บทที่ 19 บท 9.3
แม้จุ๊บจิ๊บจะเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะคนของคุณนายเอื้อง เมียรับจ้างหรืออะไรก็ตามแต่ ที่ไม่ได้รับความยินยอมจากคุณเจน แต่นั่นก็ไม่เป็นปัญหาอะไร เนื่องจากจุ๊บจิ๊บและคุณเจนต่างเข้ากันได้ดี
อาจเพราะไม่เคยตั้งตัวเป็นศัตรูกับคุณเจนตั้งแต่แรก ไหนจะพยายามช่วยเหลือและพยายามปรับตัวให้เข้ากับบ้านหลังนี้ นั่นจึงทำให้ตั้งแต่ที่จุ๊บจิ๊บย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ร่วมสองสัปดาห์ เขาก็ไม่เคยมีปัญหากับเจ้าของบ้านอย่างจริงจังเลย มากที่สุดก็มีแค่บ่นกันบ้างเท่านั้น
ไม่ผีบ่นคน… คนก็บ่นผี… อะไรเถือกนั้น
“จุ๊บจิ๊บ”
“ว่าไงครับ”
“ตรงนี้ใครทำ?”
“….”
“มาเก็บเลย”
“เดี๋ยวจิ๊บเดินไปเก็บครับ” ขณะที่กำลังเปิดโทรทัศน์พร้อมกับนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา จุ๊บจิ๊บก็หันไปพูดกับคุณเจนด้วย หลังอีกฝ่ายกำลังยืนอยู่ตรงจุดที่จุ๊บจิ๊บวางหนังสือติวทิ้งเอาไว้ และข้าง ๆ หนังสือติวของเขานั้นก็มีถุงขนมที่จุ๊บจิ๊บกินระหว่างนั่งติวกองเอาไว้อยู่
“มาเก็บเดี๋ยวนี้” คุณเจนออกปากสั่งอีกครั้ง เมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าจุ๊บจิ๊บยังคงนั่งนิ่งอยู่
“ก็เดี๋ยวจะไปเก็บไงครับ แต่ขอเล่นโทรศัพท์ก่อน”
“จิ๊บ”
“….”
“เจนเตือนแล้วนะ”
“คุณเจนอะ!” สิ้นเสียงของคุณเจน เสียงโวยวายของจุ๊บจิ๊บก็ดังขึ้นโดยพลัน หลังจู่ ๆ โทรศัพท์ที่เขากำลังเล่นอยู่นั้นก็ดับไปต่อหน้าต่อตา ทั้งที่แบตเตอรี่ก็ยังเต็มอยู่ ซึ่งทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ก็เป็นฝีมือของคุณเจน
“ตอนนี้ไม่มีโทรศัพท์ให้เล่นแล้ว เพราะงั้นลุกมาเก็บเลย” คุณเจนพูดขึ้นเสียงเข้ม พลางลากสายตามองกลับไปยังกองถุงขนมอีกครั้ง ทำเอาจุ๊บจิ๊บถึงกับออกอาการกระฟัดกระเฟียดทันที
“ฮึ่ย!” จุ๊บจิ๊บส่งเสียงฮึมฮำในลำคอ พร้อมแสดงท่าทีไม่พอใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง แต่ถึงอย่างนั้น…เขาก็ยังยอมลุกขึ้นจากโซฟา และตรงไปเก็บกองถุงขนมของตัวเองลงใส่ถังขยะ โดยหลังจากที่จุ๊บจิ๊บทำความสะอาดโต๊ะให้คุณเจนเรียบร้อยแล้ว เขาก็หอบเอาหนังสือติวของตัวเองหนีอีกคนขึ้นไปยังห้องนอนทันที
“จะไม่กินข้าวเย็นหรือไง” คุณเจนตะโกนไล่หลังตามมา
“ไม่กินแล้ว ฮึ่ย!” จุ๊บจิ๊บตะโกนตอบกลับไป
เมื่อเดินเข้ามาในห้องนอนแล้ว จุ๊บจิ๊บก็บ่นกับตัวเองต่อด้วยอารมณ์หงุดหงิด และหลังจากที่เขาจัดการเก็บหนังสือติวแล้ว จุ๊บจิ๊บก็มาง่วนอยู่กับการเปิดโทรศัพท์ของตัวเองต่อ เนื่องจากจุ๊บจิ๊บไม่รู้ว่าคุณเจนทำให้มันดับไปชั่วคราว หรือว่าอีกฝ่ายจงใจทำให้มันดับไปถาวร
“ทำไมถึงเปิดไม่ติดเนี่ย!” หลังพยายามกดเปิดโทรศัพท์ของตัวเองอยู่ประมาณสองสามรอบ จุ๊บจิ๊บก็เอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว พร้อมพยายามกดเปิดโทรศัพท์อยู่ซ้ำ ๆ ซึ่งในตอนแรกเขาก็เริ่มใจเสียแล้ว เพราะโทรศัพท์มันเปิดไม่ติดเสียที แต่พอจุ๊บจิ๊บลองพยายามต่ออีกสักห้าหกครั้งได้ เขาก็ค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อยี่ห้อโทรศัพท์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแล้ว
“พี่เจนเอาอีกแล้ว!” ในจังหวะที่จุ๊บจิ๊บเงยหน้าขึ้นมา แล้วตั้งท่าจะไปอาบน้ำต่อ เขาก็พูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงตกใจ เมื่อจู่ ๆ คุณเจนก็มาปรากฏตัว
นั่งอยู่บนเตียงแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง
“จุ๊บจิ๊บนี่ขี้ตกใจจัง” คุณเจนว่า
“โอ้โห พี่เจนไม่ดูตัวเองบ้างเลยอะ”
“….”
“ชอบโผล่พรวดแบบนี้แล้วใครมันจะไม่ตกใจบ้าง จิ๊บไม่กลัวผีก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจิ๊บจะไม่ตกใจเวลาที่พี่เจนโผล่พรวดแบบนี้นะ” จุ๊บจิ๊บเอ่ยทั้งคิ้วขมวด ก่อนที่เขาจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวของตัวเองเตรียมจะไปอาบน้ำ
โดยก่อนที่จุ๊บจิ๊บจะเดินเข้าไปในห้องน้ำนั้น เขาก็แอบชะงักไปเล็กน้อย หลังจุ๊บจิ๊บกำลังลังเลว่าควรจะบอกคุณเจนดีหรือเปล่า เพราะตอนนี้เขาก็กำลังโกรธคุณเจนอยู่ แต่ในขณะเดียวกันนั้นก็อยากจะให้คุณเจนตามเข้าไปในห้องน้ำด้วย
“พี่เจน ว—วันนี้จุ๊บจิ๊บจะแช่ตัวนะ” ว่าจบ จุ๊บจิ๊บก็รีบเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำทันที
