บทที่ 57 ใจจะขาด

ร่างบอบบางนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าขาวซีดเซียวไร้สีเลือดฝาด ริมฝีปากซีดเผือดไร้สีระเรื่อ ทว่ากลับไม่ได้ลดความสวยลงไปเลยสักนิด ในขณะที่อีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ คนเฝ้าไข้ก็ดูไม่แตกต่างกันเท่าไหร่นัก

สามวันมานี้ ธามเอาแต่นั่งนิ่งไม่ต่างจากคนบนเตียงเท่าไหร่นัก ไม่กิน ไม่นอน ไม่...