่ข้างขมับของตัวเอง เพราะเขาลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้เขาจะต้องออกไปที่ห้างสรรพสินค้า เพื่อไปซื้อวัตถุดิบเตรียมมาอบเค้กกล้วยหอม
เนื่องจากจุ๊บจิ๊บตั้งใจว่าในวันพรุ่งนี้เขาจะออกไปตักบาตรให้คุณเจน
เมื่อคิดได้เช่นนั้นจุ๊บจิ๊บก็ไม่รอช้า เขารีบเก็บปากกาและปิดหนังสือติวของตัวเองทันที ก่อนจะรีบวิ่งกลับขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน เพื่อไปเอากระเป๋าเงินและถุงผ้าเตรียมจะออกไปข้างนอกตั้งแต่ตอนนี้ เพราะเขาไม่อยากกลับมาถึง
บ้านค่ำ
