บทที่ 47 บทที่ 47 เหวอไปเลย

ทันทีที่เรือนร่างของใยบัวถูกเปลื้องผ้า ชายหนุ่มก็จับเธอเอนกายนอนลงบนเตียง แม้จะปากเสียใส่เธอไปหลายครั้งแต่เมื่อเห็นความงามที่ถูกปกคลุมด้วยไรขนสีดำบางๆก็อดใจไม่ได้ที่จะยื่นจมูกเข้าไปสูดดม 

อื้อ~ 

ปราน: เธอชื่อใยบัวใช่ไหม 

ใยบัว: ค่ะ... 

ปราน: ฉันจะได้ครางชื่อเธอถูก 

ฮะ!! อีบัวมึงอย่าเพิ่งตายนะนี่มันเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ