บทที่ 8 บท 5.1
“เจนเป็นเพื่อนเล่นเหรอ?”
“ม—ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่เพื่อน” หลังถูกจี้ถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงดุ ๆ
จุ๊บจิ๊บจึงต้องตอบกลับไปเสียงแผ่วและเริ่มนิ่งไปพักหนึ่ง เพราะไม่รู้จะพูดอะไรอีก
“จิ๊บอยากเห็นหน้ากันไม่ใช่เหรอ งั้นก็พลิกตัวหันกลับมามองกันสิ” คุณเจนที่กำลังนอนซ้อนหลังกันอยู่พูดขึ้น
“แล้วทำไมพี่เจนต้องออกมาตอนนี้ด้วยครับ ทำไมถึงไม่ออกมาตอนกลางวันล่ะ เพราะจิ๊บก็อุตส่าห์เรียกตั้งนาน” จุ๊บจิ๊บที่ยังคงนอนตัวแข็งทื่อและยังไม่กล้าหันกลับไปหาเอ่ยถาม
“ก็ตอนกลางวันมันต้องใช้พลังงานเยอะ”
“….”
“แต่ตอนนี้ไม่ต้องใช้อะไรมากมายแล้ว เพราะงั้นก็หันกลับมามองกันสิจิ๊บ ไหนคุณบอกว่าอยากเห็นหน้าผัวตัวเอง”
“นั่นสิ…” หลังเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะถามคุณเจน นั่นจึงทำให้จุ๊บจิ๊บรีบพลิกตัวหันกลับไปหาอีกฝ่ายทันที ซึ่งมันก็เป็นอีกครั้งที่ปลายจมูกของทั้งคู่สัมผัสกัน แต่ในคราวนี้คุณเจนไม่ได้หายไปอีกแล้วและก็กลายเป็นจุ๊บจิ๊บเสียเองที่ต้องเป็นฝ่ายขยับหน้าหนี
“คุณ…ดูไม่เหมือนคนตายเลยครับ” เมื่อได้มีโอกาสสังเกตเครื่องหน้าของคุณเจนอย่างชัด ๆ โดยที่ไม่ได้ผ่านรูปภาพ จุ๊บจิ๊บก็พูดขึ้นอีกครั้งพลางสังเกตคิ้ว ตา จมูกและปากของอีกฝ่ายไปด้วย ซึ่งเขาก็ยังยืนยันคำเดิมว่าลูกชายของคุณนายเอื้องหน้าตาดีมาก เผลอ ๆ ดูดีกว่าในภาพถ่ายด้วยซ้ำ แต่ก็น่าเสียดายที่เสียไปตั้งแต่อายุยังน้อย
“แล้วแบบไหนที่เหมือนคนตายล่ะ ต้องเป็นแบบนี้หรือเปล่า?” ว่าจบ ใบหน้าหล่อ ๆ ของคุณเจนก็เริ่มมีแผลที่น่าสยดสยองขึ้นมา ทำเอาจุ๊บจิ๊บต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นโดยพลัน เนื่องจากมันเป็นภาพที่น่ากลัวเกินกว่าที่เขาจะรับไหว โดยนี่ก็น่าจะเป็นสภาพของคุณเจนตอนที่ประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิต
“พ—พี่เจนไม่เอาครับ ไม่เอาแบบนี้” จุ๊บจิ๊บบอกอีกฝ่าย ขณะที่เขาก็กำลังหลับตาปี๋เพราะความตื่นกลัว
“ไม่เอาก็ไม่เอา”
“พี่เจนกลับไปเป็นสภาพเดิมหรือยังครับ?”
“สภาพไหน?”
“แบบที่ไม่มีแผลน่ะ”
“ครับ กลับมาแล้ว” เมื่อคุณเจนตอบกลับมาเช่นนั้น จุ๊บจิ๊บถึงค่อย ๆ
ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะต้องส่งเสียงร้องโวยวายออกมา เมื่อถูกผีหลอก
“พี่เจนไม่แกล้ง!”
“ฮ่า ๆ กลับมาแล้ว ลองมองใหม่” คุณเจนเอ่ยพลางกลั้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอและในหลังจากนั้นจุ๊บจิ๊บก็ค่อย ๆ แอบขยับเปลือกตาขึ้นอีกรอบด้วยอาการหวาดระแวง ซึ่งพอเขาเห็นว่าคุณเจนกลับมาอยู่ในสภาพปกติแล้ว จุ๊บจิ๊บถึงค่อยกลับมาจ้องคุณเจนแบบเต็มตาอีกครั้ง
“เอ่อ เมื่อคืนนี้เรามีอะไรกันจริง ๆ เหรอครับ?” จุ๊บจิ๊บเข้าประเด็นของตัวเองทันที แล้วเพราะเรื่องนี้แหละถึงทำให้ตลอดทั้งวันนี้เขาเอาแต่ตะโกนเรียกหาคุณเจน
“ก็มีอะไรกันจริง ๆ สิ รอยต่าง ๆ ตั้งแต่แผ่นอกไปจนถึงซอกขาของจิ๊บ มันยังไม่ชัดเจนอีกหรือไง” คุณเจนถามกลับมา โดยนั่นก็ทำเอาจุ๊บจิ๊บถึงกับคิ้วขมวด
“แล้วทำไมผมถึงไม่เจ็บสะโพกล่ะ หรือว่าคุณเจนเป็นฝ่ายรับ?” จุ๊บจิ๊บถามต่อ ซึ่งมันก็ทำให้เขาได้รับรางวัลเป็นการดีดหน้าผากหนึ่งที
“โอ๊ย!”
“ถามอะไรไม่รู้เรื่อง”
“อ้าว ก็คุณนายเอื้องบอกว่าพี่เจนเป็นเกย์เฉย ๆ แต่เธอไม่ได้บอกผมเรื่องนี้นี่” จุ๊บจิ๊บพูดเสียงดัง แล้วเพราะสาเหตุนั้นนั่นแหละหน้าที่แต่งงานกับผีจึงตกเป็นของเขา แทนที่จะเป็นผู้หญิง
“….”
“เอ่อ พี่เจนครับ” จุ๊บจิ๊บเรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงแผ่ว เมื่อเขาเห็นว่าแววตาของคุณเจนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งมันก็เป็นแววตาที่ดูเหมือนกำลังอาลัยอาวรณ์กับบางอย่างอยู่
“ตอนนี้แม่ของฉันสบายดีไหม?” นานเกือบนาทีกว่าที่คุณเจนจะพูดขึ้น และพอจุ๊บจิ๊บสังเกตท่าทีของอีกฝ่ายแล้ว เขาก็รู้สึกได้ว่าคุณเจนคงเป็นห่วงคุณแม่ของตัวเองน่าดู
ก็แน่สิ… ในเมื่อครอบครัวนี้มีกันแค่สองแม่ลูก
