บทที่ 49 หลงเมีย

ภิณลืมตาตื่นขึ้นมาในในตอนเช้าด้วยแสงแรกของวันที่สาดส่องเข้ามาปะทะกับใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างพอดิบพอดี แสงนั้นทำให้ดวงตาที่เพิ่งเปิดขึ้นต้องหรี่ลงปรับแสงอีกครั้ง ก่อนจะลืมตาขึ้นในอ้อมกอดของรัณย์ เขายังคงหลับสนิทด้วยลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ

ภิณมองใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับหนุ่มลูกครึ่งแล้วแอบยิ้มคนเดี...