บทที่ 2 เขตหวงห้ามของคนบาป

"เชิญลงชิปเลยครับ" ดีลเลอร์หนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ

"หมดนี่แหละ ฝั่งแบงเกอร์" พรพัชชาดันกองชิปเหยียบล้านไปกลางโต๊ะ

"ใจเด็ดจังนะครับคนสวย ลงหมดหน้าตักไม่กลัวเดินตัวปลิวกลับบ้านเหรอ" เสี่ยวัยกลางคนสวมสร้อยทองเส้นโตโต๊ะข้างๆ เอ่ยทัก

"ระดับนี้ ไม่มีคำว่าหมดตัวหรอกค่ะ" พรพัชชาปรายตามองเสี่ยหน้าหม้อพร้อมยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวสีแดงสดเคาะขอบโต๊ะเป็นจังหวะ

"มีแต่กำไร...หรือเสียแค่เศษเงิน"

"ผมชอบความมั่นใจคุณนะ ผมเสี่ยชัย แล้วคนสวยล่ะ"

"พอลลี่ค่ะ" เธอตอบสั้นๆ พลางจิบแชมเปญ

"มาบ่อยเหรอครับ ไม่ค่อยคุ้นหน้าเลย"

"เพิ่งกลับจากมาเก๊าค่ะ ได้ยินว่าที่นี่บริการวีไอพีสุดๆ เลยแวะมาลอง"

เธอกวาดตามองรอบโซนวีไอพี แสร้งทำเป็นชื่นชมภาพศิลปะบนผนัง แต่เป้าหมายจริงคือชายชุดดำสองคนที่เฝ้าประตูไม้บานใหญ่ด้านหลัง

"คุณพอลลี่เล่นหนักแบบนี้ ไม่สนใจย้ายไปห้องซูเปอร์วีไอพีด้านในเหรอครับ" ผู้จัดการคาสิโนเดินเข้ามาทักทาย

"เดิมพันขั้นต่ำสิบล้าน บริการแบบเอ็กซ์คลูซีฟกว่านี้เยอะ"

"น่าสนุกนะคะ" เธอคลี่ยิ้ม

"แต่พอดีคืนนี้นัดเพื่อนไว้ แค่แวะมาฆ่าเวลา ไว้คราวหน้านะคะ"

"ด้วยความยินดีครับ" ผู้จัดการค้อมศีรษะก่อนเดินเลี่ยงไป

"แบงเกอร์ ป๊อกแปดครับ" ดีลเลอร์หงายไพ่

"ว้าว ดวงดีซะด้วย! งั้นตานี้ผมขอตามคุณพอลลี่แล้วกัน" เสี่ยชัยหัวเราะชอบใจ

"ตามสบายค่ะ แต่เสียอย่าโทษกันนะ" เธอหัวเราะคิกคัก ขยับตัวลุกขึ้น

"พอลลี่ขอตัวไปเติมหน้าแป๊บนึง รบกวนเสี่ยช่วยดูชิปให้ด้วยนะคะ"

"ได้เลยครับ เดี๋ยวโต๊ะนี้ผมคุมเอง"

พรพัชชาคว้ากระเป๋าคลัตช์ เดินนวยนาดฝ่าวงล้อมนักพนันและกลิ่นซิการ์ หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบพนักงานเสิร์ฟอย่างแนบเนียน ทันทีที่พ้นสายตาเสี่ยชัย ร่างบางรีบแทรกตัวเข้าไปหลบหลังเสาหินอ่อน ตวัดมองนาฬิกาข้อมือ

ได้เวลาเปลี่ยนเวรแล้ว...

เธอชะเง้อมองผ่านมุมเสา การ์ดสองคนหน้าโซนหวงห้ามพยักหน้าให้กัน ก่อนเดินผละไปรอรับผลัดใหม่ พรพัชชากระชับคลัตช์แน่น อาศัยช่องโหว่ไม่กี่วินาที พุ่งตัวผ่านประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว

บรรยากาศด้านในเงียบสงัดราวกับอยู่คนละโลก หญิงสาวถอดส้นสูงถือไว้ในมือ ปลายเท้าเปลือยเปล่าย่องเงียบกริบไปตามทางเดินแคบสลัว สุดทางคือประตูบานคู่สีดำขลับ ป้ายทองเหลืองสลักว่า 'K.T. - Private Office'

พรพัชชาหยิบเครื่องถอดรหัสอิเล็กทรอนิกส์ขนาดจิ๋วออกจากคลัตช์ เสียบสายเข้ากับช่องสแกนลายนิ้วมือ

กริ๊ก...

บานประตูไม้แง้มออก หญิงสาวแทรกตัวเข้าไปด้านในแล้วปิดประตูกลับอย่างรวดเร็ว

"นึกว่าจะเจาะยากกว่านี้" เธอพึมพำ พลางกวาดไฟฉายกระบอกเล็กไปทั่วห้องทำงานโทนสีเข้ม

"เจอตัวแล้วครับ"

พรึ่บ!

ไฟในห้องสว่างวาบทุกดวง! พรพัชชาสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมอง บอดี้การ์ดร่างยักษ์สามคนยืนเรียงหน้ากระดานปิดประตูทางหนีมิดชิด

"แหม...เข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง ตกใจหมดเลยนะคะ" เธอปรับสีหน้า ส่งยิ้มหวานแสร้งทำเสียงประหม่า "พอดีพอลลี่เมาแชมเปญ เดินหาห้องน้ำจนหลงเข้ามาได้ไงก็ไม่รู้"

"ห้องน้ำไม่ได้ใช้ระบบสแกนลายนิ้วมือระดับสูงสุดหรอกนะครับ" สิงห์ มือขวาของขุนทัพเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบสำรวจหญิงสาว

"คาสิโนวีไอพีก็ต้องรัดกุมหน่อยไม่ใช่เหรอคะ" เธอยังตีหน้าซื่อ ถอยพิงขอบโต๊ะทำงาน

"งั้นเครื่องเจาะรหัสในมือคุณ คงเอาไว้กดชักโครกสินะครับ"

"รู้แบบนี้แล้วช่วยหลีกทางหน่อยได้ไหมคะ พอลลี่ปวดปัสสาวะจะแย่ เดี๋ยวพรมเจ้านายคุณจะเลอะเทอะเอานะ"

"เลิกตอแหลได้แล้ว" สิงห์ตวัดเสียงแข็ง

"ส่งของในมือมา แล้วเอามือประสานทอยซะ ยอมดีๆ จะเจ็บตัวน้อยกว่า"

"ผู้จัดการข้างนอกสอนลูกน้องมายังไงเนี่ย ถึงตะคอกใส่แขกแบบนี้"

"ผมไม่มีหน้าที่รับรองแขก" สิงห์พยักหน้าให้ลูกน้อง

"จับตัวเธอไว้!"

ชายชุดดำสองคนพุ่งเข้าหา พรพัชชาไม่รอช้า เธอคว้าเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่กระแทกอัด เข้าใส่ร่างคนแรกจนมันเสียหลักล้ม

"อย่าเอามือสกปรกมาแตะตัวฉัน!" เธอตะโกนลั่น เบี่ยงหลบหมัดคนที่สอง ก่อนสับสันมือเข้าต้นคอมันอย่างแรง

"ฤทธิ์เยอะนักนะมึง!" การ์ดคนที่โดนสับคอร้องลั่น พุ่งรวบเอวเธอไว้อย่างรวดเร็ว

"ปล่อยนะเว้ยไอ้พวกหมาหมู่!" พรพัชชาดิ้นรนสุดแรง ถองศอกใส่สีข้าง แต่แรงผู้หญิงไม่อาจสู้กล้ามเนื้อชายฉกรรจ์

สิงห์ก้าวประชิดตัว คว้าข้อมือเธอไพล่หลังอย่างแรงจนหญิงสาวนิ่วหน้า ก่อนกดร่างคว่ำลงกับโต๊ะทำงาน

"โอ๊ย! เจ็บนะ!"

"อวดเก่งผิดที่แล้วคุณผู้หญิง" สิงห์ทิ้งน้ำหนักกดทับหลัง

"เก่งขนาดนี้ คงไม่ใช่แค่ทนายธรรมดาๆ ซะแล้ว"

"รู้ว่าเป็นทนายก็ดี! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นโดนฟ้องข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวแน่!" พรพัชชาตะเบ็งเสียงสู้

"ที่นี่เดอะ โครว์ กฎหมายคุณใช้ที่นี่ไม่ได้หรอก”

สิงห์แสยะยิ้ม พยักหน้าให้ลูกน้องรวบตัวเธอล็อกแขนไว้แน่น พรพัชชาหอบหายใจแรง จ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้

"พาออกไป!...นายใหญ่รอพบเธออยู่"

สิ้นคำสั่ง ร่างของทนายสาวก็ถูกหิ้วปีก ลากออกจากห้องทำงานทันที