บทที่ 18 บท 9.2
“นี่ยังดีนะ ที่มานึกได้ตอนเย็นเนี่ย” ภายในห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน ขณะที่จุ๊บจิ๊บกำลังไล่อ่านวัตถุดิบที่จะต้องใช้ทำเค้กกล้วยหอม เขาก็พูดขึ้นคล้ายกับจะตำหนิตัวเองเบา ๆ เพราะถ้าหากเขานึกได้ช้ากว่านี้ เห็นทีความตั้งใจที่จุ๊บจิ๊บอยากจะทำให้คุณเจนก็คงจะไม่ได้ทำแน่
“ไหนวะ กลิ่นวานิลลา” หลังจัดการหยิบกล้วยหอมและอัลมอนด์สไลด์ลงใส่ตะกร้าเรียบร้อยแล้ว จุ๊บจิ๊บก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง พร้อมกวาดสายตามองหากลิ่นวานิลลาที่จะเอาไปทำขนมด้วย โดยเหตุผลที่ทำให้เขาเลือกทำเค้กกล้วยหอมนั้น
ก็เป็นเพราะเมื่อคืนนี้คุณเจนบอกว่าอีกฝ่ายชอบกินเค้กกล้วยหอม
“อ้อ! นี่ไง” เมื่อกวาดสายตามองหากลิ่นวานิลลาขวดเล็กเจอแล้ว จุ๊บจิ๊บก็พูดขึ้นเบา ๆ พร้อมรีบหยิบมันมาทันที และในหลังจากนั้นเขาก็เดินไปหยิบวัตถุดิบอื่น ๆ ต่อไม่ว่าจะเป็นเบกกิ้งโซดา ผงฟู และแป้งเค้ก โดยหลังจากที่เขา
ได้วัตถุดิบทุกอย่างครบแล้ว จุ๊บจิ๊บก็ไม่รอช้าเขารีบไปจ่ายเงินและขึ้นรถแท็กซี่
เพื่อเดินทางกลับทันที
“นี่บ้านน้องอยู่แถวนี้เหรอ?”
“อ๋อ ใช่ครับ” ในรถแท็กซี่ ระหว่างที่กำลังเดินทางกลับไปบ้านของคุณเจนอยู่นั้น คนขับรถก็ได้ถามขึ้น
“หูย งั้นน้องก็ถือว่าใจกล้าอยู่นะเนี่ย เพราะคนขับแท็กซี่ด้วยกันเขาลือกันหนาหูมากเลยนะว่าแถวนี้น่ะ…ผีเฮี้ยนมาก เพราะมันมีอุบัติเหตุเมื่อช่วงต้นปีที่ผ่านมา แล้วเวลาที่ใครขับรถมาส่งลูกค้าแถวนี้นะ…ชอบเจอดีกันทุกราย”
“….”
“อ—เอ่อ ว่าแต่น้องไม่ใช่ผีใช่ไหมครับ” คราวนี้แท็กซี่ถามต่อพร้อมกับเริ่มจ้องจุ๊บจิ๊บผ่านกระจกหลัง ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก หลังอีกฝ่ายเห็นว่าจุ๊บจิ๊บไม่ได้ตอบโต้กลับไป
“ก็ไม่ใช่น่ะสิครับ พี่ก็เพิ่งรับผมมาจากห้างสรรพสินค้านะ อย่าลืมสิ”
เมื่อรถใกล้จะถึงบ้านของคุณเจนแล้ว จุ๊บจิ๊บถึงค่อยตอบ พร้อมกับรีบยื่นเงิน
ค่าโดยสารให้แท็กซี่ทันที และเมื่อเขาได้รับเงินทอนกลับคืนมาแล้ว จุ๊บจิ๊บถึงค่อยลงจากรถโดยสาร
ซึ่งในจังหวะที่จุ๊บจิ๊บก้าวเท้าลงจากรถปุ๊บ เสียงของหมาจรจัดก็ต่าง
พากันหอนระงม เพื่อต้อนรับเขาทันที ทำเอาแท็กซี่ต้องรีบกลับรถโดยพลัน
เมื่ออีกฝ่ายน่าจะไม่เชื่อว่าจุ๊บจิ๊บไม่ได้เป็นผีจริง ๆ โดยหลังจากที่แท็กซี่ขับออกไป
ไกลแล้ว จุ๊บจิ๊บที่กำลังหอบหิ้วของเข้าบ้านก็ได้แต่ระบายยิ้มออกมาจาง ๆ
เพราะจู่ ๆ เขาก็นึกภูมิใจในชื่อเสียงของสามี
“นี่ก่อนที่เราจะออกไป เราลืมเปิดไฟไว้เหรอวะ” เมื่อไขประตูเข้ามาในบ้านเรียบร้อยแล้ว จุ๊บจิ๊บก็ได้แต่พึมพำออกมาเบา ๆ พร้อมกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บ้าน หลังในตอนนี้ภายในบ้านกำลังมืดสนิท ทั้งที่จุ๊บจิ๊บจำได้ว่าก่อนที่เขาจะออกไปห้างสรรพสินค้า เขาได้เปิดไฟทิ้งเอาไว้แล้ว
“สงสัยเราน่าจะลืมจริง ๆ แฮะ” หลังใช้เวลาปรับสภาพสายตา เพื่อให้คุ้นชินกับความมืดอยู่นานพักใหญ่ จุ๊บจิ๊บก็พูดขึ้นอีกครั้ง พร้อมค่อย ๆ เดินถือถุงของไปวางไว้ที่เคาน์เตอร์ครัว ซึ่งเขาก็ตั้งใจว่าหลังจากที่วางของเสร็จ จุ๊บจิ๊บก็จะเดินไปเปิดไฟต่อ แต่ทว่าเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
แฮ่!
“ไอ้เวร!” ในจังหวะที่จุ๊บจิ๊บกำลังจะหมุนตัว เพื่อเดินไปกดสวิตช์ไฟต่อ เขาก็รีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ และออกแรงถีบไปข้างหน้าอย่างแรง เมื่อจู่ ๆ
คุณเจนที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่ตอนไหนได้พุ่งตัวเข้าใส่จุ๊บจิ๊บแบบที่ไม่ให้เขาได้ตั้งตัว
“พี่เจน!” หลังตั้งสติได้และเห็นอีกคนล้มหงายหลังไปแล้ว จุ๊บจิ๊บก็เอ่ยอีกครั้งด้วยน้ำเสียงตกใจ ก่อนที่เขาจะรีบถลาเข้าไปคว้าร่างคุณเจนขึ้นจากพื้นทันที
“พี่เจน จิ๊บขอโทษครับ แต่ว่า…พี่เล่นอะไรของพี่เนี่ย!”
“ก็แค่อยากจะแกล้งเล่นเฉย ๆ แต่เจนก็ลืมไปว่าไม่ควรจะมาร่างทึบแบบนี้” เมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นได้ คุณเจนก็ตอบกลับมาพลางขยับต้นคอเล็กน้อย คล้ายกับแรงถีบของจุ๊บจิ๊บทำให้กระดูกต้นคอของอีกฝ่ายเคลื่อน โดยนั่นก็ทำให้จุ๊บจิ๊บต้องถามขึ้นอีกครั้ง
“แล้วนี่เจ็บมากไหมครับ?”
“เจนตายแล้ว เพราะงั้นเวลาโดนอะไรแบบนี้ก็จะเจ็บเพียงแค่เสี้ยววิเท่านั้น”
“….”
“แต่ว่าจิ๊บเนี่ย…เท้าหนักใช่ย่อยเลยนะ”
“ก็ดูพี่เจนสิ เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง” จุ๊บจิ๊บเอ่ยทั้งคิ้วขมวดและในหลังจากนั้น เขาก็ได้เดินไปเปิดไฟต่อ จนทำให้ในที่สุดบ้านทั้งหลังก็สว่างขึ้นมาอีกครั้ง
“ก่อนที่จิ๊บจะออกจากบ้านไป จิ๊บจำได้ว่าตัวเองเปิดไฟทิ้งเอาไว้แล้ว นี่พี่เจนเป็นคนปิดเหรอครับ?” จุ๊บจิ๊บหันกลับไปถามคุณเจนอีกครั้ง หลังเขาคิดว่านี่เป็นฝีมือของอีกฝ่าย
“ใช่ เจนเป็นคนปิดมันเอง แล้วเพิ่งจะปิดตอนที่จิ๊บกำลังเดินเข้าบ้านมานี่เอง”
“ทำไมล่ะครับ” จุ๊บจิ๊บถามต่ออย่างไม่เข้าใจ
“ก็เจนเห็นจิ๊บเดินยิ้มมา แล้วมันหมั่นไส้”
“เฮ้อ เพราะพี่เจนชอบแกล้งแบบนี้ไงครับ ชาวบ้านเขาถึงพากันกลัวนัก ขนาดเมียของตัวเองก็ยังไม่ยอมเว้นเลย” จุ๊บจิ๊บพูด พร้อมเดินกลับมาเปิดถุงผ้าที่เขาได้มาจากห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง เพื่อนำเอาวัตถุดิบสดบางส่วนไปแช่ในตู้เย็นเอาไว้ โดยเขาก็ตั้งใจว่าในวันพรุ่งนี้จะตื่นให้เช้ากว่าปกติ เพื่อลงมาทำเค้กกล้วยหอมเตรียมเอาไปตักบาตร
“จิ๊บไปไหนมา?” ในระหว่างที่จุ๊บจิ๊บกำลังจัดการพวกของสดอยู่นั้น คุณเจน
ก็ถามขึ้นพร้อมเดินตามมาที่ครัว
“จิ๊บไปห้างมาครับ เพราะจิ๊บตั้งใจว่าในวันพรุ่งนี้จิ๊บจะทำเค้กกล้วยหอม แล้วเอาไปตักบาตร”
“….”
“นี่จิ๊บตั้งใจจะทำให้พี่เจนโดยเฉพาะเลยนะ” จุ๊บจิ๊บเอ่ย ซึ่งนั่นก็ทำให้คุณเจนถึงกับยิ้มแฉ่งทันที
“น่ารัก” คุณเจนกล่าวชม โดยคำชมจากอีกฝ่ายนั้นก็ทำให้จุ๊บจิ๊บเริ่มระบายยิ้มออกมาบ้าง
