บทที่ 5 ตอนที่ 5 ฉันจะให้อย่างที่เธอต้องการ
ตอนที่ 5 ฉันจะให้อย่างที่เธอต้องการ
เมธัสขับรถออกมาจากบ้านของบิดาด้วยความเร็วสูง พอ ๆ กับอารมณ์โทสะที่เกิดขึ้นภายในใจ ด้วยเหตุผลนี้ทำให้เขาถึงได้ไม่อยากกลับมาทานข้าวด้วย เพราะไม่อยากเห็นหน้าผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอายอย่างนฤมล
นึกแล้วมันก็น่าน้อยใจอยู่เหมือนกัน ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรเกี่ยวกับเมียน้อยชั้นต่ำคนนั้น บิดาของเขาก็ดูจะปกป้องและเข้าข้างไปเสียหมด ทำเหมือนกับว่าเขาไม่ใช่ลูกเสียอย่างนั้น
คงใช้มารยาหลอกล่อพ่อของเขามากทีเดียว ถึงได้หลงกันหัวปักหัวปำขนาดนั้น
รถยนต์คันหรูขับตรงไปยังร้านเหล้าเจ้าประจำ สองเท้าเดินตรงเข้าไปภายในร้าน และนั่งอยู่ตรงบาร์หน้าเด็กเสิร์ฟ หวังจะดื่มแอลกอฮอล์เพื่อคลายความอัดอั้นที่มีในใจ
“มาคนเดียวเหรอคะ ถ้าจะขอนั่งด้วยสะดวกไหมคะ” เสียงแหลมของหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ย
แน่นอนว่าเมธัสก็มีหน้าตาหล่อเหลา ดูจากสภาพการแต่งเนื้อแต่งตัวก็ร่ำรวยไม่น้อย ไม่แปลกที่จะดึงดูดหญิงสาวให้เข้ามาหาภายในสถานบันเทิงแห่งนี้
“ไม่สะดวกครับ” รองประธานหนุ่มปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา ไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าหญิงสาวที่เข้ามาอ่อยด้วยซ้ำว่าเธอมีรูปร่างหน้าตาสวยมากขนาดไหน
“มีเรื่องเครียดเหรอคะ ฉันสามารถช่วยคุณได้นะคะ” เธอยังคงคาดคั้น สายตาที่มองร่างสูงใหญ่นั้นดูถูกใจมากทีเดียว
“บอกว่าไม่ต้องเสือก หูหนวกหรือไงวะ” เสียงตวาดดังลั่นทำเอาเธอสะดุ้งตกใจ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอางถอดสีลงอย่างเห็นได้ถนัดตา แม้ว่าจะเสียดายที่อดได้คู่นอนหล่อรวย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าวุ่นวายจึงต้องถอยล่าออกไป
รองประธานวัยสามสิบห้าปีนั่งทำหน้าอมทุกข์อยู่ตลอดเวลา พาให้เด็กเสิร์ฟชายหน้าเคาน์เตอร์เกร็งไปด้วย ดูได้จากเหล้าที่เมธัสกระดกเข้าไปราวกับน้ำเปล่านั้น ทำให้พนักงานชงเสิร์ฟแทบไม่ทันเลย
“ขออีก เอาเข้ม ๆ กว่านี้หน่อย ไม่ต้องกลัวเปลืองหรอก เท่าไหร่ก็เก็บเงินมาเลย ฉันมีจ่าย!”
“ได้ครับ”
พอเหล้าเข้าปากแทนที่จะดับอารมณ์คุกรุ่น ทว่าหัวสมองเอาแต่นึกถึงอลันและแม่ของอลันไม่หยุด
เมื่อไรสองแม่ลูกจะไปให้ไกลจากชีวิตของเขานะ เมื่อถึงเวลานั้นจะทำบุญให้พระมาช่วยล้างซวยในบ้านไล่สิ่งอัปมงคลครั้งใหญ่เลย
เสียงถอนหายใจหงุดหงิดดังแข่งกับเสียงเพลงภายในร้านเหล้า ย้อนไปเมื่อสิบปีก่อนภาพที่เขาเห็นแม่นั่งร้องไห้ยังคงติดตา ตอนนั้นรู้ว่าพ่อเอาคนใช้ขึ้นมาเป็นเมียน้อย มารดาของเขาเสียใจมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถคัดค้านไกรศรได้ คนเป็นประมุขของบ้านมีสิทธิ์เด็ดขาดในการตัดสินใจ อ้างว่าการมีภรรยาเพิ่มเป็นเรื่องที่แม่ของเขาควรเปิดใจให้กว้างและยอมรับให้ได้ อีกอย่างเรื่องพวกนี้มันมีมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว จะทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่โตทำไม
แต่เขาคิดว่ามันเป็นความคิดของคนมากตัณหา ไม่รู้จักพอมากกว่า
แม่งโคตรไม่ยุติธรรม ครอบครัวของเขาไม่มีความสุข แต่เมียน้อยและลูกเมียน้อยกลับเชิดหน้าชูตาอยู่ในบ้านอย่างสบายใจ
ทุเรศสิ้นดี!
เวลาล่วงเลยมาจนถึงสี่ทุ่ม คนที่เริ่มมึนเมาเล็กน้อยก็จ่ายเงินและขับรถยนต์ตรงกลับมาที่บ้าน ในขณะที่กำลังจอดรถสายตาดุดันเหลือบไปเห็นแผ่นหลังบางวิ่งหายไปทางหลังบ้าน นี่ก็คงมาดักรอเพื่ออ่อยเขาอีกแล้วสินะ
ดังนั้นร่างสูงใหญ่จึงเดินตรงดิ่งไปหาคนที่เขาเกลียดขี้หน้าอย่างรวดเร็ว
หมับ!
แรงกระชากที่แขนทำให้อลันรู้สึกเจ็บ ก่อนหน้านี้เขารอทำหน้าที่เปิดประตูรั้วบ้านให้เมธัสเสร็จก็จะรีบเข้าที่พักเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะคารม
แต่ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ อลันถูกตามมาหาเรื่องจนได้
“คุณธัสมีอะไรให้รับใช้หรือเปล่าครับ ผมจะไปนอนแล้ว” อลันรวบรวมแรงทั้งหมดสะบัดแขนออกจากมือคนใจร้าย ก่อนที่จะถอยหลังสองก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง
“จะหนีไปไหนล่ะ ไหน ๆ ก็ออกมารอฉันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”
“ผมแค่รอเปิดประตูรั้วครับ วันนี้ลุงมนไม่ค่อยสบาย” อลันหมายถึงคนงานในบ้านที่มีหน้าที่ดูแลสวน เก็บกวาดต้นไม้ใบหญ้าด้านนอกให้เรียบร้อย และคอยเปิดปิดประตูบ้าน แต่เพราะวันนี้แกป่วยลุกมาไม่ไหว ดังนั้นอลันจึงต้องมาทำหน้าที่นี้แทน
หากจะโบ้ยให้ป้าศรีนวลทำ แกก็แก่มากแล้ว ส่วนกลิ่นจันทร์ก็อย่าหวัง แม้จะชอบงานเสนอหน้าแต่ก็ไม่อยู่รอยันดึกดื่นเพื่อทำงานที่ไม่ใช่หน้าที่ของตัวเองหรอก
“งั้นเข้าทางเธอเลยสินะ”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ” คนตัวเล็กกำลังจะเดินออกไป ทว่าเมธัสดันเอาร่างเข้ามาขวางเอาไว้
“ฉันยังไม่อนุญาตให้เธอไปเลยนะอลัน”
“แล้วคุณธัสต้องการอะไรครับ ในเมื่อไม่อยากเห็นหน้าผม ผมก็จะกลับเข้าห้อง”
“ฮึ! อย่าสำคัญตัวเองผิด คนอย่างฉันไม่อยากลดตัวไปสนทนาด้วยหรอก”
“…”
“ฉันแค่ไม่ชอบที่เห็นเธอเรียกร้องความสนใจโดยการเดินหนีฉัน เพราะมันไม่ได้ผลหรอก อีกอย่าง…เธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น เข้าใจไหม” กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ตีรื้นเข้ามาในจมูกทำให้รู้ว่าตอนนี้เมธัสน่าจะเมามาก แต่อารมณ์โทสะภายในใจก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย ดูได้จากสายตาที่จ้องมองคนตัวเล็กนั้นซึ่งมันเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“งั้นต้องขอโทษด้วยครับ ผมคงรีบไปหน่อย เพราะร้อยมาลัยให้ป้านวลไม่เสร็จ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าจะไม่มีให้ใส่บาตรครับ” อลันเอ่ยเสียงเบา เขาเองก็ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดให้มากความ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจความคิดที่มันค่อนข้างย้อนแย้งก็ตาม
เดินหนีก็ไม่ได้ เผชิญหน้าก็หาว่าอ่อย
ถึงอย่างไรก็ผิดทั้งขึ้นทั้งล่อง…
“จิตสกปรกขนาดนี้ ทำบุญไปทั้งชาติคิดว่าจะได้ขึ้นสวรรค์ไหมถามหน่อย”
“...”
“นิสัยเหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูก จิตใจมืดบอดไม่สนศีลธรรม” เมธัสเองก็กำลังพยายามถึงที่สุด เพื่อให้คำพูดของเขามันไปทิ่มแทงหัวใจของอลัน ให้รู้สึกเจ็บปวดเหมือนที่เขาเป็นอยู่มาตลอดสิบปี ซึ่งมันก็ได้ผลดีทีเดียว เพราะดูได้จากแววตากลมที่สั่นระริกเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำใส และมือสองข้างที่กำแน่นเพราะโดนดูถูก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เอาเถอะอลัน…ถ้าอยากแบกรับความเจ็บปวดเอาไว้คนเดียว ก็จะจัดให้ตามคำขอก็ได้
สองเท้าสืบเข้าไปใกล้ลูกเมียน้อยมากขึ้น อลันตกใจรีบถอยหลังไปชนกำแพงบ้านไร้ซึ่งทางหนี ใบหน้าคมคายที่ยื่นเข้ามาใกล้ทำให้เขาลืมหายใจไปชั่วขณะ
“เป็นอะไร ดีใจหรือไงที่ฉันเข้าใกล้เธอ” ใบหน้าคมคายเลิกคิ้วถาม
“คะ คุณธัสจะทำอะไรครับ” อลันเอ่ยถามน้ำเสียงตะกุกตะกัก ลนลานจนทำตัวไม่ถูก
“ฮึ! ก็แค่จะบอกว่าเอาน้ำขึ้นไปให้ฉันบนห้องด้วย”
“ตะ แต่ผมยังร้อยมาลัยไม่เสร็จนะครับ”
“ทำไม? เธออยากเข้าห้องนอนฉันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่ว่ากำลังดีใจจนเนื้อตัวเต้นเลยสินะ”
“ผมเปล่านะครับ”
“ไม่ได้คิด? หรือเธอจะปฏิเสธว่าไม่ได้แอบชอบฉันกันล่ะ”
พลันทุกอย่างหยุดชะงัก อลันสบตาดุดันจนพูดไม่ออก เพราะสิ่งที่ถูกจี้ถามมานั้นมันเป็นความจริง ความรู้สึกที่ไม่ควรจะรู้สึกเกิดขึ้นดันถลำลึกลงไปตั้งแต่เมื่อไรกัน
“ฮึ! งั้นก็รีบร้อยมาลัยให้เสร็จ แล้วรีบเอาน้ำขึ้นไปให้ฉันภายในครึ่งชั่วโมง ถ้าช้า ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน” สายตาคมกริบวาดมองร่างเล็กตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มันคาดเดาไม่ออกว่าเมธัสกำลังคิดอะไรอยู่
แต่ทำไมอลันรู้สึกไม่ไว้ใจสายตาคู่นั้นที่มองเขาอยู่เลย มันเหมือนมีความหื่นกระหายราวกับพวกสัตว์ร้ายที่จ้องจะตะครุบเหยื่อไม่มีผิด ทว่าเมธัสเกลียดขี้หน้าเขาขนาดนั้นมันจะเป็นไปได้อย่างไร
เมธัสไม่มีทางถูกเนื้อต้องตัวเขาอยู่แล้ว คงคิดมากไปแล้วอลันเอ๊ย!
รองประธานหนุ่มเดินกลับเข้าไปในบ้านแล้ว อลันรีบกลับเข้ามาในห้องเพื่อร้อยพวงมาลัยที่ทำคาเอาไว้ให้เสร็จ แต่เพราะสมองเอาแต่นึกถึงคำด่าของเมธัส จึงเผลอทำเข็มทิ่มนิ้วเข้าให้
จึก!
“โอ๊ยยย! เจ็บจัง ๆ ทำไมไม่ระวังเลยไอ้ลันเอ๊ย” ชายหนุ่มบ่นพึมพำ ก่อนคว้าทิชชูขึ้นมาซับรอยเลือด แม้จะไม่ได้เจ็บมาก แต่มันก็ทำให้แสบพอสมควร
ใช้เวลาเพียงแค่สิบนาทีมาลัยก็ร้อยเสร็จเป็นพวงสวยงาม อลันเดินเอาไปแช่ตู้เย็นในครัวบ้านหลังใหญ่เพื่อไม่ให้มันเหี่ยวเฉา ก่อนคว้าขวดน้ำเปล่าและแก้วสีใส สองเท้าก้าวเดินขึ้นมาชั้นสองด้วยความประหม่า
ตั้งแต่อลันก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ เขาไม่เคยก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอนของเมธัสเลย เพราะเป็นสิ่งที่เจ้าของห้องสั่งห้ามเอาไว้ เหตุผลคงเพราะกลัวว่าจะมีสิ่งอัปมงคลเข้าไปอยู่ในห้อง
นึกแล้วก็เสียใจเหมือนกัน ทั้งที่อลันพยายามทำดีกับอีกฝ่ายมาตลอด ทว่าเขากลับไม่เห็นค่า แถมยังย่ำยีจิตใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเขาแทบไม่มีความสุขเลย
มือเรียวเล็กถือถาดที่มีขวดน้ำเย็นพร้อมแก้วเปล่าวางอยู่ เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อรวบรวมความกล้า แต่ละวันเขาต้องรับมือกับเมธัส ซึ่งไม่รู้ว่าวันนี้จะมาไม้ไหนอีก
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“คุณธัสครับ!”
“…”
“ผมเอาน้ำมาให้แล้วนะครับ”
“…” ยังไม่มีเสียงตอบรับจากทางด้านใน
“ให้ผมวางเอาไว้หน้าห้องหรือเปล่าครับ”
“…”
อลันถอนหายใจราวกับปลงตก เขาไม่มีทางเลือก ถ้าหากวางเอาไว้หน้าห้องแล้วเดินกลับไปก็คงจะถูกต่อว่าเอาได้ ดังนั้นเขาจึงยืนรออยู่ด้านหน้าต่ออีกสิบนาที และไม่ว่าจะเคาะประตูหรือตะโกนเรียกก็ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมา
ดังนั้นเขาจึงถือวิสาสะบิดกลอนกระตูเข้าไปด้านใน คิดว่าเมธัสน่าจะเมาหลับไปแล้ว เขาจะรีบเอาน้ำวางไว้หัวเตียงแล้วจะรีบออกจากห้อง
แกร็ก!
แต่จังหวะที่อลันวางถาดน้ำเสร็จและจะหมุนตัวออกนอกห้อง พลันสายตาเหลือบไปเห็นเมธัสกำลังสืบเท้าเดินออกมาจากประตูห้องน้ำ ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจากการออกกำลังกายอย่างหนักนั้นเปลือยเปล่าท่อนบน มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวที่พันรอบเอวสอบเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ เผยให้เห็นแผงอกกว้างและหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามผิวกาย พาให้อลันเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวไปถึงใบหู หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะจนแทบจะหลุดออกมาจากอก
“ผะ ผมเอาน้ำมาให้แล้วนะครับ” อลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก พยายามควบคุมอาการประหม่า แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าของห้องไม่ได้พูดอะไร เขาจึงถือวิสาสะหวังจะเดินออกไปไม่อยู่ให้อีกฝ่ายรกหูรกตา ทว่าจู่ ๆ ร่างกำยำก็เดินเข้ามาขวางหน้าเอาไว้ พร้อมกับบานประตูห้องที่ถูกปิดลง นั่นยิ่งทำให้อลันยืนอึ้งทำตัวไม่ถูกจนลืมหายใจไปชั่วขณะ
“หลบไปนะครับ”
“ทำไม? ไม่ชอบเหรอ…ที่ได้เข้ามาในห้องนอนของฉัน” ใบหน้าคมคายเลิกคิ้วสูง สองเท้าสืบเดินเข้ามาใกล้อลันมากยิ่งขึ้น นั่นทำให้คนตัวเล็กต้องถอยล่าไปด้านหลังจนชิดติดขอบกำแพง ก่อนจะวางแขนทั้งสองข้างยันค้ำฝาผนังเอาไว้ ทำให้ร่างเล็กไร้ซึ่งทางหนี
“คะ คุณธัสจะทำอะไรครับ” อลันถามโดยไม่กล้าเงยขึ้นมาสบสายตา เพราะแววตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความต้องการอย่างเห็นได้ชัดเจน และแน่นอนว่าเขาไม่ชินกับเมธัสในโหมดนี้เลย
“เดี๋ยวฉันจะสนองความร่านให้เธอเอง” โทนเสียงที่เอ่ยออกมานั้นค่อนข้างแหบพร่า
“…”
“ผมว่าคุณธัสเมามากแล้วนะครับ น่าจะล้อผมเล่นแน่ ๆ”
“อย่าเล่นตัวให้มากนัก ฉันบอกให้เธอแก้ผ้าออกไงอลัน”
