บทที่ 1 ข้อเสนอที่ไม่มีทางปฏิเสธ
เสียงฝนตกกระทบหลังคาดังต่อเนื่องมาตั้งแต่หัวค่ำ
พริมานั่งอยู่คนเดียวในห้องเช่าเล็ก ๆ แสงจากโทรศัพท์ส่องใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล เธอเปิดอ่านข้อความเดิมเป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้ แต่ทุกครั้งที่อ่าน หัวใจก็หนักขึ้นกว่าเดิม
“ถ้าภายในพรุ่งนี้ยังไม่มีเงิน บ้านจะถูกยึด”
เงินก้อนนั้นไม่ใช่เงินจำนวนเล็กน้อย และเธอไม่มีทางหาได้ทัน
พริมาวางโทรศัพท์ลงแล้วถอนหายใจยาว
ตั้งแต่พ่อเสีย เธอก็ต้องดูแลทุกอย่างด้วยตัวเอง ทั้งค่าใช้จ่ายในบ้าน ทั้งหนี้ที่เหลืออยู่ เธอพยายามทำงานทุกอย่างที่พอทำได้ แต่ดูเหมือนชีวิตจะไม่เคยใจดีกับเธอสักครั้ง
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
พริมาลังเลก่อนกดรับ
“สวัสดีค่ะ”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงผู้ชายจะดังขึ้น
“คุณพริมาใช่ไหมครับ”
“ค่ะ”
“ผมโทรมาจากบริษัทของคุณธาม”
แค่ได้ยินชื่อ เธอก็ขมวดคิ้ว
ธาม...
นักธุรกิจหนุ่มที่เธอเคยได้ยินชื่อผ่านข่าว เขาเป็นเจ้าของบริษัทขนาดใหญ่และเป็นคนที่ขึ้นชื่อว่าไม่ค่อยเปิดเผยเรื่องส่วนตัว
“คุณธามต้องการพบคุณคืนนี้ครับ”
“พบฉัน?”
“ครับ”
“เรื่องอะไรคะ”
ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย
“เรื่องหนี้ของครอบครัวคุณ”
พริมานิ่งไปทันที
หัวใจเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว
“คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ”
“เรื่องนั้น คุณควรถามคุณธามโดยตรงครับ”
สายถูกตัดไปหลังจากนั้น
พริมาแทบไม่ต้องคิดนาน เธอรู้ดีว่าคนอย่างธามคงไม่มีเหตุผลที่จะเรียกเธอไปพบโดยไม่มีอะไรอยู่เบื้องหลัง
แต่ถ้าเขารู้เรื่องหนี้จริง...
บางทีนี่อาจเป็นโอกาสเดียวของเธอ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา พริมาจึงมายืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ท่ามกลางสายฝน
ประตูรั้วเปิดออกช้า ๆ รถที่มารับเธอเคลื่อนเข้าไปด้านใน ก่อนหยุดตรงหน้าบ้าน
พริมาลงจากรถและมองไปรอบ ๆ
ทุกอย่างหรูหราเกินกว่าชีวิตที่เธอเคยรู้จัก
“คุณพริมาคะ เชิญด้านในค่ะ”
แม่บ้านเดินนำเธอเข้าไป
ห้องรับแขกกว้างจนแทบไม่มีเสียงสะท้อน เธอนั่งลงบนโซฟาตามคำเชิญ แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากบันได
ชายร่างสูงเดินลงมา
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มกับกางเกงขายาวธรรมดา ไม่มีเครื่องประดับราคาแพงให้เห็น แต่แค่ท่าทางนิ่ง ๆ ก็ทำให้รู้ทันทีว่าเขาคือเจ้าของบ้าน
ธามหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
สายตาคมมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
“พริมา”
เธอลุกขึ้น
“ค่ะ”
“นั่งลงเถอะ”
เขาเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม
บนโต๊ะมีแฟ้มเอกสารหนึ่งเล่มวางอยู่
พริมามองมันด้วยความระแวง
ธามเปิดแฟ้มแล้วเลื่อนเอกสารมาตรงหน้าเธอ
“หนี้ทั้งหมดของครอบครัวคุณ ผมชำระให้ได้”
พริมาชะงัก
“คุณจะช่วยฉันเหรอคะ”
“ใช่”
“เพราะอะไร”
ธามไม่ได้ตอบทันที
เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนพูดช้า ๆ
“เพราะผมมีสิ่งที่อยากได้จากคุณ”
หัวใจของพริมาหนักวูบ
“อะไรคะ”
ธามเอนตัวพิงโซฟา
“มาอยู่กับผม”
“อะไรนะคะ?”
“คุณได้ยินไม่ผิด”
“ทำไมฉันต้องอยู่กับคุณด้วย”
“เพราะผมต้องการให้คุณอยู่ในสายตาของผม”
พริมาส่ายหน้า
“ฉันไม่เข้าใจ”
ธามหยิบเอกสารอีกชุดออกมา
“บ้านของคุณจะไม่ถูกยึด หนี้ทั้งหมดจะถูกจัดการ และคุณจะมีเงินใช้ทุกเดือน”
เขาหยุดเล็กน้อย
“แลกกับการที่คุณต้องย้ายมาอยู่ที่นี่”
พริมามองชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
ข้อเสนอนี้ฟังดูเหมือนความช่วยเหลือ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนสัญญาที่ไม่มีทางย้อนกลับ
“ถ้าฉันปฏิเสธล่ะคะ”
ธามมองเธอนิ่ง ๆ
“ผมก็จะไม่ช่วย”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง
พริมามองเอกสารตรงหน้า
เธอไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร
ยิ่งไม่อยากอยู่ภายใต้คำสั่งของผู้ชายที่แทบไม่รู้จัก
แต่ภาพบ้านของครอบครัวที่กำลังจะถูกยึดก็ผุดขึ้นมาในหัว
สุดท้ายเธอจึงถามเบา ๆ
“ต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ”
ธามมองเธอ
“จนกว่าผมจะพอใจ”
พริมากำมือแน่น
ในคืนนั้น เธอยังไม่รู้เลยว่า การตอบตกลงครั้งนี้จะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล
เพราะบ้านหลังใหญ่ที่ดูสวยงามแห่งนี้...
อาจเป็นทั้ง ที่พักพิง และ กรงทอง ของเธอในเวลาเดียวกัน
