บทที่ 46 แสดงความเป็นเจ้าของ

 "อื้อออ...ลุงอย่าแกล้ง" คนตัวเล็กรู้สึกตัวตื่นเพราะสัมผัสกับคางสากและริมฝีปากอุ่นของรัณย์ที่คลอเคลียอยู่กับแก้มและริมฝีปากเรียวนุ่ม

"ลุงเหรอ" รัณย์กดคางสากลงไปเถือกไถบนแก้มนุ่ม ก่อนจะซุกไซร้ลงไปที่ซอกคอหอมกรุ่น ดูดดึง ขบเม้ม แล้วฝังคมเขี้ยวลงไป

"อื้อออออ...โอ้ยยยย...ตีปากเลย กัดเก่ง ภิณแค่ละเมอเรีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ