บทที่ 12 รับตัวพยาน

กลิ่นกาแฟดำเย็นชืดและกองเอกสารที่วางระเกะระกะเต็มโต๊ะทำงาน คือสิ่งที่พรพัชชาจมอยู่กับมันตลอดหลายวันที่ผ่านมา

ทนายสาวนั่งเหม่อมองหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้ ใต้ตาหมองคล้ำบอบช้ำจากการอดนอน รอยแดงตามลาดไหล่และเนินอกจางหายไปหมดแล้ว ทว่าร่องรอยความเจ็บปวดในใจกลับแจ่มชัด คำพูดเยือกเย็นและสายตาว่างเปล่าข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ