บทที่ 17 เฝ้ารอ

"โธ่เว้ย!" น้ำเสียงเกรี้ยวกราดดังลั่นด้วยความหงุดหงิดที่ไม่สามารถทำอะไรได้ดังใจ ขณะกำลังฝึกเดินอยู่ที่สนามหน้าบ้าน จนพานเอ็นตะโร

เมเบล พยาบาลที่รับหน้าที่ดูแลและทำกายภาพบำบัด ซึ่งคนนี้เป็นคนที่เจ็ดเข้าไปแล้วในระยะเวลาหกเดือนเพราะไม่มีใครทนอารมณ์ของรัณย์ได้สักคน แต่เมเบลดูเหมือนจะมีน้ำอดน้ำทนมากกว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ