บทที่ 43 ไม่เก่งอย่างปากว่า

แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กหวังปลุกผู้ที่ยังคงหลับใหลให้สนใจตน แต่ร่างบอบบางเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยาวสลวยก็ยังคงซุกตัวอยู่กับเตียงนอนหนานุ่มและร่างแกร่งของผู้ที่วาดแขนโอบกอดเธอไว้อย่างทะนุถนอม จมูกโด่งคมสันของคนที่ตื่นแล้วฝังลงที่แก้มนวลฟอดแล้วฟอดเล่า เพื่อปลุกเจ้าหญิงให้ตื่นจากนิทรา

ใ...